Η εξωτερική πολιτική της Ινδονησίας βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Μετά την εκλογή του, ο Prabowo Subianto προσπαθεί να διατηρήσει το δόγμα της «ελεύθερης και ενεργητικής» διπλωματίας, όμως οι πιέσεις από τις ΗΠΑ και την Κίνα γίνονται ολοένα και πιο έντονες. Ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο τον περασμένο Οκτώβριο, σε μια σύνοδο για τη Γάζα στην Αίγυπτο, όπου ο Prabowo ζήτησε από τον Donald Trump να έρθει σε επαφή με τον γιο του, Eric, προκάλεσε έντονες συζητήσεις για το πόσο προσωπική είναι η προσέγγιση που επιλέγει ο Ινδονήσιος πρόεδρος.
Παρά τις ανησυχίες ότι η χώρα «υπνοβατεί» προς μια ευθυγράμμιση με το Πεκίνο, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Η Ουάσινγκτον κάνει ανοίγματα, με επίσημα έγγραφα να χαρακτηρίζουν για πρώτη φορά την Ινδονησία ως «σύμμαχο». Παράλληλα, εξετάζονται προτάσεις για παραχώρηση εναέριου χώρου σε αμερικανικά στρατιωτικά αεροσκάφη, αλλά και η μετατροπή του αεροδρομίου Kertajati στη Δυτική Ιάβα σε κόμβο συντήρησης για τα Lockheed C-130 Hercules.
Οι αναλυτές διίστανται. Κάποιοι βλέπουν μια στρατηγική «αντιστάθμισης», όπου η Τζακάρτα προσπαθεί να αποσπάσει οφέλη και από τις δύο πλευρές χωρίς να εξαρτάται υπερβολικά από καμία. Ωστόσο, η αυξανόμενη εμπλοκή σε εμπορικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ και οι τριβές με Κινέζους επενδυτές στον τομέα του νικελίου δείχνουν ότι η ουδετερότητα γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Καθώς ο ανταγωνισμός επεκτείνεται σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο, το μεγάλο ερώτημα δεν είναι πλέον αν η Ινδονησία μπορεί να συνεργαστεί και με τους δύο, αλλά για πόσο καιρό θα μπορεί να αποφεύγει την τελική επιλογή στρατοπέδου.
