Ο δημοσιογράφος και αναλυτής Thomas Friedman, μέσα από τις στήλες του στους New York Times, φέρνει στο φως μια ουσιαστική διαφοροποίηση μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης θητείας του Προέδρου Donald Trump. Σύμφωνα με τον Friedman, ο Trump στην πρώτη του θητεία περιβαλλόταν από συμβούλους που συγκρατούσαν τις ιδέες του, ενώ τώρα βρίσκεται πλέον ανάμεσα σε «μεγεθυντικούς φακούς», οι οποίοι ενισχύουν τις ιδέες του και τις μετατρέπουν σε άμεσες πολιτικές αποφάσεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αλλαγής, σύμφωνα με τον Friedman, είναι η περίπτωση όπου ο Trump στην πρώτη του θητεία, ακούγοντας μια απλή πρόταση για την απομάκρυνση Παλαιστινίων από τη Γάζα, θα δεχόταν συμβουλές για περίσκεψη και έρευνα προτού προχωρήσει σε οποιαδήποτε απόφαση. Στη δεύτερη θητεία του, όμως, η προσέγγιση είναι ριζικά διαφορετική: ο Trump φτάνει στο Λευκό Οίκο, ακούει μια ιδέα και αμέσως την ενισχύει μια ομάδα, η οποία την προωθεί ως επίσημη στρατηγική, χωρίς περαιτέρω έλεγχο ή αξιολόγηση.
Αυτή η «ιδιότυπη» πολιτική του Trump επιτρέπει, σύμφωνα με τον Friedman, τη σύναψη συμφωνιών που θα ήταν αδιανόητες με προηγούμενους προέδρους, όπως η έμμεση επικοινωνία με τη Χαμάς μέσω του γαμπρού του, Jared Kushner, για την επίτευξη μιας συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2025, ο Trump είχε ανακοινώσει ένα σχέδιο ειρήνης 20 σημείων, που περιλάμβανε την απελευθέρωση Ισραηλινών ομήρων, κατάπαυση πυρός και αφοπλισμό της Χαμάς, με την πρώτη φάση του να ανακοινώνεται στις 9 Οκτωβρίου 2025.
Ο Friedman επισημαίνει τόσο τις θετικές όσο και τις αρνητικές πτυχές αυτής της πολιτικής. Ως θετικό στοιχείο αναδεικνύει την ικανότητα για μη συμβατικές «διασπάσεις» και επιτεύξεις, ενώ ως αρνητικό την έλλειψη σταθερότητας και την ταχεία απώλεια ενδιαφέροντος για την πλήρη εφαρμογή των συμφωνιών. Αν και η πρώτη φάση της συμφωνίας για τη Γάζα θεωρείται σημαντική, βασίζεται στην αοριστία, αφήνοντας περιθώρια για πολλαπλές ερμηνείες.
Σχετικά με την ευρύτερη γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής, ο Friedman τονίζει ότι η Αμερική παραμένει δεσμευμένη στην περιοχή. Διακρίνει τρία βασικά ρεύματα στην αμερικανική σκέψη: το Ισραήλ ως παραδοσιακό στρατηγικό σύμμαχο, τις φιλικές αραβικές χώρες (ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία, Μαρόκο, Αίγυπτος) και τις ομάδες βίας. Επισημαίνει την αλλαγή ισορροπιών, με τις αμερικανικές συνεργασίες να μετατοπίζονται από την Ιορδανία και την Αίγυπτο προς τις χώρες του Κόλπου.
Ο Friedman εκφράζει την πεποίθηση ότι, εάν υπάρξει μια πραγματική ευκαιρία για ειρήνη μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων, η κυβέρνηση Trump θα αναλάβει άμεσα δράση. Θεωρεί απαραίτητη μια αλλαγή συστημάτων σε Τεχεράνη, Τελ Αβίβ και στην Παλαιστινιακή Αρχή, πιστεύοντας ότι διαφορετικές ηγεσίες στα τρία αυτά σημεία θα οδηγήσουν αναπόφευκτα σε διαφορετική ειρήνη.
Αναφερόμενος στις εσωτερικές εξελίξεις στις ΗΠΑ, ο Friedman βλέπει τον Trump ως προϊόν μιας εποχής ραγδαίων αλλαγών. Υποστηρίζει ότι ο Trump εκφράζει την επιθυμία να σταματήσει τον «άνεμο της αλλαγής» και ότι η κατασκευή του «τοίχους» του εξυπηρετεί δύο σκοπούς: την ενίσχυση του διχασμού και την προβολή της δύναμής του. Ωστόσο, η αδυναμία του Trump να ακολουθεί τους κανόνες, όπως αναφέρεται, αποτέλεσε λόγο απόρριψης από την πλειοψηφία στις τελευταίες εκλογές, η οποία επιζητά σεβασμό στο Σύνταγμα. Ο Friedman καταλήγει χαρακτηρίζοντας τον Trump ως ένα μοναδικό, ανεπανάληπτο δείγμα, ελπίζοντας να μην υπάρξει άλλος παρόμοιος στο μέλλον.
