Ο Κρις Χέμσγουορθ, ο Αυστραλός ηθοποιός που συνέδεσε το όνομά του με τον “Θεό της Καταιγίδας”, αποκαλύπτεται σε μια σπάνια συνέντευξη, μιλώντας για τη ζωή του, την εικόνα που προβάλλει και την προσπάθειά του να αποδομήσει την ιδέα ενός άτρωτου ανδρικού προτύπου. Για σχεδόν δύο δεκαετίες στο Χόλιγουντ, ο ρόλος του Thor τον έκανε παγκόσμιο σταρ, προσδίδοντάς του μια αύρα αδιαμφισβήτητης αυτοπεποίθησης. Ωστόσο, όπως εξομολογείται, αυτή η αυτοπεποίθηση ήταν εν μέρει μια κατασκευή. «Είναι αυτό που νόμιζα ότι ήθελαν να βλέπουν οι άνθρωποι», δηλώνει, καθώς κάθεται αναπαυτικά σε ένα chaise longue.
Στη νέα του ταινία, “Crime 101“, ο Χέμσγουορθ ενσαρκώνει έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Έναν καλλιτέχνη των διαρρήξεων, ναι, αλλά έναν που το εσωτερικό του κόσμο χαρακτηρίζει η αμφιβολία και η ευαλωτότητα. «Ένιωσα αρκετά εκτεθειμένος σε αυτόν τον ρόλο», λέει ο 42χρονος ηθοποιός, καθισμένος δίπλα στον σκηνοθέτη Μπαρτ Λέιτον. «Δεν μπορούσα να κρυφτώ πίσω από μια φωνητική χροιά ή μια στάση σώματος, όπως θα μπορούσα με τον Thor και τους άλλους μεγάλους χαρακτήρες. Ήταν η αντίθετη προσέγγιση».
Ο Χέμσγουορθ αναπολεί τα πρώτα του βήματα ως Thor, περίοδο που ένιωθε «πολύ πιο άβολα και αδέξια» απ’ ό,τι ήθελε να παραδεχτεί. Πίσω από τις κάμερες, βίωνε έντονο άγχος απόδοσης και κρίσεις πανικού. Η σωματική του μεταμόρφωση, η χαμηλότερη φωνή και η επιβλητική στάση σώματος, τον βοήθησαν να νιώσει λιγότερο φοβισμένος. «Ένιωθα ότι κανείς δεν μπορούσε να με πειράξει», λέει. «Το να παίζω έναν θεό έγινε ένα δίχτυ ασφαλείας. Εξαπάτησε τους ανθρώπους, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι ήμουν τόσο σίγουρος, τόσο σταθερός».
Ο σκηνοθέτης Μπαρτ Λέιτον, ο οποίος συνυπογράφει το “Crime 101”, περιγράφει μια αρχική αντίληψη για τον Χέμσγουορθ ως ενός «κλασικά άλφα» χαρακτήρα, η οποία όμως ανατράπηκε. «Αυτό που βρίσκεις είναι κάποιος πραγματικά στοχαστικός, ευαίσθητος και ανασφαλής, όπως είμαστε όλοι». Αυτές οι ιδιότητες ήταν που ο Χέμσγουορθ κλήθηκε να αναδείξει στον “Crime 101”, βασισμένο σε νουβέλα του Ντον Γουίνσλοου. Η ταινία ακολουθεί τον Μάικ Ντέιβις, έναν ευγενή κλέφτη κοσμημάτων, του οποίου οι διαρρήξεις στην Route 101 έχουν εξιτάρει την αστυνομία. Όταν σχεδιάζει την απόλυτη λεία, ο δρόμος του διασταυρώνεται με έναν απογοητευμένο ασφαλιστή (Χάλι Μπέρι) και έναν ατημέλητο ντετέκτιβ (Μαρκ Ράφαλο), αναγκάζοντάς τους να αντιμετωπίσουν τις δικές τους υπαρξιακές κρίσεις.
Η ταινία, που περιλαμβάνει επίσης τους Μπάρι Κέογκαν και Μόνικα Μπαρμπάρο, αποτελεί μια σύγχρονη ωδή στο Λος Άντζελες, αντλώντας έμπνευση από κλασικά θρίλερ όπως το “Thief” και “Heat” του Μάικλ Μαν, καθώς και το “The Thomas Crown Affair” και “The Getaway”, ταινίες με τον ήρωα του Ντέιβις, Στιβ ΜακΚουίν. Ο Λέιτον εκφράζει την αμφιθυμία του απέναντι στο Λος Άντζελες και το άγχος κατάστασης που γεννά, καθώς και το πώς η αυτοεκτίμηση μπλέκεται άρρηκτα με την εξωτερική αναγνώριση.
Ο σκηνοθέτης, γνωστός για ντοκιμαντέρ όπως το “The Imposter” και το “American Animals”, εξερευνά πώς η φαντασία και η αυτο-μυθοπλασία μπορούν εύκολα να καταρρεύσουν στην πραγματικότητα. «Οι περισσότεροι από εμάς ζούμε εντός ενός πλαισίου κοινωνικών προσδοκιών», λέει. «Τι γίνεται με εκείνους που ξεφεύγουν;»
Στον “Crime 101”, οι ηθικές αμφισημίες κυριαρχούν. Ο Ντέιβις κλέβει μόνο ό,τι η ασφάλεια μπορεί να αντικαταστήσει, φροντίζοντας να μην πληγωθεί κανείς. Επιστρέφει ακόμη και τα τηλέφωνα των θυμάτων του. Αυτό που ενώνει τους χαρακτήρες είναι η αβεβαιότητα, η αίσθηση ότι είναι παγιδευμένοι σε ρόλους που δεν τους ταιριάζουν πλέον.
«Βρίσκονται όλοι σε ένα σημείο όπου χρειάζεται να γίνει μια μεταμόρφωση», λέει ο Χέμσγουορθ. «Σκέφτονται: ‘Φτάνει πια με αυτή τη μάσκα. Αυτή η προσωποποίηση του εαυτού μου που έχει δημιουργηθεί είτε από κοινωνικές προσδοκίες, είτε από δικές μου παραδοχές ότι αν προσθέσω αυτά τα πράγματα στην ύπαρξή μου, θα νιώσω πληρότητα’. Αλλά αυτό που όλοι αναζητούν είναι σύνδεση, αγάπη και φιλία».
Ο Χέμσγουορθ αναφέρεται στην ταινία “American Gigolo” του Πολ Σρέιντερ, όπου ο πρωταγωνιστής, παρά τα εξωτερικά σημάδια επιτυχίας, παρέμενε βαθιά μόνος. «Υπάρχει μια τέτοια τραγωδία σε αυτό. Παραμένει ένα μοναχικό παιδί, κατά κάποιον τρόπο».
Η δική του αντίληψη για την επιτυχία έχει αλλάξει. «Θεωρούσα ότι αν ήμουν υποψήφιος για κάτι, θα ένιωθα καλά για τον εαυτό μου. Ή ίσως αν είχα την μεγαλύτερη ταινία όλων των εποχών, ή ξεκινούσα άλλο ένα franchise, τότε θα ένιωθα πληρότητα. Είναι παράλογο. Η αυτοεκτίμησή μου δεν βασίζεται πλέον σε αυτά τα εξωτερικά πράγματα – αν και ακόμη πρέπει να το υπενθυμίζω στον εαυτό μου».
Αυτή η επανεκτίμηση έχει οξυνθεί από αυτό που ο ίδιος περιγράφει ως “ενδιάμεσο στάδιο” της ζωής του. Τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα η διάγνωση του πατέρα του με Αλτσχάιμερ, έχουν επιβάλει έναν πιο αργό ρυθμό. «Η επιθυμία μου να τρέχω μπροστά έχει περιοριστεί σημαντικά», λέει. «Έχω γίνει πιο συνειδητός της ευθραυστότητας των πραγμάτων. Αρχίζεις να σκέφτεσαι: ‘Ο μπαμπάς μου δεν θα είναι για πάντα εδώ’. Και τα παιδιά μου είναι τώρα 11 και 13. Οι νύχτες που μαλώνανε για να κοιμηθούν στο κρεβάτι μας – ξαφνικά δεν συμβαίνουν πια».
Αυτό έχει αναδιαμορφώσει τον τρόπο που σκέφτεται για την εργασία. Νωρίς στην καριέρα του, οι επιλογές καθοδηγούνταν από την ανάγκη για οικονομική ασφάλεια. «Σκεφτόμουν: ‘Προέρχομαι από το τίποτα. Ποιος είμαι εγώ για να αρνηθώ τέτοια χρήματα;’ Δικαιολογούσα πράγματα που δεν ήταν η πιο αγνή δημιουργική απόφαση – αλλά θα μπορούσα να πληρώσω το σπίτι των γονιών μου, ή θα μπορούσα να βοηθήσω τους ξαδέρφους μου».
Τώρα, είναι πιο συνειδητός στο να αναρωτιέται πότε είναι αρκετά – ένα ερώτημα που καθρεφτίζει το δίλημμα του χαρακτήρα του στο “Crime 101”. «Η γυναίκα μου [η Ισπανίδα ηθοποιός Έλσα Πατάκη] αστειεύεται: ‘Ποιος είναι ο αριθμός;’ Ακόμα παλεύω με αυτό. Αλλά γίνομαι καλύτερος στο να χαλαρώνω, κάνοντας πιο επιμελημένες αποφάσεις, δουλεύοντας με ανθρώπους που θαυμάζω».
Στην τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ “Limitless” του 2022, ο Χέμσγουορθ αποκάλυψε ότι ο μητρικός του παππούς έπασχε από Αλτσχάιμερ, και ο ίδιος έχει 8 έως 10 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξει την πάθηση από τον μέσο όρο. Το θέμα διερευνήθηκε περαιτέρω σε μια συνέχειας του 2025, “A Road Trip to Remember”, η οποία επικεντρώθηκε στη διάγνωση του πατέρα του, Κρεγκ, με Αλτσχάιμερ.
Το να γίνει αυτό δημόσιο, λέει ο Χέμσγουορθ, δεν ήταν εύκολη απόφαση. «Αναρωτήθηκα αν άφηνα τους ανθρώπους να μπουν πολύ μέσα. Θα σταματούσαν πια να πιστεύουν στον σταρ της δράσης ή στον χαρακτήρα της Marvel; Και θέλω οι άνθρωποι να γνωρίζουν τους φόβους και τις ανασφάλειές μου σε αυτό το επίπεδο;»
Ωστόσο, θεωρεί το ντοκιμαντέρ ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που έχει κάνει ποτέ. «Ήταν τόσο βαθιά προσωπικό. Ήταν ένα ερωτικό γράμμα στον πατέρα μου. Τον ενδυνάμωσε για ένα διάστημα και διέγειρε αναμνήσεις που του αφαιρούνταν». Ακόμη και αγνώστους με Αλτσχάιμερ που προσέγγισαν και του είπαν ότι ήθελαν τα παιδιά τους να δουν την ταινία. «Οι άνθρωποι θέλουν να προσποιούνται ότι δεν συμβαίνει, επειδή τους είναι πολύ άβολο, οπότε υποφέρεις σιωπηλά. Οι άνθρωποι σου μιλάνε για το ποδόσφαιρο και τον καιρό και τέτοια, και κανείς δεν λέει πραγματικά: ‘Είσαι καλά; Φοβάσαι; Είσαι τρομοκρατημένος;’»
Ο πατέρας του Χέμσγουορθ εργαζόταν ως σύμβουλος κοινωνικών υπηρεσιών στην προστασία παιδιών, κάτι που ο ηθοποιός αξιοποίησε κατά την έρευνα για τον χαρακτήρα του στο “Crime 101”, τον Μάικ. «Έχω συζητήσει με τον πατέρα μου τις τραγικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά, τη βαθιά ανάγκη για αγάπη και σύνδεση, και πώς μπορείς να ψάχνεις σε λάθος μέρη όταν δεν την έχεις». Χρησιμοποίησε επίσης μια εφαρμογή για να διαβάσει μαρτυρίες ανθρώπων από το Skid Row, οι οποίοι «κουβαλούν τον θλίψη τους σε κάθε ίχνος της ύπαρξής τους».
Ο Λέιτον, εν τω μεταξύ, μίλησε με πραγματικά πρόσωπα για όλους τους χαρακτήρες του, συμπεριλαμβανομένων κλεφτών κοσμημάτων στη φυλακή. «Ακούσαμε κάποιες τρελές ιστορίες. Ένας διάσημος κοσμηματοπώλης είπε ότι έστελνε κοσμήματα μέσω της FedEx, και αυτοί οι ψεύτικοι τύποι της FedEx εμφανίστηκαν νωρίς και τους έδειξαν όπλα. Οι ιστορίες ήταν πιο εξωφρενικές από τη μυθοπλασία».
Για τον Λέιτον, το είδος του heist προσέφερε μια ευκαιρία να δημιουργήσει κάτι δυναμικό και στοχαστικό. «Ήθελα να προσφέρω αυτό που περιμένεις από μια πολύ διασκεδαστική βραδιά στον κινηματογράφο», λέει. «Δεν βασίζεται σε IP. Είναι περισσότερο σαν τις ταινίες που αγαπούσαμε όταν μεγαλώναμε – ενώ ταυτόχρονα προκαλεί προβληματισμό. Και νομίζω ότι οι άνθρωποι θα βγουν από τον κινηματογράφο εκστασιασμένοι από ό,τι έχει κάνει ο Κρις».
Το “Crime 101” κυκλοφορεί στους κινηματογράφους στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ στις 13 Φεβρουαρίου, και στην Αυστραλία στις 12 Φεβρουαρίου.
