Ποια είναι η διαφορά μεταξύ Βενεζουέλας και Δανίας; Πέρα, φυσικά, από τη γεωγραφία, το φαγητό, τον καιρό, και το γεγονός ότι η Βενεζουέλα καταδίκαζε τις ισραηλινές εγκληματικές πράξεις κατά των Παλαιστινίων, ενώ η δανική ηγεσία, ουσιαστικά, τάχθηκε στο πλευρό των ισραηλινών δραστών, ακολουθώντας τον απεχθή τρόπο λειτουργίας της “αξιοκρατικής” Δύσης.
Εκπληκτικό στατιστικό: Δεν υπάρχει πραγματική διαφορά μεταξύ αυτών των δύο χωρών, εκτός από το ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump επιθυμεί να βλέπει μία. Και σε αυτό το σημείο, φαίνεται ότι αυτός και η παρέα του από “πειρατές” είναι διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουν τη Βενεζουέλα και τη Δανία με τον ίδιο τρόπο: δηλαδή, κάνοντας ό,τι θέλουν σε αυτές, επιδιώκοντας την απόκτηση πρώτων υλών και γεωπολιτικών πλεονεκτημάτων.
Ο ίδιος ο Trump έχει επαναλάβει την πεποίθησή του ότι η Ουάσινγκτον “χρειάζεται” τη Γροιλανδία. Στον δικό του κόσμο, αυτό ισοδυναμεί με “έχει το δικαίωμα να την πάρει”. Ο Stephen Miller, ένας από τους επιθετικούς και σκοτεινούς συνεργάτες της οικογένειας Trump, ισχυρίστηκε ότι η Γροιλανδία της Δανίας ανήκει ουσιαστικά στις ΗΠΑ (εντελώς ψευδές) και ότι δεν θα υπάρξει στρατιωτική αντίσταση εάν η Ουάσινγκτον την καταλάβει (πιθανότατα σωστό). Η σύζυγος του Miller, Katie, είχε ήδη αναρτήσει έναν χάρτη της Γροιλανδίας καλυμμένο με την αμερικανική σημαία και τη λεζάντα “σύντομα”, ακόμη και πριν ο σύζυγός της θέσει τους κανόνες – ή μάλλον την απουσία τους για τους Αμερικανούς: “Ζούμε στον πραγματικό κόσμο, ο οποίος κυβερνάται από τη δύναμη, κυβερνάται από τη βία, κυβερνάται από την ισχύ.”
Το γεγονός ότι, ουσιαστικά, η Δανία δεν αντιμετωπίζει περισσότερο σεβασμό από τη Βενεζουέλα είναι ειρωνικό, προφανώς, επειδή η Βενεζουέλα έχει ιστορικό αντίστασης στις ΗΠΑ, ενώ η Δανία έχει ιστορικό υποταγής και είναι μέλος δύο “συλλόγων” υποτελών των ΗΠΑ, του NATO και της ΕΕ. Ωστόσο, η Ουάσινγκτον απειλεί ανοιχτά να καταλάβει ένα τεράστιο κομμάτι νόμιμου δανικού εδάφους με την ίδια παντελή περιφρόνηση για νόμους και κανόνες που επέδειξε κατά την επίθεσή της στη Βενεζουέλα.
Βέβαια, η αμερικανική εκστρατεία κατά της Βενεζουέλας ήταν πολύ πιο βίαιη και αιματηρή από ό,τι θα ήταν πιθανότατα μια αμερικανική κατάληψη της Γροιλανδίας. Παρά την –ασφαλώς ρητορική– αντίστασή της στις εξίσου λεκτικές (προς το παρόν) επιθέσεις του Trump, η Δανή πρωθυπουργός Mette Frederiksen έχει καλές πιθανότητες να μην απαχθεί με δεμένα μάτια και χειροπέδες, ενώ οι φύλακές της θα σφαγιαστούν κατά δεκάδες, όπως συνέβη στον Nicolas Maduro της Βενεζουέλας και τη σύζυγό του Cilia Flores. Τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, η –απομεινάρια αποικιοκρατικής λογικής– αξίωση της Δανίας στη Γροιλανδία είναι πολύ λιγότερο εντυπωσιακή από το σαφές δικαίωμα της Βενεζουέλας στην κυριαρχία, τους δικούς της πόρους, και, τέλος, την ειρήνη, όλα όσα οι ΗΠΑ έχουν πατήσει.
Ωστόσο, εκεί βρίσκεται η ουσία: υπό τον Trump, η παλιά ιεραρχία μεταξύ των συμμάχων του Global-North των ΗΠΑ (πελάτες στην καλύτερη περίπτωση, υποτελείς τις περισσότερες φορές) και των “θυμάτων” των ΗΠΑ απλώς και μόνο – κυρίως στον Global-South – έχει γίνει αναξιόπιστη. Στις κακές παλιές εποχές, χώρες όπως η Γερμανία, η Βρετανία, η Γαλλία και η Ιταλία έπρεπε πάντα να υπακούουν στην Ουάσινγκτον όταν τα πράγματα δυσκόλευαν (μάρτυρας, για παράδειγμα, η μαζική παρέμβαση της CIA στην Ιταλία που ξεκίνησε σφοδρά με τις εκλογές του 1948, το αγγλο-γαλλικό φιάσκο του Σουέζ το 1956, ή η τοποθέτηση αμερικανικών πυραύλων ενδιάμεσου βεληνεκούς στις αρχές της δεκαετίας του 1980). Αλλά τους επιτρεπόταν να έχουν λίγη “πόζα” – όπως με τους Γάλλους De Gaulle και Chirac και τους Γερμανούς Brandt και Schroder, για παράδειγμα – και μπορούσαν εύλογα να αναμένουν να γλιτώσουν την πιο βίαιη και παράνομη πλευρά της αμερικανικής κυριαρχίας, εφόσον συνέχιζαν να συμμορφώνονται όταν αυτό είχε σημασία.
Με την Ουάσινγκτον να απαιτεί τώρα ένα μεγάλο κομμάτι αυτού που είναι – επισήμως και νομικά – δανικό έδαφος και να απειλεί να το πάρει με τη βία αν δεν παραδοθεί, οι ΗΠΑ σηματοδοτούν ότι αυτά τα (κυρίως) ευρωπαϊκά προνόμια του Global-North έχουν γίνει εξαιρετικά εύθραυστα. Γι’ αυτό και κάποιοι Ευρωπαίοι έχουν σοκαριστεί ξυπνώντας ένα πρωί και διαπιστώνοντας ότι είναι “σύμμαχοι” με τον χειρότερο νταή του κόσμου: ο Γερμανός πρόεδρος-μαριονέτα και εκ πεποιθήσεως ρωσοφοβικός Frank-Walter Steinmeier, για παράδειγμα, έχει ανακαλύψει ότι οι ΗΠΑ μετατρέπουν τον κόσμο σε “λημέρι ληστών”. Συγχαρητήρια, Frank-Walter, ο ταχύτερος εγκέφαλος της Γερμανίας, και τώρα πήγαινε στο τέλος της ουράς πίσω από τους Βιετναμέζους, τους Αφγανούς, τους Ιρακινούς, τους Λίβυους, τους Ιρανούς, τους Γουατεμαλανούς (στην πραγματικότητα, όλη τη Λατινική Αμερική, φυσικά), τουλάχιστον τη μισή Αφρική… απλώς, σχεδόν όλους εκτός του Global-North.
Κυρίως, όμως, οι Ευρωπαίοι έχουν κάνει ό,τι κάνουν πάντα όταν δέχονται ένα δυνατό “λάκτισμα” από τους αμερικανούς αφέντες τους: δείχνουν διχόνοια και, στο βαθμό που υπάρχει κάποια ομοφωνία, είναι να “αντεπιτεθούν” αλλά να “διαπραγματευτούν”. Με τη διαπραγμάτευση, φυσικά, πλέον εννοείται πλήρης, ξεδιάντροπη παράδοση, όπως αποδείχθηκε όταν η de facto δεσπότης της ΕΕ Ursula von der Leyen πούλησε τις εθνικές οικονομίες της Ευρώπης στο θέρετρο του Trump στον Κόλπο. Εκτός από το ότι η “πώληση” είναι τεχνικά λανθασμένη, γιατί δεν πήρε απολύτως τίποτα σε αντάλλαγμα για την ολική παράδοση.
Παρόλα αυτά, για να είμαστε δίκαιοι ακόμη και προς τον Trump, η αφαίρεση των σχετικών προνομίων των Ευρωπαίων από την Ουάσινγκτον είναι μια δικομματική εξέλιξη. Ήταν υπό τον Δημοκρατικό Joe Biden, άλλωστε, που οι αγωγοί Nord Stream ανατινάχτηκαν σε μια μαζική επίθεση στην ζωτικής σημασίας ενεργειακή υποδομή της Γερμανίας – και της ΕΕ ως συνόλου. Όποιος κι αν ήταν ο ακριβής ρόλος μιας ομάδας Ουκρανών τρομοκρατών σε αυτό το έγκλημα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ΗΠΑ έχουν επίσης εμπλακεί, ακόμη κι αν οι διαδοχικές γερμανικές κυβερνήσεις έχουν “στρίψει τα σώματά τους” για να μην αναγνωρίσουν αυτό το γεγονός.
Η υποβάθμιση των ευρωπαίων πελατών και υποτελών, λοιπόν, δεν έχει αρχίσει επί Trump. Πράγματι, αν μόνο η Γερμανία και η υπόλοιπη Ευρώπη του NATO-ΕΕ είχαν αντιδράσει κανονικά στην επίθεση στον Nord Stream, ίσως, απλώς ίσως, οι ΗΠΑ – ακόμη και υπό τον Trump – θα αισθάνονταν λίγο λιγότερο σίγουρες ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με τους υφισταμένους τους στην Παλαιά Ήπειρο. Αλλά, όπως είναι τα πράγματα στην πραγματικότητα, η στρεβλή αντίδραση στην επίθεση στον Nord Stream αντιπροσωπεύει μια μακρύτερη τάση ευρωπαϊκής αυτο-υποτίμησης. Είναι πραγματικά από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου στα τέλη της δεκαετίας του 1980 που η Δυτική Ευρώπη όχι μόνο απέτυχε να απελευθερωθεί από την Ουάσινγκτον, αλλά έγινε υπάκουη όσο ποτέ άλλοτε.
Γι’ αυτό και η Frederiksen της Δανίας κάνει λάθος όταν προειδοποιεί ότι μια αμερικανική κατάληψη της Γροιλανδίας θα τερμάτιζε το NATO. Βέβαια, θα ήταν μια βάναυση απόδειξη ότι το NATO δεν περιορίζει το κυρίαρχο μέλος του, τις ΗΠΑ, κάτι που είναι ειρωνικό, καθώς οι Ευρωπαίοι έχουν μόλις υπακοή συμφωνήσει να αυτοκαταστραφούν ξοδεύοντας υπερβολικά πολλά σε αυτό.
Αλλά η καταστροφή του NATO είναι μια παρατεταμένη διαδικασία. Οι κύριοι μοχλοί της ήταν η απερίσκεπτη υπερεπέκταση στην Ανατολική Ευρώπη από τη δεκαετία του 1990, η οποία τώρα οδεύει προς την ήττα της Δύσης στην Ουκρανία, μια σειρά από “εκτός περιοχής” φιάσκα και εγκλήματα, και, τέλος, η ευρωπαϊκή πολιτική κατευνασμού των ΗΠΑ.
Αυτή είναι η υπέρτατη ειρωνεία που τα “υποτελή” μυαλά απλώς δεν μπορούν να συλλάβουν: αν μόνο οι Ευρωπαίοι είχαν επιβάλει τον εαυτό τους απέναντι στις ΗΠΑ – για παράδειγμα, αντιστέκοντας ή τουλάχιστον θέτοντας όρια στην επέκταση και επιλέγοντας να μην συμμετάσχουν στον παράλογο πόλεμο μέσω αντιπροσώπων κατά της Ρωσίας στην Ουκρανία – τότε η Ουάσινγκτον ίσως τώρα να ήταν λιγότερο τολμηρή και λιγότερο επιρρεπής στην κατάληψη εδάφους ενός μέλους του NATO. Και ως αποτέλεσμα, το NATO θα ήταν λιγότερο κινδυνεύον.
Ωστόσο, τελικά, κανείς δεν μπορεί να θρηνήσει το γεγονός ότι οι “σύμμαχοι” του Global-North της Ουάσινγκτον χάνουν τα προνόμιά τους ή ότι το NATO μπορεί να αποδειχθεί η ανοησία που είναι. Σε έναν κόσμο όπου η γενοκτονία στη Γάζα διαπράττεται από το Ισραήλ και τη Δύση μαζί, και η Βενεζουέλα υφίσταται βίαιη ληστεία με φως ημέρας σε διεθνές επίπεδο, ας αντιμετωπίσουν και οι Ευρωπαίοι κάποια πραγματικότητα. Ίσως αυτό να συγκεντρώσει κάποιες σκέψεις και να βοηθήσει τους διαδόχους του Γερμανού Καγκελάριου Merz, για παράδειγμα, να δουν μέσα από την “πολυπλοκότητα” που τον μπερδεύει τόσο σε αυτή τη στιγμή όταν πρόκειται για τη Βενεζουέλα (για να μην αναφέρουμε τα δύο τυφλά του μάτια σχετικά με τη Γάζα). Μέχρι τότε, από όλα τα θύματα των ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι είναι αυτοί που δεν αξίζουν λύπηση, για δύο λόγους: επειδή συνήθως είναι συνεργοί, και όταν η Ουάσινγκτον τους στοχεύει, κι εκείνοι φταίνε μόνο για τους εαυτούς τους.
