Για τρίτη συνεχή χρονιά, από την έναρξη του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα τον Οκτώβριο του 2023, το καλοκαίρι για τα παιδιά στην Παλαιστίνη δεν θυμίζει σε τίποτα την εποχή που οι διακοπές σήμαιναν παιχνίδι και δημιουργία. Μέσα σε έναν θύλακα όπου περισσότεροι από 73.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους και οι υποδομές έχουν υποστεί ολοκληρωτική καταστροφή, η παιδική ηλικία έχει μπει στο περιθώριο, με τα παιδιά να καλούνται να σηκώσουν βάρη δυσανάλογα με την ηλικία τους.
Η Faten Nabhan, μια 35χρονη μητέρα στη Γάζα, περιγράφει την καθημερινότητά της σε ένα μερικώς κατεστραμμένο κτίριο. Αντί για θερινές κατασκηνώσεις ή εκδρομές, τα παιδιά της ξεκινούν τη μέρα τους μεταφέροντας νερό από τα φορτηγά διανομής, μαζεύοντας ξύλα για τη φωτιά και αναζητώντας τρόφιμα από κοινοτικές κουζίνες. «Αυτή είναι η ρουτίνα των παιδιών μου κάθε μέρα. Δεν υπάρχουν δραστηριότητες, δεν υπάρχουν παιχνίδια, ούτε χαρτί και στυλό για να ζωγραφίσουν», αναφέρει χαρακτηριστικά. Ο σύζυγός της, Raafat, έχασε τη ζωή του σε αεροπορική επιδρομή του Ισραήλ στον προσφυγικό καταυλισμό Jabalia τον Οκτώβριο του 2024, αφήνοντάς την μόνη να προσπαθεί να διαχειριστεί την ψυχολογική πίεση των έξι παιδιών της.
Η κατάσταση αυτή επιβεβαιώνεται από διεθνείς οργανισμούς, όπως η UNICEF, η οποία προειδοποιεί ότι η έλλειψη ασφαλούς και δημιουργικού περιβάλλοντος εμποδίζει την ανάπτυξη των παιδιών και εντείνει το ψυχολογικό τραύμα. Ο Jonathan Crickx, επικεφαλής επικοινωνίας της UNICEF στην Παλαιστίνη, έχει τονίσει επανειλημμένα ότι το παιχνίδι δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα για την ψυχική υγεία των παιδιών που προσπαθούν να ανακτήσουν όσα ο πόλεμος τους έχει στερήσει.
Στην ίδια δύσκολη θέση βρίσκεται και η Asmaa Saleh, η οποία προσπαθεί να κρατήσει μια ισορροπία για τα πέντε παιδιά της, ηλικίας 8 έως 17 ετών. Παρά τις αντίξοες συνθήκες στη σκηνή όπου διαμένουν, καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να τα απασχολήσει δημιουργικά, ακόμη και με ελάχιστα μέσα. Όπως επισημαίνει η ίδια, η συμμετοχή έστω και σε μία ημέρα καλοκαιρινής κατασκήνωσης την εβδομάδα προκαλεί ενθουσιασμό στα παιδιά της, ενώ τις υπόλοιπες μέρες η μονοτονία και ο περιορισμός οδηγούν συχνά σε ένταση και τριβές μεταξύ των αδελφών. «Τα παιδιά μας ζουν σε μια ξεχασμένη γωνιά του κόσμου, στερημένα από τα πιο βασικά τους δικαιώματα», καταλήγει η μητέρα, συνεχίζοντας να αναζητά τρόπους για να προσφέρει στιγμές ηρεμίας μέσα στη δίνη της σύγκρουσης.
