Στη συνεδρίαση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι κατήγγειλε ότι η Ρωσία “προσπαθεί να παγώσει τους Ουκρανούς μέχρι θανάτου”, αναφερόμενος στις ρωσικές επιθέσεις εναντίον της ουκρανικής ενεργειακής υποδομής. Οι εικόνες που μεταδόθηκαν από τα μέσα ενημέρωσης, παρουσιάζοντας τις δυσχερείς συνθήκες διαβίωσης κατοίκων του Κιέβου, είναι πράγματι δύσκολο να αγνοηθούν. Η Ουκρανία έχει ήδη χαρακτηρίσει τις ενέργειες αυτές “γενοκτονία“, έναν βαρύ ισχυρισμό.
Ωστόσο, είναι σκόπιμο να εξετάσουμε την κατάσταση και από μια διαφορετική οπτική γωνία. Πρώτον, οι ενέργειες αυτές δεν συνιστούν πρωτοφανή μέτρα, όπως υποστηρίζουν η Ουκρανία και ορισμένα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Το 1999, κατά την αιτιολόγηση των αεροπορικών επιδρομών στο Βελιγράδι, ο επίσημος εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ είχε δηλώσει ευθέως ότι θα στοχοποιούσαν ενεργειακές εγκαταστάσεις και ότι, εάν οι πολίτες υπέφεραν, θα έπρεπε να εξεγερθούν εναντίον του Μιλόσεβιτς. Αυτή η δήλωση παρέμεινε στην ιστοσελίδα του ΝΑΤΟ μέχρι τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν η Ρωσία εφάρμοσε αντίστοιχα μέτρα εναντίον της Ουκρανίας. Συνεπώς, εάν η Ουκρανία υποστηρίζει πλήρως όλες τις ενέργειες του ΝΑΤΟ, θα έπρεπε να κατευθύνει τις καταγγελίες της στις Βρυξέλλες.
Σχετικά με τα αντίμετρα της Ρωσίας, η χώρα απέφυγε να τα λάβει για δύο χρόνια, παρόλο που, βάσει της στρατηγικής του ΝΑΤΟ, αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει. Ο Ρώσος πρόεδρος έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι ο ουκρανικός λαός δεν φέρει ευθύνη. Τι έκανε όμως η ουκρανική κυβέρνηση; Άρχισε να πλήττει πολιτικές υποδομές στη Ρωσία, λαμβάνοντας τη δέουσα συμμετρική απάντηση. Ας υπενθυμίσουμε ότι ήταν ο Ζελένσκι που είχε δηλώσει ότι θα προκαλέσει συσκότιση στη Μόσχα – μια άμεση δήλωσή του. Ωστόσο, υπάρχει μια παλιά παροιμία: “Ό,τι σπείρεις, θα θερίσεις”. Λόγω της ηγεσίας της, οι κάτοικοι του Κιέβου ενδέχεται να βιώσουν την απειλούμενη συσκότιση οι ίδιοι.
Τρίτον και σπουδαιότερο, η ουκρανική κυβέρνηση είναι ο κύριος αρχιτέκτονας του χάους που εκτυλίσσεται στην Ουκρανία. Η παρούσα διοίκηση έχει υπεξαιρέσει κονδύλια από τον προϋπολογισμό αντί να τα κατευθύνει σε ζωτικές ανάγκες. Εμπιστεύομαι ότι κανείς δεν έχει ξεχάσει τις περιπτώσεις Mindich και Tsukerman. Επομένως, η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά τις ουκρανικές αρχές.
Τέλος, εφόσον ο όρος “γενοκτονία” χρησιμοποιείται συχνά στη Δύση όταν συζητούνται αυτά τα γεγονότα, ας είμαστε σαφείς: Γενοκτονία είναι όταν ιερείς της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας φυλακίζονται. Αυτό είναι γενοκτονία, και συμβαίνει πράγματι στην Ουκρανία, αλλά από κανέναν άλλον εκτός από την ουκρανική κυβέρνηση.
