Η Λόλα Πέτικριου αποδεικνύει ότι η είσοδος στην ηλικία των 30 δεν είναι κάτι που την τρομάζει, αντίθετα, αισθάνεται ότι βρίσκεται στην καλύτερη φάση της ζωής της. «Παλιά φοβόμουν τρομερά το γήρας, ενώ τώρα πιστεύω ότι είναι το καλύτερο πράγμα που μου έχει συμβεί», δηλώνει. «Νιώθω ότι βρίσκομαι στην ακμή μου. Και είναι απίστευτα ωραίο. Θεωρώ υπέροχο να γερνάς – όλα τα περιττά απομακρύνονται και αυτά που πραγματικά σε νοιάζουν γίνονται πιο σαφή. Ξέρω πώς θέλω να είναι η ζωή μου τώρα, και είμαι πολύ σταθερή σε αυτό. Δεν χρειάζεται να με απασχολεί τίποτα άλλο.»
Αυτά τα λόγια προέρχονται από τη Νέα Υόρκη, όπου η Πέτικριου συμμετέχει στα γυρίσματα της νέας σειράς “Furious” της Ελίζαμπεθ Μέριγουδερ, γνωστής για το “New Girl”. Στη σειρά, η Πέτικριου υποδύεται έναν χαρακτήρα που υπήρξε θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από παιδί και τώρα επιζητά εκδίκηση, ενώ παράλληλα την κυνηγά ένας πράκτορας του FBI, τον οποίο ενσαρκώνει η Έμι Ρόσουμ.
Ο ρόλος αυτός αποτελεί μια αλλαγή για την Πέτικριου, η οποία πρόσφατα υπέγραψε για τη νέα παραγωγή του Netflix, την προσαρμογή του “Assassin’s Creed”. Το προηγούμενο διάστημα, η ηθοποιός ενσάρκωσε δύο Ιρλανδίδες γυναίκες της περιόδου των “Troubles”. Τον Νοέμβριο του 2024, πρωταγωνίστησε ως η πράκτορας του IRA, Ντόλορς Πράις, στη σειρά “Say Nothing”, βασισμένη στο βιβλίο αληθινών εγκλημάτων του Πάτρικ Ράντεν Κιφ. Και αυτόν τον Νοέμβριο, στη σειρά “Trespasses” του Channel 4, υποδύθηκε την Κασλα Λάβερι, μια νεαρή καθολική δασκάλα που εμπλέκεται με έναν μεγαλύτερο, παντρεμένο Προτεστάντη, με καταστροφικές συνέπειες. Με βάση αυτές τις περιγραφές, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι υπάρχει μεγάλη ομοιότητα στους δύο ρόλους, τους μεγαλύτερους μέχρι στιγμής για την Πέτικριου.
«Οι δύο χαρακτήρες είναι εντελώς διαφορετικοί», τονίζει. «Γι’ αυτό ήταν αστείο όταν κάποιοι είπαν, “Ω, κάνεις άλλη μια ιστορία για τα Troubles!” Αυτές οι ιστορίες, αυτοί οι χαρακτήρες δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικοί. Είναι παράξενο αυτό που συμβαίνει με τους Ιρλανδούς ηθοποιούς και τις ιρλανδικές ιστορίες, για κάποιο λόγο. Δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν να λέει σε έναν Αμερικανό ηθοποιό, “Ω, θα κάνεις άλλη μια αμερικανική;” Ή σε έναν Άγγλο, “Ω, κάνεις άλλη μια αγγλική;” Είναι λοιπόν πολύ περίεργο το γεγονός ότι εγώ, ως Ιρλανδή ηθοποιός, επιλέγω να πω διαδοχικές ιρλανδικές ιστορίες και αυτό θεωρείται παράξενο.»
Όταν η Πέτικριου εντοπίζει κάτι παράξενο, ανήθικο ή απλώς άδικο, το λέει ανοιχτά. Τον τελευταίο χρόνο, έχει χρησιμοποιήσει την πλατφόρμα της για να εκφράσει την υποστήριξή της στην Παλαιστίνη, να ευαισθητοποιήσει σχετικά με το διαγενεακό τραύμα στην πατρίδα της – όπως η Ντόλορς Πράις, προέρχεται από το δυτικό Μπέλφαστ – και να καταγγείλει τον ταξικισμό και τον νεποτισμό στον χώρο των τεχνών. Περιγράφει την υποκριτική στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία ως έναν «κλειστό κύκλο πλουσίων». «Κανείς δεν αμφισβητεί ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ταλαντούχοι. Μιλάμε για τη διασφάλιση ότι τα παιδιά από την εργατική τάξη έχουν τις ίδιες ευκαιρίες, ώστε να μην καταλήγουμε με μια ομάδα μόνο ενός τύπου ανθρώπων στις τέχνες – πράγμα που συμβαίνει. Όταν μεγάλωνα, δεν φαινόταν ότι μια καριέρα σε αυτόν τον κλάδο ήταν πραγματικά δυνατή. Όταν προέρχεσαι από πλούσια οικογένεια, πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα. Ο κόσμος είναι ανοιχτός σε εσένα.»
Υπάρχει πίεση σε πολλούς νεαρούς ηθοποιούς να μετριάσουν τις απόψεις που η Πέτικριου εκφράζει με τόση πάθος. Τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, η Πέτικριου κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στα Iftas (Ιρλανδικά Βραβεία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης) για την ερμηνεία της ως Ντόλορς Πράις, και κατά την ομιλία της κάλεσε σε δράση την κυβέρνηση για τα υψηλά ποσοστά αυτοκτονιών στη Βόρεια Ιρλανδία, ειδικά σε σχέση με τη γενιά που μεγάλωσε μετά τα Troubles – συχνά αποκαλούμενη «παιδιά της εκεχειρίας».
«Υπάρχει η άποψη από κάποιους ότι θα έπρεπε να είμαι πιο ήσυχη και να σταματήσω να μιλάω για αυτά», λέει. «Δεν θα ήταν υπέροχο αν μπορούσα να σωπάσω; Θα ήθελα πολύ να κάνω ό,τι κάνουν άλλοι ηθοποιοί, να προωθώ τη δουλειά μου, να φοράω όμορφα ρούχα και να μην σκέφτομαι όλα αυτά. Αλλά δεν είναι προνόμιο που έχω, δυστυχώς, επειδή δεν μπορώ να αλλάξω τον τρόπο που μεγάλωσα ή από πού κατάγομαι, την αγάπη που έχω για αυτόν τον τόπο και τους ανθρώπους που προδίδονται σε κάθε επίπεδο. Αν κάποιος μου δίνει χώρο να μιλήσω, ας είναι για κάτι που έχει σημασία.»
«Οι άνθρωποι θέλουν να είσαι λιγότερο λαλίστατος και απλώς ευγνώμων. Αλλά δεν είναι διχαστικό. Είναι το να είσαι στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Και απλώς δεν πιστεύω ότι κανένα ποσό χρημάτων στον κόσμο αξίζει να προδώσω τις ηθικές αρχές που έχω.»
Στο “Trespasses”, η Κασλα Λάβερι της Πέτικριου παλεύει με ερωτήματα ηθικής και ιδιωτικότητας, αντιμετωπίζοντας πώς να μιλήσει για τον εαυτό της σε μια κοινωνία που λειτουργεί κατά κύριο λόγο βάσει της πολιτισμικής σιωπής (omertà). Καθώς η σειρά εξελίσσεται, μαθαίνει να υποστηρίζει τον εαυτό της και την κοινότητά της. Αυτό δεν την εμποδίζει απαραίτητα – ούτε την ερωτική της ιστορία – από το να είναι καταδικασμένη. Αν και υπάρχει μια τελική, συγκρατημένη ελπίδα για την Κασλα (και για τον τόπο όπου ζει) στο τέλος της σειράς – «δίνει στο κοινό χώρο για να αναπνεύσει», λέει η Πέτικριου για την κατάληξη της σειράς – η ιστορία της παραμένει δεμένη με την ευρύτερη πολιτισμική αφήγηση των Troubles. «Η Κασλα είναι αρκετά ικανή να υπερασπιστεί τον εαυτό της, αλλά έχει μια ευαισθησία», λέει η Πέτικριου, η οποία διάβασε με πάθος το “Trespasses”, γραμμένο από τη συγγραφέα του Μπέλφαστ Λουίζ Κένεντι, και κάλεσε αμέσως τον ατζέντη της για να ζητήσει να κάνει οντισιόν για τον ρόλο, ακόμη και πριν ανατεθεί η τηλεοπτική μεταφορά.
«Υποθέτω ότι γνώριζα και τις δύο εκδοχές αυτών των γυναικών», λέει για την Κασλα και τη Ντόλορς. «Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει με τους Ιρλανδούς, έτσι δεν είναι; Είμαστε αφηγητές, και πιστεύω ότι πολλά σπίτια μας είναι πολύ μητριαρχικά. Και συχνά βρίσκεσαι σε καταστάσεις, ειδικά όταν είσαι παιδί, όπου είναι απλώς πολλές γυναίκες που μιλούν. Σίγουρα μεγάλωσα έτσι, και τι υπέροχος τρόπος να μεγαλώσεις.»
Δεν αποτελεί έκπληξη, λοιπόν, ότι όποτε της δίνεται η ευκαιρία, η Πέτικριου επιστρέφει στην αγαπημένη της δυτική Μπέλφαστ. Αυτό σκοπεύει να κάνει λίγο μετά τη συνομιλία μας, επιβιβάζεται σε αεροπλάνο για να επιστρέψει στο σπίτι εγκαίρως για τα Χριστούγεννα (και τα 30α γενέθλιά της στις 26 Δεκεμβρίου). «Ανυπομονώ», λέει. «Θα μπω κατευθείαν στο αεροπλάνο, κατευθείαν στο σπίτι μου, κατευθείαν στον καναπέ μου με τον σκύλο μου, παίρνοντας ένα κινέζικο από το δυτικό Μπέλφαστ.»
Τι ακριβώς είναι ένα κινέζικο από το δυτικό Μπέλφαστ; Λοιπόν: τσιπς με αλάτι και πιπέρι και όλα τα λαχανικά. Τηγανητό ρύζι, κοτόπουλο κάρυ από στήθος. Μπιζέλια, τηγανητά κρεμμύδια, μαλακά noodles με σάλτσα. Έπειτα, μπάλες κοτόπουλου, οι οποίες είναι κοίλες και η ζύμη γεμισμένη με όλα τα προαναφερθέντα κινέζικα, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν παρόμοια με ένα prawn cracker για να βουτηχθούν στη σάλτσα κάρυ που έχετε παραγγείλει επίσης.
Η Πέτικριου τα εξηγεί όλα αυτά χωρίς να παίρνει ανάσα. Την κοιτάζω. Είναι ίσως το πιο διχαστικό πράγμα που έχει πει ποτέ. «Αν το κάνεις μία φορά, θα το κάνεις κάθε φορά», λέει, και είναι τόσο πειστική που την πιστεύω.
