Οι εκλογές στην Ταϊλάνδη ανέδειξαν την επιστροφή στην πιο συντηρητική πολιτική, αποκαλύπτοντας την ισχύ των τοπικών παραγόντων εξουσίας και τις αδυναμίες του κύριου προοδευτικού κόμματος, το οποίο αποτυγχάνει να εδραιώσει το μήνυμά του εκτός των αστικών κέντρων. Ο Anutin Charnvirakul, επικεφαλής του κόμματος Bhumjaithai, κέρδισε άνετα τις εκλογές, σύμφωνα με ανεπίσημα αποτελέσματα, εξασφαλίζοντας πάνω από 190 από τις 500 έδρες του κοινοβουλίου.
Ενώ η Επιτροπή Εκλογών της Ταϊλάνδης έχει 60 ημέρες για την επαλήθευση των αποτελεσμάτων, ο Anutin επικεντρώνεται ήδη στον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, ενώ οι πολιτικοί του αντίπαλοι προσπαθούν να κατανοήσουν την αποτυχία των εκστρατειών τους. Το μεταρρυθμιστικό Κόμμα του Λαού (People’s Party), το οποίο απευθυνόταν στους νέους, αναμενόταν ευρέως να κερδίσει τις περισσότερες έδρες, αλλά εξασφάλισε μόλις 118, σημαντικά λιγότερες από τις εκλογές του 2023. Αυτή η πτώση υποδηλώνει ότι το κοινό απομακρύνθηκε από τις εκκλήσεις του κόμματος για δομικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και την πολιτική της χώρας.
Οι ψήφοι φαίνεται να μετακινήθηκαν προς την πλευρά του Anutin, ενός εθνικιστή που εκπροσωπεί τα συμφέροντα της πολιτικής και οικονομικής ελίτ. Παρά τις αυξανόμενες καταγγελίες για εξαγορά ψήφων και άλλες παρατυπίες, ακόμη και ο ηγέτης του Κόμματος του Λαού, Nattaphong Ruengpanyawut, παραδέχτηκε ότι αυτές δεν θα μπορούσαν να αλλάξουν το συνολικό αποτέλεσμα. Ένας δακρυσμένος Nattaphong ζήτησε συγγνώμη σε τηλεοπτική συνέντευξη, δηλώνοντας τη δέσμευσή του να συνεχίσει να εργάζεται για τον λαό.
Αναλυτές και πολιτικοί αναφέρουν ότι η απώλεια ψηφοφόρων του Κόμματος του Λαού – πέρα από τις αστικές περιοχές της Μπανγκόκ και της Τσιάνγκ Μάι – αντανακλά τις βαθύτερες πραγματικότητες της ταϊλανδέζικης πολιτικής. Η πολιτική πατρωνίας, όπου η πολιτική υποστήριξη βασίζεται στην υπόσχεση μελλοντικών χάριτων, και οι ισχυρές πολιτικές δυναστείες, γνωστές ως “Baan Yai” (Μεγάλα Σπίτια), είναι βαθιά ριζωμένες σε όλη τη χώρα. Αυτές οι δυναστείες συμμάχησαν υπό την ομπρέλα του κόμματος Bhumjaithai του Anutin, εμποδίζοντας την πρόοδο του Κόμματος του Λαού.
Ο Khemthong Tonsakulrungruang, συνταγματικός νομικός και ακαδημαϊκός, υποστηρίζει ότι το Κόμμα του Λαού έκανε στρατηγικό λάθος παραμελώντας την αντιμετώπιση της εδραιωμένης επιρροής των “Baan Yai” στους τοπικούς ψηφοφόρους. Οι αγροτικοί πληθυσμοί βλέπουν τους βουλευτές ως “αρχηγούς φυλών” που επιλύουν τα προβλήματά τους, και όχι απλώς ως εκπροσώπους. Αυτό το σύστημα πατρωνίας παραμένει η μόνη “δίχτυ ασφαλείας” για πολλούς.
Οι εκλογές του 2023 είχαν προκαλέσει ανησυχία σε ορισμένες από αυτές τις δυναστείες, καθώς οι νεότεροι ψηφοφόροι δεν σεβάζονταν πλέον την επιρροή των “Baan Yai”. Τότε, ένα “πορτοκαλί κύμα” υποστήριξε το μεταρρυθμιστικό μήνυμα του κόμματος Move Forward, προκατόχου του Κόμματος του Λαού. Ωστόσο, το Move Forward διαλύθηκε από τα δικαστήρια λόγω της πρόθεσής του να μεταρρυθμίσει τους νόμους περί δυσφήμισης του στέμματος. Επανεμφανίστηκε ως το Κόμμα του Λαού, αλλά με τους ηγέτες του αποκλεισμένους, δυσκολεύτηκε να αναδιοργανωθεί.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, καθώς λίγες ώρες μετά το κλείσιμο των καλπών, η Εθνική Επιτροπή κατά της Διαφθοράς υπέβαλε αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο για την απαγόρευση 44 βουλευτών του Κόμματος του Λαού, απειλώντας τους με δια βίου αποκλεισμό. Ο εθνικισμός έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στην νίκη του Anutin, ιδίως μετά την πρόσφατη συνοριακή σύγκρουση με την Καμπότζη, όπου το κόμμα του Bhumjaithai παρουσιάστηκε ως υποστηρικτής του στρατού.
Η επιστροφή των “Baan Yai” κρίνεται ως ο πιο καθοριστικός παράγοντας για τη νίκη του Anutin, καθώς οι παλιοί πολιτικοί παράγοντες ενοποιήθηκαν υπό τις συντηρητικές αρχές του Bhumjaithai. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν ιστορικά χαμηλή, μόλις 65%, γεγονός που ενίσχυσε τη σημασία των “οργανωμένων ψήφων” και της επιρροής των “Baan Yai”.
Το αποτέλεσμα αφήνει πολλούς υποστηρικτές της Gen Z απογοητευμένους, αναρωτώμενοι γιατί η χώρα επέλεξε τον συντηρητισμό αντί της αλλαγής, ειδικά καθώς η οικονομική ανισότητα αυξάνεται. Για νέους ψηφοφόρους, η απάντηση βρίσκεται στο χρήμα, την πολιτική και τη φτώχεια της υπαίθρου. Οι πολιτικές δυναστείες “αγοράζουν” τη φτώχεια των αγροτικών πληθυσμών, ενώ ο αστικός πληθυσμός έχει “ξυπνήσει”. Η επιστροφή των πολιτικών δυναστών αντανακλά τη συστημική φτώχεια σε πολλές αγροτικές περιοχές της Ταϊλάνδης, όπου η χώρα παραμένει θεμελιωδώς διχασμένη ως προς την κατανομή των πόρων. Η νεότερη γενιά, που ζει σε αστικές περιοχές, έχει την πολυτέλεια της διαφωνίας, έχοντας ξεφύγει από το σύστημα που δεσμεύει όσους έχουν μείνει πίσω.
