Δύο εβδομάδες έχουν περάσει από τότε που δύο ισχυροί σεισμοί έπληξαν τη Βενεζουέλα, βυθίζοντας τη χώρα στο πένθος και την αβεβαιότητα. Στη γειτονιά Los Corales, στο La Guaira, ο Adolfo Guerra παραμένει άγρυπνος έξω από ένα βουνό συντριμμιών, ελπίζοντας πως η 23χρονη κόρη του, Alexandra, μια φυσικοθεραπεύτρια, βρίσκεται ακόμα ζωντανή κάτω από τα ερείπια του σπιτιού τους. «Έχουμε πίστη ότι είναι ζωντανή. Ξέρουμε ότι θα υπάρξει επιζών», δηλώνει ο ίδιος, διαβιώντας σε μια αυτοσχέδια σκηνή δίπλα στα συντρίμμια, χωρίς βασικές υποδομές.
Ο Guerra είναι ένας από τους χιλιάδες πολίτες που βιώνουν ένα εφιαλτικό κενό πληροφόρησης. Ενώ ο επίσημος απολογισμός των νεκρών έχει φτάσει τους 3.811, ο αριθμός των αγνοουμένων παραμένει αδιευκρίνιστος, με τις βάσεις δεδομένων που βασίζονται σε αναφορές πολιτών να καταγράφουν περίπου 40.000 περιπτώσεις. Η κατάσταση επιδεινώνεται από την έλλειψη κρατικής μέριμνας, με πολλούς συγγενείς, όπως ο αστυνομικός Noel Marquez, να καταγγέλλουν ότι η επιχείρηση έρευνας έχει αφεθεί σχεδόν αποκλειστικά στις πλάτες των κατοίκων. Ο Marquez, παρόλο που κινείται με πατερίτσες μετά από τροχαίο, συνεχίζει να αναζητά την έγκυο αδελφή του και άλλα μέλη της οικογένειάς του κάτω από τα ερείπια του συγκροτήματος κατοικιών OPP 27.
Οι ειδικοί και οι εργαζόμενοι στα γραφεία τελετών, όπως ο Santiago Rodriguez, εκφράζουν φόβους για μια τραγωδία ανάλογη με τις κατολισθήσεις του 1999 στο La Guaira, όπου χάθηκαν περίπου 30.000 άνθρωποι. Η αποσύνθεση των σορών καθιστά την ταυτοποίηση εξαιρετικά δύσκολη, ενώ ο όγκος των συντριμμιών —που υπολογίζεται σε 1,2 εκατομμύρια τόνους σύμφωνα με το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη (UNDP)— απειλεί να καταστρέψει ό,τι έχει απομείνει. Παρά τις προσπάθειες εθελοντών, όπως η ομάδα του Cesar Baez από τον Στρατό της Σωτηρίας, η έλλειψη βαρέος εξοπλισμού και καυσίμων μετατρέπει την προσπάθεια διάσωσης σε έναν αγώνα ενάντια στον χρόνο και την απόγνωση.
