Το 2025 φαίνεται να είναι η χρονιά που η τηλεόραση “παραιτήθηκε”. Παλιές αγαπημένες σειρές όπως το “The White Lotus” και το “Severance” απογοήτευσαν, ενώ νέες παραγωγές δυσκολεύτηκαν να ξεχωρίσουν, εν μέρει λόγω της αντίληψης ότι οι τηλεοπτικές σειρές αποτελούν πλέον απλά φόντο για την περιήγηση στα κινητά. Φάνηκε να λείπει μια σειρά που να μπορεί πραγματικά να καθηλώσει το κοινό. Αυτό, μέχρι την έλευση του “Pluribus”.

Η Apple TV ανακοίνωσε ότι το “Pluribus” είναι η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της στην ιστορία, αν και αυτό μπορεί να μην είναι από μόνο του ενδεικτικό, δεδομένης της συχνής παρουσίας του “Ted Lasso” στις κορυφαίες θέσεις. Ωστόσο, ακόμα και πέρα από τις μετρήσεις της πλατφόρμας, είναι εμφανές ότι το “Pluribus” κερδίζει έδαφος.

Αυτό οφείλεται πιθανότατα σε δύο βασικούς παράγοντες. Ο πρώτος είναι ότι πρόκειται για έργο του Vince Gilligan, του δημιουργού του “Breaking Bad“, και η πρώτη του σειρά που αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου από τότε (η spinoff σειρά “Better Call Saul” είχε ανατεθεί στον Peter Gould). Η νέα σειρά από τον δημιουργό της “καλύτερης τηλεοπτικής παραγωγής όλων των εποχών” αναμενόμενα προσελκύει τεράστιο ενδιαφέρον.

Ο δεύτερος παράγοντας είναι η κεντρική ιδέα της σειράς, η οποία είναι ταυτόχρονα εξωπραγματική και ανησυχητικά εύλογη. Η Rhea Seehorn υποδύεται την Carol Sturka, μια ελαφρώς πικρόχολη συγγραφέα ρομαντικού φανταστικού, η οποία παραμένει ανεπηρέαστη καθώς ένας εξωγήινος ιός καταλαμβάνει τον κόσμο. Ο ιός προκαλεί σε όλους απώλεια ταυτότητας, οδηγώντας τους σε μια παγκόσμια “κυψέλη” που τους κάνει να δρουν με μια σκοτεινή ηρεμία. Συνεργάζονται, δείχνουν ευγένεια, και φαίνεται να τους επηρεάζει αρνητικά η ένταση. Όταν η Sturka εκδηλώνει θυμό, εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν. Έτσι, αναλαμβάνει να σώσει τον κόσμο, καθώς κανείς άλλος δεν μπορεί.

Η πηγή έμπνευσης του “Pluribus”, σύμφωνα με τον Gilligan, ήταν η φρίκη που θα ένιωθε αν όλοι του φέρονταν καλά διαρκώς. Ο Gilligan, ως ένας από τους λίγους showrunners που λειτουργούν ως δημόσιο πρόσωπο των έργων τους, έγινε παγκόσμια διασημότητα χάρη στο “Breaking Bad”. Και η διασημότητα συνοδεύεται από μια αίσθηση επιφανειακής εύνοιας που είναι δύσκολο να διαχειριστεί κανείς. Μια σκηνή στον πιλότο, όπου η Sturka υπομένει αμήχανες αλληλεπιδράσεις με θαυμαστές, υποδηλώνει ότι ο Gilligan αναγνωρίζει την επιφανειακότητα αυτής της κατάστασης.

Η ιδιοφυΐα της σειράς έγκειται στο ότι μπορεί να ερμηνευτεί ως αλληγορία για οτιδήποτε επιθυμεί ο θεατής. Μπορεί μια σειρά για μια γυναίκα που ζει απομονωμένη εν μέσω μιας παγκόσμιας πανδημίας να αφορά τον Covid-19; Αν το δει κανείς από αυτήν την οπτική, ναι. Θα μπορούσε η απομακρυσμένη, αλλόκοτη επιθυμία της “κυψέλης” για κολακεία να είναι μια αναφορά στην τυφλή αποδοχή της Τεχνητής Νοημοσύνης; Σίγουρα. Ίσως είναι απλώς μια ιστορία για τη μοναδική φωνή λογικής σε έναν κόσμο που έχει τρελαθεί; Σίγουρα πολλοί έχουν νιώσει κάτι παρόμοιο.

Αυτή η ευπλαστότητα της σειράς έχει οδηγήσει σε πλήρη διαδικτυακή εμμονή. Το “Pluribus” προσκαλεί πλήθος θεωριών. Το Reddit κατακλύζεται από απόψεις για το τι συνέβη στην “κυψέλη”, τι επιθυμεί, και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί. Υπάρχει μια έντονη συζήτηση εάν η Carol έχει δίκιο να αντιστέκεται στο “πλήθος”. Μήπως θα ήταν καλύτερο να υποκύψει και να αφομοιωθεί; Όσοι ασχολούνται σοβαρά με το “Pluribus”, είναι βαθιά μέσα.

Ευτυχώς, τέτοιου είδους εμμονή δεν είναι απαραίτητη. Πολλοί θεατές, συμπεριλαμβανομένου του γράφοντος, μπορούν απλώς να απολαύσουν το γεγονός ότι οι κορυφαίοι αφηγητές του κόσμου παρουσιάζουν κάτι καινούργιο, με τον δικό τους ρυθμό και ακριβώς όπως το θέλουν. Είναι σπάνιο να λαμβάνεις κάτι τόσο σίγουρο και καλοφτιαγμένο. Γιατί να “σκοτώσεις τη χήνα” αναλύοντάς την υπερβολικά;

Σχετικά με τον ρυθμό, αυτό μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα στο μέλλον. Όσοι παρακολούθησαν το “Better Call Saul”, που συχνά ισορροπούσε μεταξύ του χαλαρού και του επιβλητικού, γνωρίζουν πόσο αργά αρέσει στον Gilligan να ξεδιπλώνει τις ιστορίες του. Οι σειρές του επικεντρώνονται στη διαδικασία: είτε πρόκειται για την εύρεση τρόπου καταστροφής αποδεικτικών στοιχείων χωρίς να εισέλθει κανείς σε ένα δωμάτιο (Breaking Bad), είτε για την αποσυναρμολόγηση ενός αυτοκινήτου για τον εντοπισμό κρυφών συσκευών παρακολούθησης (Better Call Saul), είτε, όπως φάνηκε στο τελευταίο επεισόδιο του “Pluribus”, για το πώς να διασχίσεις εβδομάδες ταξιδιού από την Παραγουάη στην Αλμπουκέρκη με αυτοκίνητο και πεζός.

Αυτός ο αργός ρυθμός μπορεί να οδηγήσει σε αποδυναμωμένο ενδιαφέρον από τους θεατές καθώς η σειρά προχωρά. Αυτό συνέβη σίγουρα με το “Better Call Saul” – η υπέροχη τελευταία σεζόν παρακολουθήθηκε από μόλις το ένα έκτο όσων είχαν δει το πρώτο επεισόδιο – αλλά η ελπίδα παραμένει.

Επειδή, όπως και με το “Better Call Saul”, η ποιότητα είναι αδιαμφισβήτητη. Πρόκειται για μια καλογραμμένη, θεματικά πλούσια, όμορφα σκηνοθετημένη sci-fi σειρά που αισθάνεται ότι έχει σαφή ταυτότητα. Το φινάλε θα προβληθεί τα Χριστούγεννα, αλλά αφήνει μια τόσο συναρπαστική νότα που τα νέα επεισόδια δεν μπορούν να έρθουν αρκετά γρήγορα. Προς το παρόν, είναι η καλύτερη σειρά που έχουμε. Γιατί να μην πάτε μαζί της σε αυτό το ταξίδι;