Μια ομάδα πρώην αγωνιστών απεργίας πείνας από την Παλαιστίνη, την Ιρλανδία και τον Γκουαντάναμο, ζητά την παρέμβαση της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου. Ως επιζώντες κρατικής βίας, έχουμε βιώσει από πρώτο χέρι τις συνέπειες των απεργιών πείνας και τον τρόπο που τα κράτη αντιδρούν όταν οι κρατούμενοι στερούνται ακόμα και το δικαίωμα στη τροφή.
Γράφουμε σήμερα, σε αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη με τους αγωνιστές που βρίσκονται σε απεργία πείνας σε βρετανικές φυλακές: Qesser Zuhrah, Amu Gib, Heba Muraisi, Kamran Ahmed, Teuta Hoxha, Jon Cink, Lewie Chiaramello, και Muhammad Umer Khalid. Οι κρατούμενοι αυτοί βρίσκονται υπό προσωρινή κράτηση, χωρίς δίκη και χωρίς καταδίκη. Κάποιοι παραμένουν υπό κράτηση για περισσότερο από ένα χρόνο, ενώ οι περισσότεροι δεν θα δικαστούν πριν περάσουν δύο χρόνια.
Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου έχει επιλέξει την παρατεταμένη προσωρινή κράτηση, την απομόνωση και τη λογοκρισία. Έχει επιλέξει να περιορίσει την επαφή τους με τους οικείους τους, να επιτρέπει ιατρική αμέλεια και να χρησιμοποιεί τη γλώσσα του τρόμου με ύπουλο τρόπο, με σκοπό να στερήσει αυτούς τους κρατούμενους από τη δημόσια συμπάθεια και τα βασικά δικαιώματά τους πριν καν λάβει χώρα οποιαδήποτε δίκη.
Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τι εκπροσωπούν οι σημερινοί αγωνιστές απεργίας πείνας. Εκπροσωπούν την Παλαιστίνη. Εκπροσωπούν την κατάργηση των υποδομών όπλων που σκοτώνουν Παλαιστινίους. Εκπροσωπούν το τέλος του καθεστώτος απαρτχάιντ που εφαρμόζει η ισραηλινή κυβέρνηση. Εκπροσωπούν την αλληλεγγύη προς τους Παλαιστίνιους κρατούμενους. Εκπροσωπούν την πλήρη απελευθέρωση της Παλαιστίνης, από τον ποταμό έως τη θάλασσα.
Για χρόνια, Παλαιστίνιοι κρατούμενοι υφίστανται συστηματική κακοποίηση εντός των ισραηλινών φυλακών, συμπεριλαμβανομένων τεκμηριωμένων βασανιστηρίων, ακραίας σεξουαλικής βίας, ιατρικής αμέλειας και θανάτων εντός κράτησης. Ωστόσο, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, μέσω της αταλάντευτης υποστήριξής της προς το ισραηλινό κράτος, συνεχίζει να επιλέγει να είναι συνένοχη στις πράξεις του. Επιλέγει να συνεχίσει να εξοπλίζει το Ισραήλ και να προστατεύει Ισραηλινούς αξιωματούχους από την λογοδοσία, ενώ σώματα Παλαιστινίων – άνδρες, γυναίκες και παιδιά – βιάζονται και καταστρέφονται στους δρόμους τους, στα σπίτια τους και πίσω από τα σίδερα.
Οι πολιτικοί κρατούμενοι της Palestine Action ξεκίνησαν την απεργία πείνας όταν δεν είχαν άλλη επιλογή. Η απόφαση του κράτους να βασιστεί στην ταξινόμηση του “τρομοκράτη” για την επιβολή συστηματικής καταστολής σε όσους αρνούνται να συμμορφωθούν, τους άφησε χωρίς εναλλακτική, καθώς επιδιώκουν τα δικαιώματα στα οποία δικαιούνται βάσει νόμου.
Αυτό δεν είναι νέο φαινόμενο: η χρήση της λέξης “τρομοκρατία” χρησιμοποιείται εδώ και καιρό για την κατασκευή φόβου, την δηλητηρίαση της δημόσιας αντίληψης, τη δικαιολόγηση της επαναλαμβανόμενης παραβίασης ακόμη και των πιο βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μόλις προσκολληθεί αυτή η ετικέτα, τα δικαιώματα γίνονται υπό όρους, η ελευθερία γίνεται συναλλακτική και η τεκμαιρόμενη αθωότητα εξατμίζεται. Το κράτος δικαίου, για το οποίο διακηρύσσεται περήφανα ότι τηρείται, βεβηλώνεται ταχύτατα μπροστά σε μια μεμονωμένη λέξη, που χρησιμοποιείται από ανέντιμους πολιτικούς αποφασισμένους να προστατεύσουν τα δικά τους συμφέροντα: “τρομοκράτης”.
Η απαγόρευση της Palestine Action δεν αφορούσε την ασφάλεια. Αφορούσε τον έλεγχο. Οι επαναλαμβανόμενες και κατάφωρες παραβιάσεις του sub judice δεν αφορούσαν την πειθώ του κοινού ότι επρόκειτο για επικίνδυνη οργάνωση· αφορούσαν την καταδίκη των κρατουμένων πριν καν δικαστούν. Αφορούσαν την απομόνωσή τους, την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και την αποστολή προειδοποίησης σε όποιον μπορεί να μιλήσει ή να οργανωθεί ενάντια στη μηχανή πολέμου του Ισραήλ.
Καμία δίκη που διεξάγεται σε κλίμα κρατικά κατασκευασμένου φόβου δεν μπορεί να θεωρηθεί δίκαιη, και κανένας ενόρκος εκτεθειμένος σε δεκαετίες ρητορικής τρόμου δεν μπορεί να λειτουργήσει ανεπηρέαστος από προκατάληψη. Αυτοί οι κρατούμενοι συκοφαντήθηκαν τη στιγμή που η ανακοίνωση της σύλληψής τους ανέφερε “σύνδεση με την τρομοκρατία”, παρά το γεγονός ότι οι διαδικασίες αυτές δεν είχαν καν πραγματοποιηθεί.
Ως εκ τούτου, απαιτούμε τα εξής:
1. Έκτακτη υπουργική συνάντηση με τις οικογένειες και τους νομικούς εκπροσώπους για τη συμφωνία μέτρων που θα διαφυλάξουν τις ζωές των αγωνιστών απεργίας πείνας. Άμεση αποφυλάκιση με εγγύηση για τους κρατούμενους της Palestine Action (γνωστούς ως Filton 24) και όλους τους αγωνιστές απεργίας πείνας.
2. Απόσυρση των κατηγοριών για τρομοκρατία που αποσκοπούν στην ποινικοποίηση της διαφωνίας.
3. Συνθήκες δίκαιης δίκης, ελεύθερες από αφήγηση που βασίζεται στον φόβο και πολιτική παρέμβαση.
4. Άμεση πρόσβαση σε ανεξάρτητη ιατρική περίθαλψη, επιλεγμένη από τους κρατούμενους.
5. Τερματισμός της λογοκρισίας και των περιορισμών στις επισκέψεις από συγγενείς.
Το 1981, η Βρετανία επέλεξε να αφήσει τους Ιρλανδούς αγωνιστές απεργίας πείνας να πεθάνουν στη φυλακή Long Kesh. Στις αρχές του 2000, η Βρετανία επέλεξε τη σιωπή απέναντι στην κατάσταση των κρατουμένων στον Γκουαντάναμο. Για δεκαετίες, η Βρετανία – μαζί με άλλες κυβερνήσεις – συνέχισε να επιλέγει την αδράνεια στην Παλαιστίνη. Κάθε φορά, οι Βρετανοί αξιωματούχοι ισχυρίζονταν ότι η ευθύνη ανήκε αλλού. Κάθε φορά, η ιστορία κατέγραψε την αλήθεια.
Οι Σουφραζέτες, παρόλο που τους έκαναν αναγκαστική σίτιση και τους χαρακτήρισαν τρομοκράτες, σήμερα τιμώνται ως ηρωίδες και μαχήτριες της ελευθερίας. Οι κρατούμενοι του Long Kesh, παρά τις συκοφαντίες που αντιμετώπισαν, θεωρούνται πλέον ζωτικό μέρος της ειρήνης που επιτεύχθηκε βάσει της Συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής. Οι κρατούμενοι του Γκουαντάναμο, παρά την απάνθρωπη μεταχείριση και τη δημόσια συναίνεση για βασανιστήρια, παρέμειναν αδικαίωτοι και σε μεγάλο βαθμό αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς καταδίκη.
Όπως όλοι τους δικαιώθηκαν, έτσι και η ιστορία θα δικαιώσει τους αγωνιστές της Palestine Action που επιδίωξαν να σταματήσουν τη σφαγή αθώων ανθρώπων, ενάντια στις επιθυμίες και τα συμφέροντα της βρετανικής κυβέρνησης.
Δεν είμαστε απλώς παρατηρητές, αλλά μάρτυρες της αδικίας που διαπράττεται αυτή τη στιγμή από το κράτος εναντίον ανθρώπων τους οποίους η ιστορία αναμφίβολα θα δικαιώσει, όπως έχει κάνει με όσους αγωνιστές απεργίας πείνας προηγήθηκαν.