Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η περιοχή γύρω από το νεκροταφείο Highgate στο βόρειο Λονδίνο πιστεύεται ότι τρομοκρατούνταν από έναν βρικόλακα. Υπήρξαν θεάσεις, εξορκισμοί, παράνομες εκταφές τάφων, ακόμα και βεβηλώσεις. Στην κορύφωση της φρενίτιδας, η τοπική αστυνομία επενέβη.
Σε πραγματικά γεγονότα που θυμίζουν ταινίες τρόμου της Hammer (μάλιστα, η ταινία του Christopher Lee και του Peter Cushing, Dracula AD 1972, φέρεται να εμπνεύστηκε από το περιστατικό), δύο άνδρες, ο David Farrant και ο Sean Manchester, ενεπλάκησαν με την ελπίδα να λύσουν την υπόθεση. Όμως, αντί να γίνουν οι Holmes και Watson της υπερφυσικής διάστασης, επιδόθηκαν σε μια σφοδρά αμφισβητούμενη διαμάχη για το ποιος θα ήταν ο πρώτος που θα εξολόθρευε τον βρικόλακα, υπονομεύοντας ο ένας την εξουσία του άλλου.
Στο έργο, ο Patrick Sheffield (Alexander Knott) υποδύεται έναν επίσκοπο με ράσο, ενώ ο Daniel Farringdon (James Demain) είναι καπνοπώλης την ημέρα και κυνηγός βρικολάκων τη νύχτα. Γραμμένο από τους Demain και Knott, αυτή η ωριαία κωμωδία δομείται ως διάλεξη την οποία και οι δύο άνδρες προσπαθούν να καθοδηγήσουν, πάλεύοντας ο καθένας για την αφήγηση, σταματώντας, ξεκινώντας, διαφωνώντας, και εμπλέκοντας ακόμα και την τεχνικό της διάλεξής τους, την Audrey (την ερμηνεύει η Zöe Grain, η οποία είναι επίσης σχεδιάστρια προβολής και παραγωγός της παράστασης). Η Audrey, σύμφωνα με την αφήγηση, δημιουργεί ανατριχιαστικά ηχητικά εφέ σε κρίσιμες στιγμές των μαρτυριών τους (ο σχεδιασμός ήχου και η μουσική σύνθεση ανήκουν στον Samuel Heron) και κουνάει ενθουσιασμένη τη μαράκα της στο πλάι της σκηνής κατά τη διάρκεια ενός μουσικού αριθμού.
Σε σκηνοθεσία Ryan Hutton, πρόκειται για ένα εκπληκτικά γλυκό μεταθεατρικό έργο που κυλά σαν σκετς. Οι άνδρες μεταμορφώνονται κωμικά σε διάφορους αυτόπτες μάρτυρες και υπάρχουν μερικές αστείες ατάκες για τον Karl Marx, ο οποίος είναι διασήμως θαμμένος στο νεκροταφείο Highgate. Η ερμηνεία είναι γοητευτική, αν και θα μπορούσε να είναι τόσο πιο αιχμηρή όσο και πιο τρομακτική. Νιώθεις κάποια ανατριχίλα, όπως κατά την αφήγηση μιας έφηβης που βλέπει μια “οντότητα” με κόκκινα μάτια στο σκοτάδι που την κρατά σε βαμπιρική έκσταση – όμως θα επιθυμούσες περισσότερες τέτοιες στιγμές για να αντιπαρατεθούν στην ελαφριά κωμωδία. Παρόλα αυτά, αποτελεί μια διασκεδαστική εναλλακτική σε μια χριστουγεννιάτικη ιστορία φαντασμάτων, ακόμα πιο προκλητική λόγω των ριζών της που είναι πιο παράξενες από τη φαντασία. Θα μπορούσε άραγε να είναι ακόμα πιο ανατριχιαστική ως παράσταση site-specific με περιπλάνηση;
Omnibus theatre, Λονδίνο, έως 30 Δεκεμβρίου, και μετά στο Cockpit, Λονδίνο, από 28 Ιανουαρίου έως 1 Φεβρουαρίου.
