Ομολογώ πως η προοπτική να διαβάσω το νέο βιβλίο του David Sedaris, με τίτλο «The Land and Its People», μου προκάλεσε αρχικά έναν μικρό ενδοιασμό. Μετά από εννέα προηγούμενα έργα και έχοντας πουλήσει πάνω από 16 εκατομμύρια βιβλία, αναρωτιόμουν αν ο διάσημος συγγραφέας έχει εξαντλήσει το υλικό της προσωπικής του ιστορίας. Κάποια από τα δοκίμια της συλλογής, που έχουν δημοσιευτεί παλαιότερα στο New Yorker, μοιάζουν ενίοτε να βασίζονται σε ανέκδοτα που στερούνται του βάθους των παλαιότερων κειμένων του.
Ωστόσο, παρά τις στιγμές που ένας επιμελητής θα μπορούσε να είχε αφαιρέσει, το βιβλίο περιέχει ακόμη εκείνα τα διαμάντια που περιμένει κανείς από τον Sedaris. Μέσα από 28 σύντομα κείμενα, ο συγγραφέας αντλεί έμπνευση από την καθημερινότητά του στη Νέα Υόρκη, την Αγγλία και τα ταξίδια του, διατηρώντας το χαρακτηριστικό του ύφος. Αν και ο ίδιος αυτοσαρκάζεται, δηλώνοντας ότι βρίσκεται στο στάδιο της ζωής όπου «τα πάντα σε εκνευρίζουν», μοιάζοντας με έναν gay Larry David, η ικανότητά του να προκαλεί γέλιο παραμένει αμείωτη.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η περιγραφή μιας διαδήλωσης κατά του Trump στο Portsmouth του New Hampshire, όπου ο Sedaris σχολιάζει με δηκτικό τρόπο την έλλειψη εστίασης των διαδηλωτών. Παράλληλα, όταν αποφεύγει τα κλισέ περί «εκνευρισμένων ηλικιωμένων» και εστιάζει στις σχέσεις με την οικογένειά του, το κείμενο απογειώνεται. Στο δοκίμιο «Cool Mom», η αναφορά στη μητέρα του είναι συγκινητική και αποδεικνύει ότι ο Sedaris δεν θα ξεμείνει ποτέ από ουσιαστικό υλικό.
Το βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Abacus στην τιμή των 20 λιρών, διατηρεί εκείνη την περίεργη μίξη κυνισμού και συναισθηματισμού που αποτελεί το σήμα κατατεθέν του. Παρά τις όποιες ατέλειες, ο Sedaris κατορθώνει και πάλι να αποτυπώσει τη μαγεία των φευγαλέων συναντήσεων, όπως στο δοκίμιο «A Long Way Home», θυμίζοντάς μας γιατί παραμένει ένας από τους πιο αγαπημένους συγγραφείς του κοινού.
