Η κωμωδία του Ρίτσαρντ Μπρίνσλι Σέρινταν αποτελεί την ιδανική επιλογή για την εορταστική περίοδο, χαρίζοντας στο κοινό ένα ξεκαρδιστικό μείγμα αναρχικής διάθεσης, αφέλειας και της μοναδικής “panto dame” του Σέρινταν, της κυρίας Μαλάπροπ, με τις ατυχή της γλωσσικές επιδόσεις.
Η παραγωγή του Τομ Λίτλερ, που γιορτάζει την 250η επέτειο του έργου, μεταφέρει τις ανέμελες περιπέτειες της ανώτερης τάξης του 18ου αιώνα στη Μπαθ της δεκαετίας του 1920, προσδίδοντας μια έντονη, φλογερή ενέργεια, με περιστασιακά τραγούδια και ένα έκθαμβο, ντυμένο με Charleston, θίασο. Ο Λίτλερ είχε προσαρμόσει παρόμοια την παραγωγή του “She Stoops to Conquer” στην περίοδο μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων, αλλά τώρα προσθέτει στοιχεία Π.Γ. Γούντχαους, με πιο διακριτικές αναφορές, αλλά και μία ξεκάθαρη αναφορά στον Τζιβς και τον Γούστερ – ο υπηρέτης του Τζακ Αμπσολούτ, Φαγκ (Πητ Άσμορ), μετονομάζεται σε Γκιβς.
Οι ερωτικές ιστορίες του δράματος προσφέρουν αστείες καταστάσεις, με τον Τζακ Αμπσολούτ (Κιτ Γιανγκ) να παριστάνει τον ταπεινό Λοχία Μπέβερλι, προκειμένου να γοητεύσει τη Λίντια Λάνγκις (Ζόι Μπρου), μια νεαρή κοπέλα που εξυμνεί τη ζωή της φτώχειας, ενώ ο “Ελαττωματικός” Φώκλαντ (Τζέιμς Σέλντον) εκπέμπει νευρικότητα στους ασταθείς έρωτές του με την Τζούλια (Μποάντισέα Ρίκκετς). Η Πατρίσια Χοτζ δίνει ρεσιτάλ με τις γλωσσικές παρανοήσεις της ως η αυταρχική θεία της Λίντια, η οποία έχει αμφίβολη αντίληψη για το λεξιλόγιο. Ακολουθεί εξέγερση και η ανδρική επίδειξη δύναμης γίνεται αντικείμενο χλεύης, πριν ο πατέρας του Τζακ, ο Σερ Άντονι Αμπσολούτ (Ρόμπερτ Μπάθερστ), αποκαταστήσει την παλαιόθεν τάξη.
Η παράσταση είναι γεμάτη ζωντάνια και αέρινη διάθεση, με έναν ικανό θίασο, και ο Γιανγκ αποτελεί ιδιαίτερη χαρά για το κοινό, χάρη στη φυσικότητά του και την ταχύτητά του. Υπάρχουν στιγμές μεταθεατρικής φύσης με αστραφτερά μάτια και μερικές σύγχρονες αναφορές που παρεμβάλλονται στο σκηνικό της εποχής (μία σχετική με τη τηλεοπτική σειρά Traitors). Η σκηνοθεσία κίνησης της Λία Χάρις είναι άψογα συντονισμένη με ένα γρήγορα μεταβαλλόμενο σκηνικό, σχεδιασμένο από τους Ανέτ Μπλακ και Νιλ Άιρις.
Είναι μια κεφάτη παράσταση, αλλά όχι “σαμπάνια” – της λείπει η σκληρή, αιχμηρή σάτιρα του Σέρινταν για την εξουσία, την τάξη και τη φτώχεια. Το χιούμορ παραμένει παιχνιδιάρικο, αμβλύ στις άκρες, σαν να μην είναι παρά ένα παιχνίδι. Η Χοτζ, με ένα φουσκωτό ροζ καπέλο, υποδύεται την κυρία Μαλάπροπ με κωμική ευκολία και πολλή αλαζονεία, αλλά η εκδοχή της χαρακτήρα της στερείται διακριτικών στοιχείων, και η ρομαντική της παρεξήγηση με τον Λούκιο Ο’Τρίγκερ (Κολμ Γκόρμλεϊ) δεν αγγίζει συναισθηματικά. Πρόκειται για ένα μακρύ έργο, και μερικές φορές χαλαρώνει. Ωστόσο, κυλάει εύκολα και συνολικά είναι εξαιρετικά ευχάριστο· στιλάτα χαζό, χριστουγεννιάτικη διασκέδαση και φάρσες.
Orange Tree Theatre, Λονδίνο, έως 24 Ιανουαρίου, μετά Theatre Royal Bath (27-31 Ιανουαρίου) και Cambridge Arts Theatre (3-7 Φεβρουαρίου).
