Η δημοσιογράφος Nabiha Islam, με εμπειρία από την έναρξη της σύγκρουσης στο Νταρφούρ το 2003, μοιράζεται τις συγκλονιστικές εμπειρίες της από εθελοντική εργασία σε καταυλισμό εσωτερικά εκτοπισμένων (IDP) στην al-Dabba του Σουδάν. Η ανθρωπιστική κρίση είναι πρωτοφανής, με τον πληθυσμό του καταυλισμού να αυξάνεται δραματικά σε διάστημα μόλις δύο εβδομάδων, επιτείνοντας την έλλειψη βασικών πόρων όπως τροφή, νερό και φάρμακα.
Παρά τις ανείπωτες δυσκολίες, η Islam στάθηκε μάρτυρας του απίστευτου θάρρους, της γενναιοδωρίας και της αυτοθυσίας του σουδανικού λαού, τόσο από τους ίδιους τους εκτοπισμένους όσο και από το τοπικό προσωπικό της ΜΚΟ.
Ανάμεσα στις συγκλονιστικές προσωπικές ιστορίες που καταγράφει, είναι αυτή της 15χρονης Fatima, η οποία διέφυγε από το el-Fasher λίγο πριν την κατάληψή του από παραστρατιωτικές δυνάμεις, όντας 10 εβδομάδων έγκυος, θύμα βιασμού. Η Aisha, μητέρα πέντε παιδιών, έχασε τον σύζυγό της στο δρόμο και παλεύει να φροντίσει τα παιδιά της που στοιχειώνονται από εφιάλτες. Η Khadija, μετά από ένα απερίγραπτο ταξίδι διαφυγής, έχασε τον άντρα της και δύο από τα τρία παιδιά της, φτάνοντας στον καταυλισμό εγκυμονούσα και άρρωστη.
Σε αντίθεση με τη θλίψη, η Islam βρήκε επίσης καταφύγιο στην απλόχερη φιλοξενία της θείας Najwa, η οποία, παρά τη φτώχειά της, προσέφερε ό,τι είχε σε όσους το χρειάζονταν. Εξίσου εμπνευστική ήταν η αφοσίωση του μεταφραστή Ahmed, ο οποίος επέστρεψε στο Σουδάν για να υπηρετήσει τους συμπατριώτες του, αφήνοντας την οικογένειά του σε ασφαλέστερο μέρος.
Η Islam καταλήγει τονίζοντας ότι το Σουδάν βιώνει τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο, ενώ λαμβάνει ελάχιστη διεθνή βοήθεια. Η διεθνής κοινότητα έχει αποτύχει επανειλημμένα απέναντι στον λαό του Σουδάν, και πρέπει άμεσα να βελτιωθεί η κατάσταση για ανθρώπους όπως η Fatima, η Khadija, η Aisha, η θεία Najwa και ο Ahmed, οι οποίοι αξίζουν πολύ καλύτερη μεταχείριση.
