Η διεθνής κοινότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα τεράστιο χάσμα όσον αφορά τη χρηματοδότηση για την κλιματική κρίση. Την ώρα που οι αναπτυσσόμενες χώρες καλούνται να δαπανήσουν δισεκατομμύρια για την αποκατάσταση των ζημιών από καταστροφικές πλημμύρες και παρατεταμένες περιόδους ξηρασίας, οι πλουσιότερες οικονομίες του πλανήτη –οι οποίες ευθύνονται ιστορικά για το μεγαλύτερο μέρος των εκπομπών ρύπων– δείχνουν να αποσύρονται.

Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα, οι αναπτυσσόμενες χώρες χρειάζονται τουλάχιστον 2 τρισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο για να προσαρμοστούν στις νέες, δυσμενείς συνθήκες που επιβάλλει η κλιματική αλλαγή. Παρά τις υποσχέσεις για οικονομική συνδρομή, το χρηματοδοτικό κενό συνεχώς διευρύνεται. Η κατάσταση επιδεινώνεται από το γεγονός ότι ορισμένοι από τους μεγαλύτερους δωρητές παγκοσμίως προχωρούν σε περικοπές της βοήθειας, ενώ ακόμα και η World Bank εγκατέλειψε τον προγραμματισμένο στόχο της για τη χρηματοδότηση του κλίματος. Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται πλέον διεθνώς είναι αν το παγκόσμιο σύστημα διαθέτει τους μηχανισμούς να προστατεύσει τους πιο ευάλωτους πληθυσμούς ή αν τελικά τους οδηγεί στην εγκατάλειψη.