Ο Masoud Pezeshkian βρίσκεται στο επίκεντρο μιας εσωτερικής πολιτικής θύελλας στο Ιράν, καθώς η κυβέρνηση επιχειρεί να τον καταστήσει τον κύριο υπεύθυνο για την αποτυχία του μνημονίου κατανόησης που υπογράφηκε με τις ΗΠΑ. Εν μέσω της κλιμακούμενης σύγκρουσης με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, η οποία έχει ήδη κοστίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 18 άτομα, η συμφωνία που θεωρήθηκε ως πλαίσιο ειρηνευτικών συνομιλιών φαίνεται να οδηγείται σε κατάρρευση.

Η επίσημη ρητορική της Τεχεράνης στοχεύει πλέον προσωπικά τον πρόεδρο Pezeshkian. Ο ανώτατος ηγέτης Mojtaba Khamenei, σε δημόσια τοποθέτησή του, ξεκαθάρισε ότι ο πρόεδρος είχε «ρητά αποδεχθεί την ευθύνη» για τη συμφωνία. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, τις διαπραγματεύσεις χειρίστηκε ο Mohammad Bagher Ghalibaf, πρόεδρος του κοινοβουλίου, το όνομα του οποίου απουσιάζει επιμελώς από τις επίσημες αναφορές για το ενδεχόμενο ναυάγιο της συμφωνίας.

Αυτός ο διαχωρισμός δεν είναι τυχαίος, καθώς αντανακλά τις βαθιές ρήξεις στο εσωτερικό του ιρανικού καθεστώτος. Από τη μία πλευρά, το τεχνοκρατικό-οικονομικό μπλοκ του Ghalibaf επιδιώκει την οικονομική ανάκαμψη και την ένταξη στο παγκόσμιο σύστημα. Από την άλλη, το ιδεολογικό μέτωπο Paydari θεωρεί κάθε συνεργασία με τη Δύση ως προδοσία. Ο Pezeshkian, στερούμενος δικών του ισχυρών πολιτικών ερεισμάτων, επιλέχθηκε ακριβώς για αυτόν τον ρόλο: να αποτελέσει τη δικλείδα ασφαλείας. Αν το μνημόνιο επιτύχει, η δόξα θα ανήκει στους πραγματικούς κέντρους εξουσίας, όπως το στρατιωτικό-οικονομικό σύμπλεγμα (military-bonyad complex). Αν αποτύχει, ο πρόεδρος θα επωμιστεί όλο το πολιτικό βάρος, προστατεύοντας τους πραγματικούς ιθύνοντες από μια ανοιχτή εσωτερική αντιπαράθεση. Ωστόσο, η χρήση του Pezeshkian ως εξιλαστήριου θύματος αποτελεί μια προσωρινή τακτική, η οποία δεν μπορεί να γεφυρώσει τις δομικές αντιθέσεις που απειλούν τη συνοχή της ιρανικής εξουσίας.