Ο Dennis Kelly, ο σεναριογράφος πίσω από επιτυχημένες παραγωγές, έχει ορισμένες αρχές που τον καθοδηγούν: να γράφει με πάθος, να μην γράφει για χρήματα και ποτέ να μην συμβιβάζεται. Αυτές οι αρχές, αν και οδήγησαν στην ακύρωση δύο αγαπημένων του σειρών, του “Utopia” και του “Pulling“, διατρέχουν όλη την πορεία της καριέρας του. Μια ακόμη αρχή είναι η ύπαρξη ενός “μυστικού” σε κάθε του έργο.
Στην περίπτωση του “Matilda”, της επιτυχημένης θεατρικής προσαρμογής που έγραψε μαζί με τον Tim Minchin, ο Kelly ανακάλυψε το κρυμμένο μυστικό πολύ μετά την απονομή των βραβείων. Η παράσταση, που αποπνέει αγάπη αλλά και αίσθηση απώλειας, αποδείχθηκε ότι αφορούσε την επιθυμία του Kelly να γίνει πατέρας, μια επιθυμία που εκπληρώθηκε με τη γέννηση της κόρης του, Kezia.
Καθώς συζητάμε για την επερχόμενη δραματική σειρά του BBC, “Waiting for the Out” (WFTO), επανέρχομαι στις αρχές του. Ποιο είναι, λοιπόν, το μυστικό της νέας του σειράς, που εστιάζει σε άνδρες που ζουν στη σκιά της φυλάκισης; Με ένα χαμόγελο και μετά από μια παύση, ο Kelly αποκαλύπτει: “Ο φόβος”. Φόβος της έκφρασης, φόβος της ευαλωτότητας, φόβος του να είναι κανείς ο εαυτός του. Ένας φόβος που ο Kelly γνωρίζει καλά: “Τα πρώτα 30 χρόνια της ζωής μου ήμουν τρομοκρατημένος, αλλά πάντα προσποιούμουν ότι δεν φοβόμουν. Θεωρούσα βλασφημία να παραδέχομαι τον φόβο.”
Ο ίδιος παραδέχεται ότι φοβόταν “τα πάντα”, από το τι σκέφτονταν οι άλλοι για εκείνον, μέχρι σωματικούς κινδύνους και την αμφισβήτηση του εαυτού του. Μόνο στα 30 του, αντιμετωπίζοντας τον αλκοολισμό και βάζοντας σε τάξη τη ζωή του, μπόρεσε να αφήσει πίσω αυτούς τους φόβους.
Ο Kelly, ο οποίος είναι πλέον 25 χρόνια νηφάλιος, εξηγεί πώς ο αλκοολισμός ήταν η “απάντηση” στον φόβο και την ντροπή που κουβαλούσε. Μόνο μέσα από καταστροφικές εμπειρίες κατάφερε να παραδεχτεί την αδυναμία και τον φόβο, κάτι που, όπως αναφέρει, πολλοί άνδρες δεν καταφέρνουν, οδηγούμενοι σε “ανόητα και τρομερά πράγματα”.
Η νέα σειρά βασίζεται στο απομνημόνευμα του Andy West, “The Life Inside”, το οποίο εξερευνά την εμπειρία του West ως δάσκαλος σε φυλακή και τον αντίκτυπο που είχε στη ζωή του. Κατά την έρευνα, ο Kelly παρατήρησε παρόμοιο φόβο στους κρατούμενους: “Εκπλήσσομαι πάντα από το πόσοι από αυτούς τους σκληρούς άνδρες που εκτίουν μακροχρόνιες ποινές είναι στην πραγματικότητα φοβισμένα μικρά αγόρια.”
Η σειρά “Waiting for the Out” επικεντρώνεται στον καθηγητή φιλοσοφίας Dan, ο οποίος έχει πολλά κοινά με τον Andy West. Αν και αρχικά ο κεντρικός χαρακτήρας ονομαζόταν Andy West, ο Kelly αποφάσισε να τον μετονομάσει σε Dan, καθώς η πλοκή εξελισσόταν. Σε αντίθεση με τον πραγματικό Andy, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται να βρει τον απόντα πατέρα του, ο Dan της σειράς γίνεται επικίνδυνα εμμονικός με την αναζήτηση του δικού του πατέρα.

Τόσο ο Kelly όσο και ο West προέρχονται από εργατικές οικογένειες και μεγάλωσαν στο Λονδίνο. Η παιδική ηλικία του West σημαδεύτηκε από τη φυλάκιση μελών της οικογένειάς του, αλλά κατάφερε, μέσα από σκληρή δουλειά και αποφασιστικότητα, να σπάσει τον κύκλο. Ο Kelly, γιος Ιρλανδών μεταναστών, μεγάλωσε σε ένα φτωχικό περιβάλλον, ενώ σήμερα ασχολείται με ένα “λιγότερο εργατικό” επάγγελμα, κάτι που θεωρεί απολύτως φυσιολογικό.
Ο Kelly επισκέφτηκε διάφορες φυλακές, όπως Grendon, Isis και Belmarsh, για την έρευνά του, επιδιώκοντας μια πιο ήρεμη, αργή και αληθινή απεικόνιση της ζωής πίσω από τα κάγκελα, πέρα από τις κλασικές σκηνές βίας και εκβιασμού. “Το μεγαλύτερο κομμάτι της φυλακής είναι η αναμονή,” εξηγεί.

Η σειρά, που σκηνοθετείται από την Jeanette Nordahl, ακολουθεί ένα πιο αργό, παραδοσιακό ύφος, μακριά από την “υπερδιεγερμένη” τηλεόραση. “Θέλαμε να αφηγηθούμε την ιστορία με διαφορετικό τρόπο,” δηλώνει ο Kelly. Ο πρωταγωνιστής Josh Finan αποδίδει στον Dan μια μελαγχολική αθωότητα, αλλά και μια νευρικότητα, καθώς οι αμφιβολίες του τον κυριεύουν.
Όσον αφορά την πιθανότητα νέας σεζόν, ο Kelly, έχοντας βιώσει πολλές ακυρώσεις, εκφράζει μια δόση κυνισμού, αλλά αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο. Αναφέρεται επίσης στο θεατρικό του έργο “The Regression”, το οποίο, παρά τις αρνητικές κριτικές στη Γερμανία, σκοπεύει να προσαρμόσει για το βρετανικό κοινό, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά την άρνησή του για συμβιβασμό.