Η Ονδούρα, η «δημοκρατία της μπανάνας» όπως συχνά χαρακτηρίζεται, βαδίζει ξανά σε γνώριμα νερά, εκλέγοντας νέο πρόεδρο τον δεξιό Νασρί Ασφούρα. Η εκλογή αυτή, που επευφημήθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ, εγείρει ανησυχίες για την επιστροφή της χώρας στον ιστορικό της ρόλο ως στρατιωτικό, πολιτικό και οικονομικό προπύργιο των Ηνωμένων Πολιτειών για την προβολή ισχύος στην Κεντρική Αμερική.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, δεν δίστασε να διεκδικήσει την ευθύνη για τη νίκη του Ασφούρα, έχοντας απειλήσει στο παρελθόν με διακοπή της αμερικανικής βοήθειας προς την Ονδούρα, εάν το εκλογικό αποτέλεσμα δεν ήταν της αρεσκείας του. Σε μια επίδειξη «δημοκρατίας», ο Τραμπ υποδέχθηκε τον Ασφούρα στην έπαυλη του στο Mar-a-Lago της Φλόριντα, όπου οι δύο ηγέτες δεσμεύτηκαν για κοινή καταπολέμηση του εμπορίου ναρκωτικών και της παράτυπης μετανάστευσης.
Η συμφωνία αυτή, ωστόσο, φαντάζει ιδιαίτερα υποκριτική, αν αναλογιστούμε ότι ο Τραμπ μόλις χάρισε χάρη στον πρώην δεξιό πρόεδρο της Ονδούρας και σύμμαχο του Ασφούρα, Χουάν Ορλάντο Ερνάντεζ, ο οποίος εξέτιε ποινή 45 ετών κάθειρξης στις ΗΠΑ για εμπόριο ναρκωτικών. Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία των βίαιων συνθηκών που οδηγούν σε μαζική μετανάστευση από την Ονδούρα.
Φαίνεται πως οι άνεμοι ευνοούν την επανεμφάνιση του «USS Honduras», ενός παλαιότερου παρατσουκλιού που αποδόθηκε στη χώρα τη δεκαετία του 1980, λόγω της σημαντικής της συμβολής ως ιμπεριαλιστική στρατιωτική βάση, από όπου προέβαλλε την ισχύ της εναντίον της γειτονικής Νικαράγουας. Τότε, περίπου 50.000 Νικαραγουανοί έχασαν τη ζωή τους στον πόλεμο των Contras, που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ, ενώ μισθοφόροι της CIA εμπλέκονταν και στο εμπόριο ναρκωτικών.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η CIA εκπαίδευσε μια ομάδα θανάτου, γνωστή ως «Battalion 316», η οποία προκάλεσε ανείπωτο τρόμο σε εκατοντάδες Ονδουρανούς πολίτες που θεωρούνταν ότι είχαν «λανθασμένο πολιτικό προσανατολισμό», οδηγώντας τους σε απαγωγές, βασανιστήρια και θανάτους. Όπως έγραφε ο δημοσιογράφος Stephen Kinzer στους New York Times το 1988, «πίσω από το προσωπείο της τυπικής δημοκρατίας [στην Ονδούρα], οι στρατιωτικοί ηγέτες λάμβαναν όλες τις σημαντικές αποφάσεις, και ανταποκρίνονταν στις οδηγίες της Αμερικανικής Πρεσβείας». Η αμερικανική πρεσβεία, σύμφωνα με τον Kinzer, αποτελούσε «έναν από τους μεγαλύτερους σταθμούς του State Department στον κόσμο», με τους Αμερικανούς διπλωμάτες να ασκούν μεγαλύτερο έλεγχο στην εσωτερική πολιτική της Ονδούρας από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην περιοχή.
Ωστόσο, ο «USS Honduras» αντιμετώπισε δυσκολίες, ιδίως με την εκλογή του, το 2006, του ελαφρώς αριστερότερου προέδρου Μανουέλ Σελάγια. Ο Σελάγια τόλμησε να αυξήσει τον κατώτατο μισθό στα 290 δολάρια μηνιαίως και να στρέψει την πλάτη του στις διεθνείς εταιρείες. Αυτή η εξέλιξη οδήγησε στη στρατιωτική απαγωγή του Σελάγια από τη χώρα το 2009, μια κίνηση που επικυρώθηκε από τις ΗΠΑ και σηματοδότησε την έναρξη μιας περιόδου αυξημένης ατιμωρησίας, με βίαιες καταστολές κατά διαδηλωτών, εκτοξεύσεις των γυναικοκτονιών και την Ονδούρα να καθίσταται «πρωτεύουσα του φόνου» στον κόσμο.
Στη συνέχεια, η εκλογή του νυν προέδρου Χουάν Ορλάντο Ερνάντεζ το 2017, παρά τις εκτεταμένες καταγγελίες για νοθεία, αναγνωρίστηκε άμεσα από την πρώτη κυβέρνηση Τραμπ, παρά τη σφαγή Ονδουρανών που διαμαρτύρονταν για τα αποτελέσματα, από δυνάμεις ασφαλείας χρηματοδοτούμενες από τις ΗΠΑ.
Τώρα, με τον Τραμπ ξανά στο τιμόνι του «USS Honduras» και τον Ασφούρα ως συγκυβερνήτη, η Ιερουσαλήμ και ο πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν. Κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην Ιερουσαλήμ τον Ιανουάριο, ο Ασφούρα, αγνοώντας εμφανώς την παλαιστινιακή του καταγωγή, εξέφρασε ενθουσιασμό για τη συνεργασία με την κυβέρνηση Νετανιάχου σε «οικονομικούς τομείς, στη γεωργία και στην τεχνολογία». Ο Νετανιάχου, από την πλευρά του, δήλωσε ότι «για το Ισραήλ, ο ουρανός είναι το όριο».
Υπό την ηγεσία του Ασφούρα, η Ονδούρα οδεύει προς την ανανέωση του καθεστώτος της ως βασικός πυλώνας της αμερικανικής ισχύος και επιρροής στην ημισφαίρια, παρέχοντας στον Τραμπ μεγαλύτερη ελευθερία δράσης στη Βενεζουέλα, την Κούβα και οπουδήποτε αλλού κρίνει απαραίτητο. Αυτή η πορεία, ωστόσο, εγγυάται πιθανότατα περαιτέρω θεαματική βία εντός της Ονδούρας. Καθώς το «USS Honduras» ξεκινά τη νέα του αποστολή αυτοκρατορικής υπηρεσίας, είναι φανερό ότι τα όρια της θάλασσας, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι αρκετά.
