Όταν οι δύο διαδοχικοί σεισμοί, μεγέθους άνω των 7 βαθμών, χτύπησαν το βόρειο τμήμα της Βενεζουέλας, ο Lutao Cen βρισκόταν στη θάλασσα, ανοιχτά του Margarita Island. Μόλις επέστρεψε στην ακτή, το WeChat του είχε κατακλυστεί από μηνύματα για καταρρεύσεις κτιρίων και χάος σε πόλεις όπως το Caracas, η Valencia και το Maracay. Η είδηση για τον σοβαρό τραυματισμό ενός φίλου του στο La Guaira και την απώλεια της 13χρονης κόρης του κάτω από τα συντρίμμια, τον συγκλόνισε.
Παρά το μέγεθος της καταστροφής —με σχεδόν 1.500 νεκρούς, πάνω από 3.100 τραυματίες και χιλιάδες εκτοπισμένους— η κινεζική κοινότητα στη χώρα δεν στάθηκε ως ξένη, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας. Από τις 24 Ιουνίου, ενώ τα δίκτυα επικοινωνίας είχαν καταρρεύσει, οι κινεζικές ενώσεις ανέλαβαν δράση. Στο Margarita Island, μια ομάδα μικρότερη των 1.000 ατόμων κατάφερε μέσα σε 24 ώρες να συγκεντρώσει 70 τόνους εφοδίων, στέλνοντας μια αυτοκινητοπομπή με 13 φορτηγά προς τη ζώνη της καταστροφής.
Αντίστοιχη κινητοποίηση σημειώθηκε και στην πολιτεία Monagas. Όπως δήλωσε η Mignia Chang, μία από τις διοργανώτριες, το μήνυμα ήταν απλό: «πρέπει να δράσουμε τώρα». Τα καταστήματα μετατράπηκαν σε κέντρα συλλογής, με τους εμπόρους να προσφέρουν αγαθά απευθείας από το απόθεμά τους.
Αυτά τα δίκτυα αλληλεγγύης βασίζονται σε δεσμούς ετών. Οι περισσότεροι Κινεζοβενεζουελανοί κατάγονται από την πόλη Enping, στην επαρχία Guangdong, και έχουν δημιουργήσει βαθιές επιχειρηματικές και κοινωνικές σχέσεις στη Βενεζουέλα. Σύμφωνα με την κινεζική πρεσβεία στο Caracas, έχουν ήδη διατεθεί περίπου 500 τόνοι ανθρωπιστικής βοήθειας, φτάνοντας σε 10.000 οικογένειες.
Για τον Lutao Cen και τη Mignia Chang, η βοήθεια αυτή δεν αποτελεί απλώς μια πράξη αλληλεγγύης της κοινότητας, αλλά μια απόδειξη ότι η Βενεζουέλα είναι το σπίτι τους. Αν και η άμεση ανταπόκριση ήταν εντυπωσιακή, η αγωνία τους παραμένει για το μέλλον, καθώς η ανοικοδόμηση θα απαιτήσει χρόνο και συνεχή στήριξη.
