Σε μια εποχή όπου οι 56 πλουσιότεροι άνθρωποι στο Ηνωμένο Βασίλειο κατέχουν όσο πλούτο συγκεντρώνουν 27 εκατομμύρια πολίτες και ο κόσμος απέκτησε τον πρώτο του τρισεκατομμυριούχο, ο Gary Stevenson προτείνει μια ριζοσπαστική λύση: έναν φόρο πλούτου της τάξεως του 2% για περιουσίες άνω των 10 εκατομμυρίων λιρών. Στο νέο ντοκιμαντέρ του Channel 4, με τίτλο How to Get Filthy Rich With Gary Stevenson, ο πρώην trader που έβγαλε περιουσία ποντάροντας ενάντια στην οικονομική ανάκαμψη μετά την κρίση του 2011, επιχειρεί να πείσει για την αναγκαιότητα αυτής της αναδιανομής.

Ο Stevenson, ο οποίος περιγράφει την προσωπική του διαδρομή από τις εργατικές γειτονιές του Ilford στην κορυφή του χρηματοπιστωτικού κόσμου στο βιβλίο του The Trading Game, παρουσιάζει μια θεωρία που ονομάζει «Garynomics». Παρά την ισχυρή ηθική βάση του επιχειρήματός του —την ανάγκη δηλαδή να κλείσει το χάσμα μεταξύ των ελάχιστων προνομιούχων και των εκατομμυρίων που υποφέρουν—, η παρουσία του στην οθόνη χαρακτηρίζεται από έναν εφηβικό ιδεαλισμό που ξενίζει.

Το ντοκιμαντέρ μετατρέπεται σε ένα πεδίο σύγκρουσης όπου ο Stevenson φαίνεται να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του απέναντι σε συνομιλητές όπως ο τηλεπικοινωνιακός μεγιστάνας Bassim Haidar, ο γαιοκτήμονας Francis Fulford και ο σύμβουλος φορολογικών θεμάτων Dan Neidle. Οι τελευταίοι, με επιχειρήματα που κυμαίνονται από τον ρεαλισμό της κεφαλαιακής φυγής έως την ωμή κριτική για την έλλειψη ορθολογικής ανάλυσης πίσω από τον ιδεαλισμό του, εκθέτουν τον Stevenson. Η αποκορύφωση έρχεται από τον Dan Neidle, ο οποίος επισημαίνει με ψυχρή ειλικρίνεια την αδυναμία του Stevenson να διαχωρίσει τη συναισθηματική του αντίδραση απέναντι στην ανισότητα από την ορθολογική αναζήτηση των κατάλληλων εργαλείων για την επίλυσή της. Αντί για μια εις βάθος ανάλυση, το ντοκιμαντέρ καταλήγει να είναι μια αμήχανη καταγραφή μιας χαμένης ευκαιρίας για πραγματικό διάλογο.