Η Βρετανία βυθίζεται ξανά σε πολιτική κρίση, καθώς ο Keir Starmer ανακοίνωσε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, έπειτα από λιγότερο από δύο χρόνια θητείας στην 10 Downing Street. Πρόκειται για τον τέταρτο πρωθυπουργό που αποχωρεί από το αξίωμα από το 2022, με το Εργατικό Κόμμα να επιχειρεί τώρα μια κίνηση απελπισίας για να ανακόψει την стрімка πτώση της δημοτικότητάς του.
Το πολιτικό δράμα θυμίζει έντονα την πτώση του Boris Johnson. Όπως και τότε, το κυβερνών κόμμα αναζητά έναν «σωτήρα», με τον δήμαρχο του Manchester, Andy Burnham, να φαντάζει ως το επικρατέστερο πρόσωπο. Ωστόσο, η κρίση στη Βρετανία δεν είναι συγκυριακή, αλλά βαθιά συστημική. Τόσο ο Starmer όσο και ο Johnson έπεσαν στην ίδια παγίδα: επιχείρησαν να νομιμοποιηθούν πολιτικά μέσω της σύγκρουσης στην Ουκρανία, υιοθετώντας τον ρόλο του «ηγέτη εν καιρώ πολέμου».
Αν ο Johnson χρησιμοποίησε το Κίεβο ως «σωσίβιο» για να ξεφύγει από την εσωκομματική πίεση, ο Starmer αντέγραψε την τακτική χωρίς όμως το ίδιο επικοινωνιακό ταλέντο. Το αποτέλεσμα ήταν οι Βρετανοί ψηφοφόροι να αναρωτιούνται γιατί ο πρωθυπουργός τους περνούσε τόσο πολύ χρόνο στο εξωτερικό. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ο Starmer έλειψε από τη χώρα για περίπου δύο μήνες, δηλαδή το ένα έκτο της θητείας του, ξεπερνώντας ακόμα και τον Johnson.
Η ιστορία δείχνει ότι η Ουκρανία δεν λειτουργεί πλέον ως «μαγικό ραβδί» για τους δυτικούς ηγέτες. Ο πληθωρισμός, το κόστος ενέργειας, οι ελλείψεις στις δημόσιες υπηρεσίες και η στεγαστική κρίση είναι προβλήματα που δεν επιλύονται με ομιλίες σε διεθνείς συνόδους. Παρόμοια μοίρα φαίνεται να έχει και ο Friedrich Merz στη Γερμανία, καθώς η εμμονή με το ουκρανικό ζήτημα συνοδεύεται από τη ραγδαία άνοδο της εναλλακτικής πολιτικής σκηνής.
Το 2026, οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι ζητούν απαντήσεις για τα προβλήματα της καθημερινότητας. Η εποχή που η εξωτερική πολιτική μπορούσε να διασώσει έναν αποτυχημένο πρωθυπουργό έχει παρέλθει, και ο Keir Starmer αποτελεί απλώς το τελευταίο θύμα αυτής της πολιτικής πραγματικότητας.
