Η Frida Kahlo διέθετε μια σπάνια χαρισματική προσωπικότητα πολύ πριν αναδειχθεί σε παγκόσμιο καλλιτεχνικό σύμβολο. Στις φωτογραφίες της εφηβείας της, βλέπουμε μια γυναίκα που αψηφά τις συμβάσεις, είτε ποζάροντας με ανδρικό κοστούμι είτε κοιτώντας με ένταση μέσα από τα χαρακτηριστικά της φρύδια. Ωστόσο, κανείς δεν κατάφερε να αποτυπώσει τον εσωτερικό της κόσμο καλύτερα από την ίδια. Μέσα από τα αυτοπορτρέτα της, εμπνευσμένα από τον υπερρεαλισμό και την καθολική παράδοση του πόνου, η Kahlo μετέτρεψε το σωματικό και ψυχικό της μαρτύριο σε τέχνη.

Έργα όπως το «The Heart» (1937) αποτελούν μαρτυρίες της δύναμής της, ενσωματώνοντας στοιχεία όπως ο ιατρικός κηδεμόνας που φορούσε μετά το τρομερό ατύχημα με λεωφορείο στα 18 της χρόνια. Η νέα έκθεση στην Tate Modern στο Λονδίνο θέτει το ερώτημα πώς και γιατί η Kahlo μετατράπηκε σε παγκόσμιο «icon». Παρά τις προθέσεις των διοργανωτών, η παρουσίαση πάσχει από την έλλειψη πρωτότυπων έργων — μόλις 36 εκθέματα — καθώς η δυσκολία δανεισμού έργων από συλλέκτες, όπως η Madonna, ανάγκασε το μουσείο να «γεμίσει» τον χώρο με αφιερώματα, αποδομήσεις και εμπορεύσιμα είδη.

Το αποτέλεσμα είναι η καλλιτεχνική φωνή της Kahlo να χάνεται σταδιακά, καθώς αντικαθίσταται από έργα σύγχρονων καλλιτεχνών που προσπαθούν να τη μιμηθούν. Ενώ ο Diego Rivera εκπροσωπείται με αξιόλογα σχέδια, πολλές από τις σύγχρονες οπτικές προσεγγίσεις χαρακτηρίζονται από έλλειψη βάθους. Όταν η Kahlo καταφέρνει να επανέλθει στο προσκήνιο —όπως στο συγκλονιστικό «Self-Portrait with Dr Farill» (1951)— το μεγαλείο της είναι αδιαμφισβήτητο. Δυστυχώς όμως, η μαγεία της συχνά διαλύεται μέσα σε μια πληθώρα από δευτερεύουσες αναπαραστάσεις που δεν προσφέρουν τίποτα στην κατανόηση του έργου της. Η έκθεση στην Tate Modern ανοίγει την Πέμπτη.