Η πολιτική ρήξη στη Λιβύη, που καθορίζει τη χώρα από τις εκλογές του 2014, εισέρχεται σε νέα, αχαρτογράφητη φάση. Παρά τις πολυάριθμες διεθνείς προσπάθειες για ενοποίηση, η χώρα παραμένει διαιρεμένη ανάμεσα στα κέντρα εξουσίας της Τρίπολης στη δύση και της Βεγγάζης στην ανατολή. Στο επίκεντρο των εξελίξεων βρίσκεται πλέον ένα παρασκηνιακό αμερικανικό σχέδιο, το οποίο προωθεί ο Massad Boulos, ανώτερος σύμβουλος του Προέδρου Donald Trump για υποθέσεις της Αραβικής χερσονήσου και της Μέσης Ανατολής.
Ο Boulos, γνωστός στους κύκλους της Λιβύης ως «ο πατέρας της Tiffany» λόγω του γάμου του γιου του με την κόρη του Trump, επιχειρεί να εφαρμόσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο ενοποίησης των στρατιωτικών και οικονομικών θεσμών. Κομβικό σημείο της στρατηγικής του ήταν η μυστική συνάντηση στη Ρώμη στις 3 Σεπτεμβρίου 2025, όπου συναντήθηκαν για πρώτη φορά πρόσωπο με πρόσωπο ο Saddam Haftar, γιος του στρατάρχη Khalifa Haftar, και ο Ibrahim Dbeibeh, ανιψιός του πρωθυπουργού της κυβέρνησης εθνικής ενότητας Abdul Hamid Dbeibeh.
Το σχέδιο προβλέπει έναν διαμοιρασμό ισχύος μεταξύ των δύο ισχυρών οικογενειών, παρακάμπτοντας σε μεγάλο βαθμό τους θεσμοθετημένους φορείς. Ενώ ορισμένα βήματα, όπως η έγκριση ενός ενιαίου προϋπολογισμού, έχουν ήδη υλοποιηθεί, η κίνηση αυτή προκαλεί έντονες αντιδράσεις. Το Ανώτατο Συμβούλιο της Επικρατείας και το Προεδρικό Συμβούλιο της Λιβύης χαρακτήρισαν τη συμφωνία παράνομη, ενώ ο Μεγάλος Μουφτής της χώρας κάλεσε σε αντίσταση κατά του «σχεδίου Boulos».
Την ίδια στιγμή, η αποστολή των Ηνωμένων Εθνών (UNSMIL), υπό την Hanna Tetteh, επιμένει στην ανάγκη για έναν επίσημο πολιτικό οδικό χάρτη που θα οδηγεί σε εκλογές. Ωστόσο, η αδυναμία των λιβυκών θεσμών να συμφωνήσουν στις συνταγματικές βάσεις και η συνεχιζόμενη αστάθεια, με πρόσφατες συγκρούσεις στην πόλη Zawiya, ενισχύουν την πεποίθηση ότι το αμερικανικό μοντέλο «παγώνει» προσωρινά τη σύγκρουση, εδραιώνοντας όμως ένα σύστημα εξουσίας βασισμένο στα συμφέροντα δύο οικογενειών και όχι στη λαϊκή βούληση.
