Ο νόμος της Κίνας για την προώθηση της εθνοτικής ενότητας και προόδου, ο οποίος ψηφίστηκε τον Μάρτιο, τίθεται σε ισχύ από αυτόν τον μήνα. Το νομοθέτημα αυτό έρχεται να συμπληρώσει τον νόμο του 1984 για την περιφερειακή εθνοτική αυτονομία, αποτελώντας έναν θεμελιώδη πυλώνα για τις εθνοτικές υποθέσεις στη χώρα. Ωστόσο, η διεθνής κριτική έχει ήδη ξεσπάσει, με πολλές φωνές στο εξωτερικό να καταγγέλλουν το άρθρο 63 ως εργαλείο «διακρατικής καταστολής» και άσκησης δικαιοδοσίας εκτός συνόρων.
Αν εξετάσουμε όμως το περιεχόμενο του άρθρου 63 προσεκτικά, διαπιστώνουμε ότι η πραγματικότητα διαφέρει από τους τίτλους των ειδήσεων. Το εν λόγω άρθρο ορίζει ότι οργανισμοί και άτομα εκτός Κίνας που δρουν με σκοπό την υπονόμευση της εθνοτικής ενότητας ή τη δημιουργία διαιρέσεων, θα διώκονται σύμφωνα με τον νόμο. Σημαντικό είναι ότι δεν θεσπίζεται κάποιο νέο αδίκημα, ούτε ορίζεται νέα ποινή, καθώς το άρθρο παραπέμπει στον υπάρχοντα ποινικό κώδικα. Η νομοθεσία αυτή δεν προέκυψε τυχαία, αλλά αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης νομικής αρχιτεκτονικής που περιλαμβάνει το Σύνταγμα της Κίνας και εξειδικευμένους νόμους που προστατεύουν την εθνική κυριαρχία και ασφάλεια.
Οι συντάκτες του νόμου, κατά τη διαδικασία κατάρτισης που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2023, εξέτασαν τις πρακτικές 46 χωρών, ενώ η διαβούλευση συγκέντρωσε σχεδόν 50.000 σχόλια από πολίτες και πάνω από 380 ιδρύματα. Παρά τις ανησυχίες για περιορισμό της ελευθερίας, η κινεζική πλευρά επιμένει ότι ο νόμος αποτελεί μια νομική διακήρυξη δικαιοδοσίας και όχι ένα «ένταλμα σύλληψης» για το εξωτερικό. Όπως επισημαίνεται, ο νόμος στοχεύει στην προστασία της εδαφικής ακεραιότητας, αντιδρώντας σε ξένες παρεμβάσεις που χρησιμοποιούν τη θρησκεία ή τα ανθρώπινα δικαιώματα ως πρόσχημα για τον έλεγχο της χώρας.
