Ο Στίβεν Γκράχαμ είχε μια εκπληκτική χρονιά το 2025. Όχι μόνο ενσάρκωσε τον πατέρα του Μπρους Σπρίνγκστιν στο βιογραφικό δράμα “Deliver Me from Nowhere”, αλλά συνέβαλε επίσης στη δημιουργία και πρωταγωνίστησε στο mega-hit του Netflix, “Adolescence”. Η σειρά αυτή, που έμελλε να αλλάξει τα δεδομένα, πυροδότησε παγκόσμιες συζητήσεις γύρω από την διαδικτυακή μισογυνία, την κουλτούρα των “incels” και το “manosphere”.
Ο φίλος και συχνός συνεργάτης του, Στίβεν Νάιτ, παρακολουθούσε με θαυμασμό από μακριά, καθώς το συγκλονιστικό τετράπτυχο έγινε πολιτιστικό γεγονός. “Θεέ μου, ήταν ένα πολιτιστικό φαινόμενο”, δηλώνει, φουσκώνοντας τα μάγουλά του από περηφάνια. “Το ‘Adolescence’ έκανε ανθρώπους που συνήθως δεν μιλούν, να μιλούν για πράγματα για τα οποία κανονικά δεν θα συζητούσαν. Υπάρχει μεγαλύτερο επίτευγμα από το να έχεις άμεσο, θετικό αντίκτυπο παγκοσμίως στις ανθρώπινες σχέσεις; Είναι σαν να βάζεις κάτι στην οθόνη που είναι φάρμακο. Είναι ουσιαστικά καλό για σένα.”
“Το να πετύχουμε έναν τέτοιο αντίκτυπο ξεπέρασε τις πιο τρελές μας ελπίδες”, αναφέρει ο Γκράχαμ. “Το να με πλησιάζει κάποιος στο Tesco και να μου λέει: ‘Θέλω απλώς να σας ευχαριστήσω. Είχα μια πολύ ωραία συζήτηση με τον γιο μου χθες το βράδυ, αφού παρακολουθήσαμε το πρόγραμμά σας.’ Χωρίς παρεξήγηση, μπορείτε να κρατήσετε τα βραβεία σας και όλη αυτή τη λαμπερή σαχλαμάρα. Αυτό είναι το πραγματικό επίτευγμα.”
Ο Γκράχαμ έχει ήδη κερδίσει ένα Emmy για το “Adolescence” και πρόσφατα προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα, ωστόσο διατηρεί μια υγιή δόση σκεπτικισμού απέναντι στην αναγνώριση μέσω βραβείων. “Αυτό που κάνουμε δεν είναι ποδόσφαιρο”, επισημαίνει. “Δεν είναι ανταγωνιστικό άθλημα. Δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Είναι υποκειμενικό. Μπορεί εγώ να θεωρώ κάτι αηδία και να κερδίσει πέντε Baftas. Αυτό έχει συμβεί αρκετές φορές, στην πραγματικότητα. Μπορεί να μπω σε μπελάδες εδώ, αλλά ο Κίλιαν Μέρφι, σωστά; Υπέροχος ηθοποιός. Ποτέ δεν κέρδισε Bafta για τον ρόλο του Τόμι Σέλμπι [στο Peaky Blinders]! Μια από τις καλύτερες ερμηνείες που έχω δει ποτέ. Τι διάολο συμβαίνει; Πράγματα όπως το ‘Adolescence’, που κάνουν εντύπωση στη συλλογική συνείδηση, έρχονται από το πουθενά. Το γεγονός ότι καταφέραμε να το κάνουμε είναι από μόνο του μια νίκη.”
Ο Γκράχαμ και ο Νάιτ συναντήθηκαν για να συζητήσουν την εντυπωσιακή επιστροφή του θρίλερ τους “A Thousand Blows”. Η πρώτη σεζόν γνώρισε μεγάλη επιτυχία στο Disney+ πέρυσι. Τώρα έρχεται η συνέχεια, η οποία συνδυάζει τον κόσμο των παράνομων αγώνων πυγμαχίας χωρίς γάντια με τις τύχες των Forty Elephants, μιας γυναικείας εγκληματικής οργάνωσης που ειδικευόταν στην κλοπή πορτοφολιών και τις απάτες. Ένα χρόνο μετά τα γεγονότα της πρώτης σεζόν, ο Τζαμαϊκανός πυγμάχος Χεζεκία Μόσκοου (Μαλάκι Κίρμπι) είναι μια σκιά του παλιού του εαυτού. Ο θανάσιμος αντίπαλός του, Χένρι “Sugar” Γκούντσον (Γκράχαμ), βρίσκεται σε ακόμη χειρότερη κατάσταση – αποξενωμένος από την οικογένειά του και πνιγμένος στο αλκοόλ. Με την έναρξη της σειράς, έχει ατημέλητα μαλλιά, πυκνά γένια και πέφτει πρόσωπο κάτω σε λακκούβες. Έχει ακόμη και μια άσχημη περίπτωση ποδομυκητίασης.
“Ναι, είναι αηδιαστικό”, παραδέχεται ο Γκράχαμ. “Αυτά τα βρώμικα πόδια είναι μεταφορά της διαδρομής που έχει διανύσει ο Sugar στο διάστημα που απουσιάζαμε. Είναι στο χαμηλότερο σημείο του ποτέ. Τώρα πρέπει να ξαναβρεί την ταυτότητά του.” Όπως γνωρίζουμε από την εκπληκτική του εμφάνιση στο “The Virtues” του Σέιν Μέντοους, ο Γκράχαμ, ως μη καπνιστής και νηφάλιος, είναι εκπληκτικά καλός στο να παίζει μεθυσμένους. “Ήμουν το είδος του παιδιού που καθόταν στα εργατικά σωματεία, τρώγοντας κόκα κόλα και τσιπς. Έβλεπα πολλούς μεγάλους πότες!”
Ο Γκράχαμ μεταμόρφωσε τη σωματική του διάπλαση για την πρώτη σειρά. Με λιγότερους αγώνες αυτή τη φορά, έχει η προπόνησή του ατονίσει; “Όχι, εξακολουθώ να είμαι σε φόρμα”, λέει, τραβώντας την μπλούζα του για να επιδείξει εντυπωσιακούς δικέφαλους. “Κοίτα τους! Αυτή τη σεζόν, ο αγώνας που δίνει ο Sugar είναι κυρίως με τον εαυτό του. Αλλά εξακολουθώ να γυμνάζομαι. Γυρίζω κάτι αυτή τη στιγμή όπου υποδύομαι έναν κρατούμενο, οπότε έχω προσαρμόσει το πρόγραμμα. Περισσότερο πρόγραμμα γυμναστικής φυλακής με δίαιτα χαμηλών υδατανθράκων.”
Το φινάλε της πρώτης σεζόν βρήκε τον Sugar να ξυλοκοπεί μέχρι θανάτου τον νεότερο αδελφό του, Έντουαρντ “Τρέικλ” Γκούντσον (Τζέιμς Νέλσον-Τζόις). “Αυτά τα δύο αγόρια πέρασαν κόλαση μεγαλώνοντας”, αναφέρει ο Γκράχαμ. “Ό,τι έκανε ο Sugar, το έκανε για τον αδελφό του. Τώρα έχει προδώσει αυτό, οπότε αμφισβητεί ποιος είναι ως άνθρωπος.” Αυτή είναι μια από τις ομορφιές του να βασίζει κανείς την ιστορία του σε πραγματικά ιστορικά πρόσωπα, λέει ο Νάιτ: “Η αλήθεια δίνει κύρος στα σενάριά μας. Τα αρχεία δείχνουν ότι ο Sugar έδειρε άσχημα τον αδελφό του σε μια μάχη. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι αυτό το γεγονός, και μετά έχεις έναν τόνο υλικού πριν και μετά για να φανταστείς.”
Ο Νέλσον-Τζόις έχει διανύσει πολύ δρόμο από εκείνη την καθοριστική συνάντηση στο Nando’s πριν από μια δεκαετία, όταν προσέγγισε τον Γκράχαμ και τέθηκε υπό την προστασία του είδωλού του. “Πραγματικά ναι”, λέει ο Γκράχαμ. “Αφού του έδωσα τα στοιχεία μου, η Χάνα [Γουόλτερς, σύζυγός του, συμπρωταγωνίστρια και συμπαραγωγός] με κοίταξε και είπε: ‘Νομίζω ότι μια μέρα μπορεί να παίξει τον αδελφό σου.’ Και ορίστε. Είμαι πολύ περήφανος για την εξέλιξη της καριέρας του Τζέιμς. Αξίζει κάθε κομμάτι της επιτυχίας του.”
Η δυναμική σειρά βγαίνει δυναμικά για δεύτερο γύρο. Αυτή τη φορά, η οστέινη βία ξεχύνεται από το ρινγκ πυγμαχίας στους δρόμους του East End. “Υπάρχουν πολλές περισσότερες εκρήξεις και αυτές είναι πάντα συναρπαστικές μέρες στα γυρίσματα”, χαμογελάει ο Γκράχαμ. “Έρχονται όλοι αυτοί οι τρελοί άντρες και γυναίκες και λένε: ‘Ωραία, ας ανατινάξουμε κάτι εδώ.’ Και το κάνουν, και μετά λένε πάντα: ‘Χρειαζόμαστε μεγαλύτερες εκρήξεις και μεγαλύτερες φλόγες. Ας αυξήσουμε το γκάζι!’ Είναι τεράστια διασκέδαση και όταν το βλέπεις στην οθόνη, λες: ‘Ουάου.'”
“Οι σκηνές δράσης είναι υπέροχες, αρκεί να μην σε χτυπήσει τίποτα”, λέει ο Νάιτ. “Γιατί συμβαίνει. Το να γράφεις μια μάχη ακούγεται γελοίο: ‘Σηκώνει μια γροθιά, αποφεύγει, ξαναχτυπάει.’ Αλλά πιστεύω ειλικρινά ότι η σειρά μας έχει τις πιο αυθεντικές σεκάνς πυγμαχίας που έχω δει ποτέ. Οι γροθιές φαίνονται αληθινές.” Σταματάει. “Χωρίς να αναφέρω ονόματα, όλοι έχουμε δει πόσο εύκολο είναι να τις κάνεις άσχημα.”
Όπως ακριβώς η υποκόσμος του Wapping στερείται ηγεσίας, η Μαίρη Καρ (Έριν Ντόχερτι), αυτοαποκαλούμενη βασίλισσα των Forty Elephants, επιστρέφει δυναμικά για να ανασυγκροτήσει την συμμορία της και να ανακτήσει το στέμμα της. Όπως πάντα, η πονηρή και χαρισματική Μαίρη έχει ένα σχέδιο. Αυτή τη φορά, είναι πιο ριψοκίνδυνο από ποτέ. “Η Έριν είναι απίστευτη”, λέει ο Νάιτ. “Δεν μπορείς να φανταστείς κάποιον άλλον να παίζει τη Μαίρη Καρ. Κάπως γίνεται αυτή. Είμαι σίγουρος ότι δεν είναι αβίαστο, αλλά η Έριν το κάνει να φαίνεται έτσι.”
“Η μόνη λέξη που μπορώ να χρησιμοποιήσω για την Έριν είναι μαγευτική”, λέει ο Γκράχαμ. “Θα μπορούσα να την παρακολουθώ να διαβάζει τον τηλεφωνικό κατάλογο. Η Μαίρη φροντίζει τον Sugar ενώ αναρρώνει. Γυρίσαμε μια ολόκληρη μέρα γυρισμάτων όπου με βοηθούσε κατά τη διάρκεια της αποτοξίνωσης και υπήρχαν σκηνές ως ηθοποιός που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Κάποια στιγμή, καθίσαμε στο πάτωμα ενός υπνοδωματίου πάνω από μια παμπ και με αγκάλιασε. Ήταν μια πολύ ευάλωτη κατάσταση, αλλά το συνεργείο ήταν πολύ σεβαστικό, επιτρέποντάς μας να παραμείνουμε στη στιγμή. Ήταν ξεχωριστό. Κάτι που θα θησαυρίσω βαθιά.”
Οι Forty Elephants αντικατοπτρίζουν τον μεταβαλλόμενο κόσμο της ύστερης βικτωριανής εποχής. “Είναι η αλήθεια. Πραγματική κοινωνική ιστορία, παρά τα πράγματα που διαβάζεις στα σχολικά βιβλία. Διεύθυναν τη δική τους οργάνωση και ήταν απίστευτα επιτυχημένες. Οι εφημερίδες της εποχής εξοργίστηκαν και είπαν: ‘Τι σοκαριστικό είναι που οι κυρίες κάνουν αυτό’, αλλά κανείς στους δρόμους δεν εξεπλάγη. Οι περισσότερες οικογένειες της εργατικής τάξης τις διοικούν οι μητέρες. Ο μόνος χώρος όπου η ισότητα δεν αναγνωριζόταν ήταν το πολιτικό σύστημα. Με τον δικό τους τρόπο, οι Forty Elephants είναι σαν τις σουφραζέτες, κοιτάζοντας γύρω τους και λέγοντας: ‘Περιμένετε λίγο, αυτό είναι γελοίο.'”
Οι δύο Στίβεν είναι τακτικοί συνεργάτες, έχοντας δουλέψει μαζί στα “Peaky Blinders”, “Taboo” και “A Christmas Carol”. Τι θαυμάζουν ο ένας στη δουλειά του άλλου; Ο Γκράχαμ ξεκινάει: “Μεγαλώνοντας, αγαπούσα συγγραφείς που έλεγαν ιστορίες της εργατικής τάξης, όπως ο Άλαν Μπλέσντεϊλ, ο Τζίμι Μακ Γκάλβιν και ο Γουίλι Ράσελ. Είναι ένας από τους λόγους που είμαι ηθοποιός σήμερα. Ο Στιβ έχει αυτή την ποιότητα, επίσης. Μπορείς να τον φανταστείς να γράφει το ‘Educating Rita’. Δημιουργεί αυτούς τους μαγικούς κόσμους με χιούμορ, καρδιά και ανθρώπινο αγώνα. Το να είμαι στη σκέψη του όταν γράφει είναι τιμή. Είναι η τροφή που μου δίνει ζωή.” “Το κίνητρο για μένα είναι ότι είναι απλώς τόσο καλός”, λέει ο Νάιτ. “Αν είναι δυνατόν να εντάξω τον Στίβεν σε κάτι, τότε θα το κάνω, γιατί ξέρω ότι θα είναι φανταστικός.”
Επόμενο για το δίδυμο είναι ο πολυαναμενόμενος ταινία “The Immortal Man” των Peaky Blinders, που θα φορέσει το ξυραφένιο καπέλο της και θα κάνει την εμφάνισή της στις οθόνες τον Μάρτιο. “Δεν επιτρέπεται να μιλήσω γι’ αυτό, αλλά είναι καταπληκτικό”, λέει ο Νάιτ περήφανα. “Είμαι τόσο ενθουσιασμένος που έρχεται σύντομα.” Ο Γκράχαμ επαναλαμβάνει τον ρόλο του από τη σειρά ως ο ηγέτης των συνδικάτων των λιμενεργατών του Λίβερπουλ, Χέιντεν Σταγκ. “Ήταν μια απόλυτη τρέλα να το κάνουμε”, λέει. “Συνήθως δεν έχω την ευκαιρία να κάνω τα πράγματα που κάνω σε αυτή την ταινία, οπότε διασκέδασα πολύ.” Τι είδους πράγματα; “Δεν μπορώ να πω, σωστά; Δεν θα με πιάσετε!”
Ο Νάιτ γράφει αυτή την περίοδο το σενάριο για την επόμενη ταινία του Τζέιμς Μποντ. “Ούτε γι’ αυτό μπορώ να πω κάτι. Εκτός από το ότι είναι ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.” Αν ψάχνει για έναν 007 από το Λίβερπουλ, δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ. “Θα προτιμούσα να είμαι κακός”, λέει ο Γκράχαμ. “Θα ήταν πιο διασκεδαστικό.” Ο Νάιτ γνέφει: “Κάθε σπουδαίος ηθοποιός που έχω μιλήσει έχει πει το ίδιο. Όλοι θα προτιμούσαν να είναι ο κακός.”
Έχει επίσης εργαστεί στην τρίτη σεζόν της σειράς “SAS: Rogue Heroes” του BBC, που διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το δράμα έχει οδηγήσει σε αιτήσεις στο κοινοβούλιο για την απονομή μεταθανάτιου μεταλλίου στον ηρωικό ήρωα Μπλερ “Πάντι” Μέιν (που υποδύεται ο Τζακ Ο’Κόνελ). “Υποστηρίζω 110% την καμπάνια για να δοθεί στον Πάντι η αναγνώριση που του αξίζει”, δηλώνει ο Νάιτ. “Το απίστευτο θάρρος, η ψυχική του δύναμη και η στρατιωτική του ευφυΐα βοήθησαν να γυρίσει ένα κρίσιμο κεφάλαιο του πολέμου υπέρ της Βρετανίας. Δεν υπάρχει κανένας λογικός λόγος να μην αναγνωριστεί αυτό.”
Η προσέγγιση του Νάιτ στο ιστορικό δράμα βλέπει την κοινωνία από κάτω προς τα πάνω, όχι από πάνω προς τα κάτω. “Γιατί να μην το κάνεις έτσι;”, αναρωτιέται. “Οι καλύτερες ιστορίες βρίσκονται εκεί. Σε οποιοδήποτε ταξί ή Uber, η ιστορία του οδηγού είναι σχεδόν σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα από αυτή του επιβάτη. Τα θέματα του ‘A Thousand Blows’ – φτώχεια, μετανάστευση, προκατάληψη, οικογένεια, φιλοδοξία, ο αγώνας για επιβίωση – είναι εξίσου επίκαιρα σήμερα. Υπάρχουν πολύ περισσότερες ιστορίες που θα ήθελα να πω. Θέλω να κάνω κάτι για τον Σαίξπηρ.”
Και οι δύο άντρες είναι τρομακτικά παραγωγικοί. Είναι οι πιο πολυάσχολοι άντρες στο σόουμπιζ; “Πολύ πιθανόν!” γελάει ο Γκράχαμ. “Μου πήρε 30 χρόνια για να γίνω μια επιτυχία της μίας νύχτας, αλλά είναι γλυκό. Λατρεύω αυτό που κάνω. Είμαι ένας ενήλικας Κύριος Μπεν και μου αρέσει.”
“Κι εγώ”, λέει ο Νάιτ. “Θα καθόμουν και θα έγραφα πράγματα, ακόμα κι αν κανείς δεν ήθελε να το κάνω. Δεν το νιώθω σαν προσπάθεια, είναι απλώς η αποτύπωσή του σε λέξεις αρκετά γρήγορα.” Ο Νάιτ δεν έγραψε το Peaky Blinders παρά στα 50 του. Μακάριζε που δεν έγινε δραματουργός νωρίτερα; “Ναι, στην πραγματικότητα. Όλα ξεκινούν από την τάξη. Χρειάζονται 20 χρόνια για να ανακάμψεις από μια ανατροφή στην εργατική τάξη. Μου πήρε τόσο χρόνο για να πιστέψω ότι ήμουν εξίσου καλός με τους άλλους, αν όχι καλύτερος.” Αυτό συνάδει με τα λόγια του Γκράχαμ: “Μου πήρε καιρό για να ξεφορτωθώ αυτό το σύνδρομο του απατεώνα. Έχει διαλυθεί πλήρως τα τελευταία πέντε χρόνια.”
Αν τα πιεσμένα προγράμματα το επιτρέψουν, θα επιστρέψει το “A Thousand Blows” για τρίτο γύρο; “Με το χέρι στην καρδιά”, λέει ο Γκράχαμ. “Ο Στιβ έχει ιδέες γι’ αυτό που είναι σε άλλο επίπεδο! Αν τα αστέρια ευθυγραμμιστούν, μπορεί να έρθει κάτι τεράστιο. Αυτά είναι όλα όσα θα πω.” Ο Νάιτ παραμένει συγκρατημένος. “Σας παραπέμπω στην απάντηση που έδωσε προηγουμένως ο αξιότιμος συνάδελφός μου”, χαμογελάει.
Αφήνω τους δύο Στίβεν να θρηνούν για τις τύχες των αντίστοιχων ποδοσφαιρικών τους ομάδων, Λίβερπουλ και Μπέρμιγχαμ Σίτι. “Είμαστε η μόνη ομάδα στην Ευρώπη που δεν κατάφερε να σκοράρει γκολ κατά τη διάρκεια της θητείας ενός πάπα”, λέει ο Νάιτ. “Αυτός είναι ο περήφανος ισχυρισμός μας.” Ο Γκράχαμ χαίρεται γι’ αυτό: “Αυτό είναι ένα καταπληκτικό στατιστικό! Πρέπει να το ενσωματώσεις σε κάποιο σενάριο κάποια στιγμή.” Δεν θα το απέκλειε.
Το “A Thousand Blows” προβάλλεται στο Disney+ από την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου.
