Ο Gunther von Hagens, ο άνθρωπος που επινόησε την «πλαστινοποίηση», θα μείνει στην ιστορία ως εκείνος που έδωσε τέλος στην «τέχνη του σοκ» της δεκαετίας του 1990. Με τα εκθέματά του, κατάφερε να αμαυρώσει τη φήμη του Damien Hirst, ο οποίος εκείνη την εποχή παρουσίαζε ως τέχνη διατηρημένα ζώα, όπως πρόβατα και καρχαρίες. Ενώ άλλοι καλλιτέχνες της εποχής χρησιμοποιούσαν την ανατομία ή τη φρίκη ως μέσο έκφρασης, ο Von Hagens προχώρησε ένα βήμα παραπέρα: χρησιμοποίησε πραγματικά ανθρώπινα πτώματα, τα οποία διατήρησε άψογα για να δημιουργήσει τα περίφημα εκθέματα «Body Worlds».

Η προσέγγιση του Von Hagens υπήρξε πρωτοφανής. Το 2002, μάλιστα, παρουσίασε μια ζωντανή, τηλεοπτική αυτοψία στο Λονδίνο, προκαλώντας σοκ και προσελκύοντας εκατομμύρια θεατές ανά τον κόσμο. Παρά το ακαδημαϊκό του υπόβαθρο ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, η δουλειά του δέχθηκε σφοδρή κριτική. Σε αντίθεση με καλλιτέχνες όπως ο Leonardo da Vinci ή ο Rembrandt, που προσέγγισαν την ανθρώπινη ανατομία με σεβασμό στο μυστήριο της ζωής, ο Von Hagens φάνηκε να αντιμετωπίζει το ανθρώπινο σώμα ως ένα απλό, φθηνό υλικό.

Η σύγκριση με την ιστορική παράδοση είναι αναπόφευκτη. Από τα κεριά-αντίγραφα στο μουσείο La Specola της Φλωρεντίας μέχρι τα οστεοφυλάκια στην εκκλησία Santa Maria della Concezione στη Ρώμη, η ανθρωπότητα έχει μακρά ιστορία ενασχόλησης με τη μακάβρια πλευρά του θανάτου. Ωστόσο, ο Von Hagens, με την «ψυχρή» λογική της πλαστινοποίησης, επιχείρησε να εξορθολογίσει τον θάνατο, απογυμνώνοντάς τον από το συναίσθημα. Παρά την επιτυχία των εκθέσεών του, για πολλούς παραμένει το ερώτημα αν η χρήση πραγματικών πτωμάτων για ψυχαγωγικούς σκοπούς αποτελεί επιστήμη, τέχνη ή μια μορφή αποτρόπαιου θεάματος.