Ο Sam Neill δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος ηθοποιός με αστείρευτο ταλέντο, αλλά και ένας άνθρωπος που κέρδιζε τον σεβασμό και την αγάπη των συνεργατών του χάρη στην αυθεντικότητά του. Συναδέλφισσες όπως η Lindsay Duncan, με την οποία πρωταγωνίστησε στο Reilly: Ace of Spies και στην ταινία Blackbird, τον θυμάται ως έναν ζεστό άνθρωπο που ήξερε πραγματικά να ακούει. «Έφτιαχνε κρασί και το μοιραζόταν. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από έναν άνθρωπο;», εξομολογείται η ίδια, περιγράφοντας την ιδιαίτερη σχέση που είχε αναπτύξει μαζί του.

Ο Charles Dance, που συνεργάστηκε μαζί του σε αρκετές παραγωγές, όπως το Plenty και το And Then There Were None, υπογραμμίζει την απουσία επάρσεως από τον χαρακτήρα του: «Σε μια βιομηχανία γεμάτη αμφιλεγόμενες προσωπικότητες, ο Sam ήταν ένας από τους καλούς. Δεν είχε την τυφλή φιλοδοξία που χαρακτηρίζει πολλούς στον χώρο μας, αλλά δεν ήταν ούτε εφησυχασμένος. Έπαιρνε τη ζωή όπως ερχόταν». Μάλιστα, ο Neill ήταν τόσο περήφανος για το οινοποιείο του στη Νέα Ζηλανδία, που προτιμούσε να μιλά για την ποιότητα του κρασιού του παρά για τα βραβεία υποκριτικής.

Ο σκηνοθέτης Peter Webber, που συνεργάστηκε μαζί του στη σειρά Tutankhamun, θυμάται τον Neill ως έναν ακούραστο επαγγελματία με «διαβολικό» χιούμορ, ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες, όπως στους 50 βαθμούς Κελσίου στα σύνορα με τη Namibia. «Ενώ εμείς παλεύαμε με αμμοθύελλες και δηλητηριώδη ερπετά, εκείνος παρέμενε ατάραχος», αναφέρει ο Webber.

Ο Sam Neill δεν δίσταζε να σκαρώνει περίτεχνες φάρσες για να «σπάσει» τη μονοτονία των γυρισμάτων. Από το να πείθει νεαρούς ηθοποιούς να καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες κέικ για χάρη της σκηνής, μέχρι την ικανότητά του να διατηρεί ένα ανέκφραστο πρόσωπο ενώ όλο το συνεργείο κατέρρεε από τα γέλια, ο Neill έκανε τους πάντες γύρω του να νιώθουν μέρος της παρέας. Όπως σημειώνουν όλοι, ο Sam Neill δεν είχε «δημόσιο» και «ιδιωτικό» πρόσωπο· ήταν ο ίδιος άνθρωπος παντού, και αυτή η αλήθεια ήταν που τον έκανε ξεχωριστό.