Πριν από δέκα χρόνια, η Yusra Mardini διέσχιζε το Αιγαίο Πέλαγος μέσα σε μια υπερπλήρη φουσκωτή βάρκα, έχοντας ως μοναδική ελπίδα την επιβίωση. Δεν εγκατέλειψε τη Συρία αναζητώντας μια διαφορετική ζωή, αλλά γιατί η ζωή που γνώριζε είχε καταστραφεί. Ο πόλεμος της στέρησε το σπίτι, διέκοψε τις σπουδές της και αντικατέστησε κάθε βεβαιότητα με τον φόβο και την απώλεια. Ξαφνικά, έγινε κάτι που ποτέ δεν είχε φανταστεί: πρόσφυγας.

Φέτος συμπληρώνονται 75 χρόνια από τη Σύμβαση του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, μια ιστορική διεθνή συμφωνία που δημιουργήθηκε για να διασφαλίσει ότι οι άνθρωποι που αναγκάζονται να διαφύγουν λόγω διώξεων δεν θα μείνουν ποτέ ξανά απροστάτευτοι. Για την Mardini, η Σύμβαση δεν είναι απλώς ένα νομικό κείμενο, αλλά η βάση για την ελπίδα και την προστασία που της επέτρεψε να ξαναχτίσει τη ζωή της στη Γερμανία, να αγωνιστεί σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες και να γίνει πρέσβειρα καλής θέλησης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR).

Σήμερα, περισσότερα από 120 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως έχουν εκτοπιστεί λόγω συγκρούσεων και βίας. Παρά το μέγεθος του προβλήματος, η Mardini υπογραμμίζει ότι κάθε αριθμός αντιπροσωπεύει έναν άνθρωπο με όνειρα και ταλέντα. Ωστόσο, το διεθνές σύστημα προστασίας βρίσκεται υπό τεράστια πίεση, με κλειστά σύνορα και αυξανόμενη εχθρότητα.

Όπως δηλώνει η ίδια, αναφερόμενη στην επιστροφή της στη Συρία στις αρχές του 2025, η προστασία δεν αφορά μόνο την επιβίωση ενός επικίνδυνου ταξιδιού, αλλά την παροχή της ευκαιρίας στους ανθρώπους να επανεκκινήσουν τη ζωή τους. «Πριν από 75 χρόνια, ο κόσμος έδωσε μια υπόσχεση. Σήμερα, σε έναν όλο και πιο διχασμένο κόσμο, η τήρησή της είναι πιο επιβεβλημένη από ποτέ», καταλήγει η Mardini.