Η συστηματική καταστροφή της αγροτικής παραγωγής στη Δυτική Όχθη έχει μετατρέψει τις άλλοτε εύφορες εκτάσεις σε τόπους απόγνωσης για χιλιάδες Παλαιστίνιους. Η Amal Slaibi, 58 ετών, βλέπει ακόμη και σήμερα τα απομεινάρια του οικογενειακού της κτήματος στο Beit Ummar, βόρεια της Hebron. Εδώ και 25 χρόνια, η ίδια φρόντιζε τους αμπελώνες και τις ροδακινιές που εξασφάλιζαν το εισόδημα της οικογένειάς της, μέχρι που το 1984 η ανέγερση του παράνομου ισραηλινού οικισμού Karmei Tzur περιόρισε την πρόσβαση στη γη τους.

Τον περασμένο Νοέμβριο, ισραηλινές μπουλντόζες ισοπέδωσαν επτά στρέμματα της οικογένειάς της, καθώς και 30 επιπλέον στρέμματα που ανήκαν στον θείο της, με πρόσχημα την εγγύτητα στον οικισμό. «Μας εμπόδισαν ακόμα και να πλησιάσουμε. Τα ισοπέδωσαν όλα και μας άφησαν χωρίς τίποτα για να ζήσουμε», αναφέρει η Slaibi στο Al Jazeera.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε ραγδαία μετά τον Οκτώβριο του 2023. Σύμφωνα με το Υπουργείο Γεωργίας της Παλαιστίνης, οι ζημιές σε υποδομές, θερμοκήπια και αγροτικά μηχανήματα για το 2025 ανήλθαν στα 2,57 εκατομμύρια δολάρια, με τις συνολικές οικονομικές απώλειες να ξεπερνούν τα 103 εκατομμύρια δολάρια. Οι περιορισμοί στις μετακινήσεις και η βία από εποίκους και στρατιώτες έχουν διαλύσει τις εφοδιαστικές αλυσίδες.

Απέναντι σε αυτή τη βιαιότητα, κάποιοι επιλέγουν την αντίσταση μέσω της μελισσοκομίας. Ο Jihad Nawajah, από το χωριό Susya στη Masafer Yatta, στράφηκε στο μέλι αφού οι έποικοι θανάτωσαν το κοπάδι του το 2010. Παρά τις επανειλημμένες καταστροφές των κυψελών του, ο ίδιος επιμένει: «Ξανάχτισα τα μελίσσια μου για να μην τους δώσω τη χαρά της αποτυχίας μου».

Τα επίσημα στοιχεία του Παγκόσμιου Προγράμματος Επισιτισμού αποτυπώνουν την τραγική πραγματικότητα: το ποσοστό φτώχειας στη Δυτική Όχθη εκτοξεύτηκε από 12% το 2023 στο 28% στα τέλη του 2026. Οικονομολόγοι, όπως ο Nasr Abdel Karim, επισημαίνουν ότι η ισραηλινή κατοχή και η δράση των εποίκων αποτελούν τον κύριο παράγοντα κατάρρευσης της παλαιστινιακής οικονομίας, η οποία έχει συρρικνωθεί κατά 25% την τελευταία διετία.