Η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, στις 14 Ιουνίου, για τον τερματισμό του πολέμου, προσφέρει μια πρώτη χαραυγή ελπίδας μετά από 100 ημέρες συγκρούσεων. Παρά την εύθραυστη εκεχειρία, είναι απαραίτητο να αναγνωρίσουμε τη βαθύτερη αιτία αυτής της αστάθειας που έχει οδηγήσει σε πολέμους στο Ιράκ, τη Γάζα, τον Λίβανο, τη Συρία και το Ιράν. Αυτή η αιτία δεν είναι άλλη από την ιδέα του «Μεγάλου Ισραήλ».

Το δόγμα αυτό πρεσβεύει ότι το Ισραήλ πρέπει να εκτείνεται από τον Ιορδάνη ποταμό έως τη Μεσόγειο Θάλασσα, ενώ ορισμένοι κύκλοι, όπως ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Mike Huckabee, το επεκτείνουν από τον Νείλο έως τον Ευφράτη. Ο Benjamin Netanyahu έχει δηλώσει ανοιχτά την προσήλωσή του σε αυτό το όραμα, το οποίο υποστηρίζεται από ακραίους υπουργούς όπως ο Bezalel Smotrich και ο Itamar Ben-Gvir. Για αυτούς, η κυριαρχία στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα και εδάφη του Λιβάνου ή της Συρίας αποτελεί υπαρξιακή αναγκαιότητα, απορρίπτοντας οποιαδήποτε συζήτηση για παλαιστινιακή κρατική οντότητα.

Αυτή η παρανοϊκή μεγαλομανία έχει παρασύρει τις ΗΠΑ σε μια σειρά από αποτυχημένες συγκρούσεις. Ο πόλεμος κατά του Ιράν, παρά τον θάνατο των ανώτατων ηγετών του στις 28 Φεβρουαρίου, δεν έφερε την αναμενόμενη κατάρρευση, αλλά μόνο χιλιάδες νεκρούς και παγκόσμια οικονομική αναταραχή. Αντίστοιχα, η προσπάθεια ανατροπής του Bashar al-Assad στη Συρία κατέληξε σε μια δεκαετία καταστροφής.

Σήμερα, το Ισραήλ έρχεται αντιμέτωπο με τη διεθνή απομόνωση, καθώς η κοινή γνώμη παγκοσμίως, αλλά και εντός των ΗΠΑ, στρέφεται εναντίον του. Η πραγματική οδός για την ειρήνη στη Δυτική Ασία απαιτεί τον τερματισμό του δόγματος «Μεγάλο Ισραήλ», τη δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους βάσει των συνόρων του 1967 και την απόσυρση από τον Λίβανο και τη Συρία. Η ειρήνη δεν κερδίζεται στο πεδίο της μάχης, αλλά μέσα από τη διπλωματία, όταν η Ουάσινγκτον επιλέγει τη σταθερότητα έναντι των επεκτατικών φαντασιώσεων.