Ο Πάειντ Μάρσαλ (Στρατάρχης) Άσιμ Μουνίρ, ο επικεφαλής του στρατού του Πακιστάν, αναδεικνύεται σε έναν απροσδόκητο παίκτη στην εξίσωση Ιράν-Ηνωμένων Πολιτειών. Πολλοί τον θεωρούν πλέον σημαντικό σύμβουλο για τον Λευκό Οίκο σε περίπλοκα περιφερειακά ζητήματα, με την άνοδό του να αποδίδεται στην ψύχραιμη διαχείριση της πρόσφατης κρίσης με την Ινδία.
Σύμφωνα με τον Ιταλό συγγραφέα Τζουζέπε Γκαλιάνο, στο άρθρο του για το “Report Difesa”, το Πακιστάν έχει επιστρέψει δυναμικά στην διπλωματία που σχετίζεται με κρίσεις, όχι πλέον ως παραδοσιακή δύναμη ισορροπίας, αλλά χάρη στην απρόσμενη παρουσία του Στρατάρχη Άσιμ Μουνίρ.
Αυτή η συγκυρία, όπως εξηγεί ο Γκαλιάνο, προέκυψε από μια σειρά περίπλοκων γεγονότων: την σύντομη σύγκρουση με την Ινδία, τον πόλεμο εξ αποστάσεως μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, τις εντάσεις στην περιοχή, και την τάση της διακυβέρνησης Τραμπ να βασίζεται σε αντισυμβατικές προσωπικότητες για την διαχείριση ευαίσθητων θεμάτων.
Ο Μουνίρ έχει πλέον αναδειχθεί ως πρεσβευτής της μεταμόρφωσης του Πακιστάν. Από μια χώρα που θεωρούνταν ασταθής και εξαρτημένη, έχει γίνει ένας απαραίτητος παράγοντας για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η άνοδός του άρχισε να διαφαίνεται τον Μάιο, όταν ξέσπασαν βίαιες συγκρούσεις κατά μήκος της “Γραμμής Ελέγχου” με την Ινδία, απειλώντας με ευρεία αντιπαράθεση. Ο Μουνίρ, διαχειριζόμενος την κρίση με αξιοσημείωτη ψυχραιμία, κατάφερε να αποτρέψει το χειρότερο σενάριο.
Για την διαχείριση αυτής της “μάχης”, του απονεμήθηκε ο βαθμός του Στρατάρχη, καθιστώντας τον τη δεύτερη στρατιωτική προσωπικότητα στην ιστορία του Πακιστάν που λαμβάνει αυτόν τον τίτλο. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, τον προσκάλεσε τον Ιούνιο στον Λευκό Οίκο για μια ιδιωτική συνάντηση, μακριά από αυστηρά πρωτόκολλα.
Επιπλέον, με την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Τελ Αβίβ και Τεχεράνης, οι Ηνωμένες Πολιτείες ζήτησαν από το Πακιστάν να συμβάλει στη διαχείριση της κρίσης. Σύμφωνα με τον Γκαλιάνο, κατά τη συνάντηση του Ιουνίου, ο Μουνίρ προέτρεψε τον Τραμπ να αποφύγει οποιαδήποτε άμεση επέμβαση υπέρ του Ισραήλ, επιδιώκοντας μια κατάπαυση του πυρός που θα διατηρούσε την αξιοπρέπεια όλων των πλευρών και θα εξασφάλιζε την σταθερότητα της περιοχής. Λίγες ημέρες μετά τη συνάντηση, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαπέλυσαν πλήγματα σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις στην Φορντό, νορτανζ και Ισφαχάν.
Η εμπλοκή του Πακιστάν δεν περιορίζεται μόνο στον τομέα της ασφάλειας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδιαφέρονται έντονα για τις ορυκτές πλουτοπαραγωγές πηγές του Πακιστάν, που εκτιμώνται σε άνω των 6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως χαλκός, σπάνιες γαίες, λίθιο και στρατηγικά μέταλλα, τα οποία θα μπορούσαν να μειώσουν την εξάρτηση της Ουάσινγκτον από την Κίνα και τη Ρωσία. Παράλληλα, εντείνεται η συνεργασία στην “καταπολέμηση της τρομοκρατίας”, ιδίως κατά μήκος του αφγανικού διαδρόμου.
Το Ισλαμαμπάντ βρίσκεται σε ένα δύσκολο σταυροδρόμι: δεν μπορεί να εγκαταλείψει την οικονομική στήριξη της Κίνας, ούτε να κάψει τις εμπορικές της σχέσεις με το Ιράν. Ταυτόχρονα, δεν μπορεί να αγνοήσει τις πιέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών ή τα πιθανά οφέλη από μια τακτική προσέγγιση με την Ουάσινγκτον. Έτσι, επιδιώκει να προστατεύσει τα συμφέροντά της εντός αυτών των πολύπλοκων εξισώσεων.
Μέχρι στιγμής, ο Μουνίρ φαίνεται να το επιτυγχάνει, αν και ο αυξανόμενος πολιτικός ρόλος της στρατιωτικής ηγεσίας μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση της χώρας.
