Σε ηλικία μόλις 20 ετών, ο Keaton Edmund, γνωστός ως Kidwild, βρίσκεται στο “comeback” της καριέρας του, μια πορεία που έχει διαγράψει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Από παιδί, πρωταγωνιστούσε δίπλα στη Beverley Knight στο The Bodyguard στο West End, περιόδευσε στην Κίνα, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σε τέσσερις σεζόν της σειράς του CBBC “Jamie Johnson” και εμφανίστηκε στο “Casualty”. Επιπλέον, τον βλέπουμε να χορεύει στο βίντεο του Stormzy για το “Vossi Bop” του 2017, με ένα ανέμελο παιδικό πρόσωπο να χτυπάει ρυθμικά την κάμερα με ένα μπαστούνι. Όλα αυτά τον ανάγκασαν να μεγαλώσει γρήγορα. “Περνούσα πάρα πολύ χρόνο μόνος μου, πάρα πολύ χρόνο με μεγαλύτερους ανθρώπους. Έτσι, άρχισα να βλέπω τη ζωή όπως είναι. Έχεις χρόνο να καθίσεις με τις σκέψεις σου.”
Βαρεμένος κατά τη διάρκεια της πανδημίας, παρήγγειλε ένα μικρόφωνο και άρχισε να δημιουργεί δικά του ραπ τραγούδια. Μισή δεκαετία αργότερα, έχει εκατομμύρια ακροατές που μαγεύονται από τις ειλικρινείς ιστορίες του για τους αγώνες της ζωής του. Ωστόσο, η πορεία του δεν ήταν πάντα ομαλή.
Στην ηλικία των 17, είχε υπογράψει με την μεγάλη δισκογραφική Atlantic Records, όντας τόσο νέος που η μητέρα του έπρεπε να τον συνοδεύει στην υπογραφή. Όμως, μετά την κυκλοφορία δύο κομματιών του Edmund, ο υπεύθυνος που τον υπέγραψε αποχώρησε, και ο ίδιος βρέθηκε σε αδιέξοδο. “Όταν όλα έσβησαν, αρχίζεις να αμφισβητείς τον εαυτό σου”, λέει, μιλώντας με πλατιές, απαλές χειρονομίες στον καναπέ του γραφείου της Guardian, τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ακόμη σχεδόν τόσο παιχνιδιάρικα όπως στο βίντεο του Stormzy. “Είναι κάπως εξευτελιστικό, γιατί υποτίθεται ότι ήσουν ο επόμενος αστέρας, όπως έλεγαν, και μετά απλώς υπάρχεις.” Μετά από ένα τρίτο κομμάτι που “δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες τους – δεν ξέρω ποιες ήταν οι προσδοκίες τους”, έμεινε ελεύθερος.
Αυτή η νέα ελευθερία τον έκανε να αισθάνεται “σαν να βγήκα από τη φυλακή”. Ένιωθε γεμάτος ενέργεια με την προοπτική να χτίσει μια καριέρα μόνος του. Όταν το αυτό-κυκλοφορημένο του κομμάτι “Indecisive” άρχισε να κερδίζει έδαφος τον Οκτώβριο του 2024 – έκτοτε έχει ακουστεί 29 εκατομμύρια φορές στο Spotify – βρισκόταν σε επίσκεψη σε συγγενείς στην Αγία Λουκία. “Ό,τι είχα ποτέ θελήσει συνέβαινε, και εγώ απλώς καθόμουν στο σπίτι της γιαγιάς μου στο χωριό.” Πέταξε πίσω, και μια μέρα μετά πήγε στο στούντιο και “σε κατάσταση ροής” έγραψε το ρεφρέν του “Redemption” – ένα από τα μεγαλύτερα βρετανικά ραπ κομμάτια του 2025. “Πώς μπορώ να σταματήσω αφού έφτασα τόσο μακριά; / Χαμογέλασα έξω, βαθιά μέσα μου είμαι πληγωμένος”, ράπαρε. Αργότερα μέσα στο έτος, στην υπέροχη συνεργασία με τον JBee, “If I Lose”, λέει σε μια αγαπημένη: “Θέλω απλώς να με κρατάς”.
Η ευαλωτότητα έχει εκτοξευθεί στο ραπ την τελευταία δεκαετία, αλλά ο Kidwild είναι ιδιαίτερα ψυχικά εκδηλωτικός πάνω από τα ατμοσφαιρικά, drill-adjacent beats του. Είναι ταμπού για τους άνδρες να είναι τόσο ανοιχτοί με τα συναισθήματά τους; “Είναι αλήθεια – το βλέπεις στα ποσοστά αυτοκτονιών στους άνδρες σε σύγκριση με τις γυναίκες”, λέει. “Πολλοί άνδρες δεν ανοίγονται. Με τραγούδια όπου είμαι αρκετά ευάλωτος, οι άνθρωποι μου στέλνουν μηνύματα και λένε: Σχετίζομαι τόσο πολύ με αυτό. Αν είναι από αυτούς τους ανθρώπους που δεν τους αρέσει να μιλούν για τα συναισθήματά τους, τουλάχιστον έχουν τον Kidwild για να σχετιστούν.”
Το πιο δυνατό από αυτά τα κομμάτια είναι το πρόσφατο single του “Forgive Me”, για τη σχέση του με τον πατέρα του, ο οποίος φυλακίστηκε για αρκετά χρόνια. “Τηλεφωνούσα στο τηλέφωνό σου, ποτέ δεν έλαβα καμία απάντηση / Η μόνη φωτογραφία που έχουμε είναι εγώ στη Ρεσεψιόν”, ράπαρε ο Kidwild, απογοητευμένος. “Θυμάμαι την πρώτη φορά που έλαβα κλήση από τη φυλακή”, λέει. “Δεν ήθελα να μιλήσω. Είπα γεια, και αυτό ήταν, απλώς επέστρεψα το τηλέφωνο στη μητέρα μου.” Στο κομμάτι ξεστομίζει: “Είναι έγκλημα αν πω ότι χαίρομαι που καταδικάστηκε;” Όμως, μετά από πέντε χρόνια χωρίς επαφή, αρχίζουν να συμφιλιώνονται. “Όταν το συζητάμε τώρα, γελάω γιατί είναι σαν, τώρα που μεγάλωσα, καταλαβαίνω περισσότερο τη ζωή. Βλέπω γιατί ήμουν θυμωμένος.”
Ένα επερχόμενο mixtape είναι “μια ευκαιρία να πω την αλήθεια μου” και να χαρτογραφήσει τη δύσκολη νεότητά του. “Πολλή μουσική τώρα, δεν υπάρχει πολύ θέμα, είναι απλώς σαν…” Vibes; “Vibes, ναι – που είναι καλό! Μου αρέσει η μουσική vibes. Αλλά ήθελα να προσθέσω κάτι διαφορετικό, να μπω σε βάθος.”
