Περισσότερα από 40 χρόνια κυρώσεων έχουν γίνει καθημερινότητα για τους Ιρανούς, όμως ο αντίκτυπός τους είναι ιδιαίτερα αισθητός σε μια γενιά που μεγάλωσε μέσα σε αυτόν τον οικονομικό περιορισμό. Οι νέοι, που άνοιξαν τα μάτια τους σε μια κλειστή οικονομία, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα που περιορίζει τις φιλοδοξίες τους, αλλά παράλληλα διακατέχονται από την επιθυμία να ξεπεράσουν τα στενά όρια των ευκαιριών και να διεκδικήσουν ένα διαφορετικό μέλλον.
Στην πραγματικότητα, νέοι άνθρωποι που δεν γνώρισαν ποτέ άλλη εκδοχή του Ιράν πέραν αυτής της εποχής των κυρώσεων, αναζητούν πλέον λύσεις. Κάποιοι στρέφονται στην ιδέα της μετανάστευσης, ενώ άλλοι επιλέγουν να παραμείνουν και να προσαρμόσουν τις συνθήκες προς όφελος μικρών επιχειρήσεων ή ασυνήθιστων επαγγελματικών πορειών.
Μέσα στο μικρό της εργαστήριο, η 26χρονη Μαριάμ Μαζαχέρι, απόφοιτος διοίκησης επιχειρήσεων, πλάθει με τα χέρια της πηλό, προσπαθώντας να φτιάξει ένα μέλλον. Η αρχική της φιλοδοξία ήταν να διευθύνει μια μεγαλύτερη επιχείρηση, όμως οι αμερικανικές, ευρωπαϊκές και διεθνείς κυρώσεις την οδήγησαν σε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο, αυτόν των χειρωνακτικών επαγγελμάτων. Ανάμεσα στην εργασία και τον σχεδιασμό για μετανάστευση, οι επιλογές της παραμένουν αβέβαιες. “Η είσοδος στον κόσμο της κεραμικής δεν ήταν εύκολη”, λέει η Μαριάμ, “αλλά έμαθα την τέχνη μετά από πολλούς μήνες”. Επισημαίνει πως αν η χώρα της είχε ανοίξει περισσότερο προς τον έξω κόσμο, η πορεία της θα είχε αλλάξει ριζικά. Παρά τους περιορισμένους όρους για μετανάστευση, εξακολουθεί να αναζητά μια ευκαιρία για εισαγωγή σε κάποια χώρα του Κόλπου, ελπίζοντας σε μια διαφορετική αρχή.
Αντιθέτως, άλλοι νέοι επιλέγουν να προσαρμοστούν στη σημερινή πραγματικότητα αντί να την εγκαταλείψουν. Ένας από αυτούς είναι ο Ρασούλ Ρεζάι, απόφοιτος φιλοσοφίας και λογικής. Βρέθηκε μακριά από το αντικείμενο σπουδών του, βυθιζόμενος στον κόσμο των ψηφιακών νομισμάτων. Η απουσία ξένων εταιρειών από την ιρανική αγορά τον ώθησε να επικοινωνήσει με τον κόσμο μέσω εικονικών αγορών, οι οποίες δεν υπόκεινται στους άμεσους περιορισμούς των κυρώσεων. Ο Ρασούλ πιστεύει ότι αυτός ο τομέας, παρά τους κινδύνους και τις απώλειες, προσέφερε στους νέους μια νέα οικονομική διέξοδο, ειδικά καθώς οι παραδοσιακές ευκαιρίες εργασίας μειώνονται. Αυτό τους ωθεί να εισέλθουν στην παράλληλη αγορά ή σε αντισυμβατικές δραστηριότητες, αναζητώντας μια σταθερή πηγή εισοδήματος.
Σύμφωνα με ειδικούς, οι κυρώσεις όχι μόνο άλλαξαν τις επιλογές εργασίας, αλλά αναδιαμόρφωσαν τις φιλοδοξίες μιας ολόκληρης γενιάς. Ο κοινωνιολόγος Τακί Αζάντ Αρμάκι τονίζει ότι η κυβέρνηση προσπάθησε να μειώσει τον αντίκτυπο του αποκλεισμού, όμως η πραγματικότητα ανέδειξε βαθιά πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά σοκ. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Αρμάκι, η κοινωνία βρήκε τους δικούς της τρόπους να αντιμετωπίσει τις πιέσεις, ο καθένας με βάση τις δικές του δυνατότητες και την εφευρετικότητά του.
Αυτή η γενιά δεν είναι τέκνα της επανάστασης του 1979 ούτε οι ιθύνοντες των αποφάσεών της, αλλά είναι αυτή που επηρεάζεται περισσότερο από τις συνέπειες και τις επιπτώσεις της. Πρόκειται για νέους που κουβαλούν την κληρονομιά των κυρώσεων στις λεπτομέρειες της ζωής τους, και τους ανατίθεται το καθήκον να διαμορφώσουν το μέλλον μιας οικονομίας περιορισμένης από τον εγκλεισμό και διαμορφωμένης από την ανθεκτικότητα.
Μεταξύ απελπισίας και προσαρμογής, αυτοί οι νέοι χαράζουν δικές τους νέες διαδρομές, ωθούμενοι από ένα συλλογικό όνειρο που επαναλαμβάνεται στις συζητήσεις τους: να ξυπνήσουν μια μέρα και να βρουν την πατρίδα τους έξω από τον κύκλο του αποκλεισμού, και μέσα σε έναν ευρύτερο κόσμο που θα επιτρέπει στις φιλοδοξίες τους να αναπτυχθούν περισσότερο.
