Ο Ιανουάριος παραδοσιακά φιλοξενεί ταινίες χαμηλότερης ποιότητας, μακριά από τις υποψήφιες για βραβεία παραγωγές, όπου ηθοποιοί όπως ο Gerard Butler και ο Jason Statham κυριαρχούν στις αίθουσες. Φέτος, ωστόσο, η τάση φαίνεται να αλλάζει. Ενώ το “Greenland 2: Migration” παραμένει στο top 5 και το “Shelter” ετοιμάζεται για πρεμιέρα, βλέπουμε δύο κορυφαίους σταρ, τους βραβευμένους με Όσκαρ Ben Affleck και Matt Damon, να περιορίζονται στη μικρή οθόνη.
Μια ταινία όπως το “The Rip”, με γρήγορη δράση και δύο παγκοσμίου φήμης ονόματα, θα έπρεπε να προβάλλεται στις μεγαλύτερες οθόνες. Ωστόσο, η τρέχουσα κινηματογραφική πραγματικότητα και οι προϋπολογισμοί καθιστούν δύσκολη την παραγωγή τέτοιων ταινιών R-rated, χωρίς να βασίζονται σε γνωστά franchise. Ο streamer, το Netflix, υπήρξε τόσο πρόθυμο να τη χρηματοδοτήσει, που κατέληξε σε μια συμφωνία για την αλλαγή της δομής πληρωμών, επιτρέποντας στους Affleck και Damon να εφαρμόσουν τον κανόνα profit-sharing της Artists Equity, όπου όλοι οι συντελεστές λαμβάνουν μπόνους αν η ταινία αποδώσει καλά. Έτσι, σε αυτή την αλλόκοτη εποχή, η κατάσταση είναι “πάρε ό,τι μπορείς”. Αν και ιδανικά μια τέτοια ταινία, που θυμίζει παραγωγή του 2002, θα έπρεπε να έχει την αίγλη της μεγάλης οθόνης, η αγορά υπαγορεύει την επιλογή της μικρής.
Την ταινία σκηνοθετεί ο Joe Carnahan, γνωστός από το crime thriller “Narc” του 2002, που σώθηκε από την απευθείας κυκλοφορία σε βίντεο χάρη στον Tom Cruise. Έκτοτε, ο Carnahan έχει συνεργαστεί με αστέρες της δράσης όπως Liam Neeson, Gerard Butler, Mel Gibson, αλλά και τον Ben Affleck στο “Smokin’ Aces” (2006). Παρόλο που πολλοί θεωρούν ότι μόνο το “The Grey” υπήρξε πραγματικά σπουδαία ταινία του, ο Carnahan έχει αποδείξει την ικανότητά του ως σκηνοθέτης genre ταινιών. Η τελευταία του δουλειά, “The Rip”, αποτελεί ένα άνετο “ταίριασμα” για το στυλ του, μια ταινία που θα ταίριαζε απόλυτα στην “χρυσή” του εποχή.
Όπως και στην προηγούμενη ταινία του Affleck για το Netflix, το “Triple Frontier” (2019), το “The Rip” είναι μια στιβαρή, ευθεία αναφορά στις κινηματογραφικές ταινίες του παρελθόντος, και αφορά μια διαμάχη για ένα σημαντικό ποσό. Παρόλο που ο τίτλος “The Rip” σε συνδυασμό με αστυνομικούς θα μπορούσε να φέρει στο νου το αποτυχημένο “RIPD” (2013), εδώ ο όρος “rip” έχει διαφορετική, πιο κυριολεκτική σημασία. Εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα, αναφέρεται σε μια κρυμμένη χρηματική λεία, για την οποία ενημερώνεται μια ομάδα αστυνομικών του Miami, με επικεφαλής τους χαρακτήρες των Damon και Affleck. Κατά την έρευνα σε ένα φαινομενικά συνηθισμένο σπίτι, ανακαλύπτουν πάνω από 20 εκατομμύρια δολάρια κρυμμένα στη σοφίτα. Η ομάδα, στην οποία συμμετέχουν και οι Teyana Taylor, Steven Yeun και Catalina Sandino Moreno, πρέπει να μεταφέρει το ποσό με ασφάλεια, εγείροντας το ερώτημα: ποιον μπορείς να εμπιστευτείς;
Η ταινία ξεχειλίζει από διάλογους για την κλοπή ή την αρπαγή του “rip”, κάτι που οι ηθοποιοί δεν καταφέρνουν να κάνουν απόλυτα φυσικό. Ακόμα και η χημεία μεταξύ των Damon και Affleck, σε συνδυασμό με την τάση τους για “αντρικές” θεατριστές επιδείξεις, μοιάζει κάπως ψεύτικη στα παρόντα στάδια της καριέρας τους. Ωστόσο, είναι μια ευκαιρία να τους δούμε σε ρόλους που συνήθως αναλαμβάνουν ηθοποιοί όπως ο Butler και ο Statham. Η παλιά τους χημεία είναι εμφανής, ενώ ως σοβαροί δραματικοί ηθοποιοί, προσδίδουν μια δόση ανθρωπιάς σε απλοϊκές, υποτιμημένες τραγικές ιστορίες (όπως ο χαμένος γιος ή η χαμένη φίλη). Οι υπόλοιποι ηθοποιοί δεν έχουν πολλά να προσφέρουν, αν και η Sasha Calle, στο ρόλο της νεαρής γυναίκας που ζει στο σπίτι, κλέβει την παράσταση με την εκφραστικότητά της, προκαλώντας ένταση με τον φόβο της.
Ο Carnahan, με έναν προϋπολογισμό που δεν είχε συναντήσει εδώ και χρόνια, αποδεικνύεται ένας τολμηρός και ευθύς σκηνοθέτης, με επιρροές από τον κινηματογράφο των Simpson-Bruckheimer. Παρόλο που η ταινία δεν φαίνεται τόσο ακριβή όσο είναι, διαθέτει μια δυναμική αύρα. Η πλοκή, όταν ξεδιπλώνεται, δεν είναι τόσο συναρπαστική όσο θα ήθελε να πιστέψει ο Carnahan, αν και η επεξήγηση μέσω flashbacks που δίνεται στο πίσω μέρος ενός φορτηγού της DEA ήταν ευχάριστη. Μετά από αυτό, ακολουθεί ασταμάτητη δράση, η οποία, αν και καλοστημένη, είναι κρίμα που οι γυναικείοι χαρακτήρες παραμελούνται, παρόλο που διαθέτουν την ικανότητα να ανταγωνιστούν τους άντρες. Το “The Rip” παραμένει μια ταινία για “παιδιά”, και ως ένα επικό, αντρικό pulp, προσφέρει μια αρκετά συναρπαστική εμπειρία, ιδανική για ένα χαλαρό βράδυ Παρασκευής, που θα ξεχαστεί μέχρι το πρωί του Σαββάτου.
Το “The Rip” είναι διαθέσιμο στο Netflix στις 16 Ιανουαρίου.
