Η πρόσφατη κίνηση του αδελφού του George Floyd να παρουσιάσει ένα χρυσό μενταγιόν αξίας 45.000 δολαρίων, διακοσμημένο με διαμάντια και το πρόσωπο του εκλιπόντος, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Πολλοί αναρωτήθηκαν αν αυτή είναι η ενδεδειγμένη τιμή για τη μνήμη του, εγείροντας ερωτήματα για τη χρήση των δωρεών που συγκεντρώθηκαν για την οικογένειά του. Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει την πολυπλοκότητα των φυλετικών ζητημάτων στις ΗΠΑ, τα οποία σήμερα μοιάζουν χαοτικά, όπως ακριβώς και κατά τον 20ό αιώνα.
Παρά την ψήφιση της 14ης Τροπολογίας του Συντάγματος το 1868, που αναγνώριζε τους Αφροαμερικανούς ως πλήρεις πολίτες, οι νόμοι Jim Crow συνέχισαν να επιβάλλουν διακρίσεις σε πολιτείες όπως η Alabama, η Georgia, το Mississippi και το Texas. Ο διαχωρισμός στα μέσα μεταφοράς και η απαγόρευση των μεικτών γάμων ήταν καθημερινότητα, ενώ οι άτυπες διακρίσεις, όπως το «redlining» των τραπεζών, απέκλειαν τους Αφροαμερικανούς από δάνεια και κατοικία σε «κόκκινες» περιοχές υψηλού κινδύνου.
Το 1964, η δολοφονία του 15χρονου Jerome Powell από αστυνομικό στο Harlem αποτέλεσε την αφορμή για τις εξεγέρσεις που έμειναν στην ιστορία ως Harlem Riots. Περίπου 4.000 άνθρωποι συμμετείχαν, με απολογισμό έναν νεκρό και 465 συλλήψεις. Η ένταση κορυφώθηκε το 1968, μετά τη δολοφονία του Martin Luther King Jr., οδηγώντας σε εθνικές ταραχές. Στο Chicago μόνο, 11 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Ο τότε Πρόεδρος Lyndon B. Johnson, αν και αναγνώριζε τα βαθιά αίτια της οργής, αναγκάστηκε να διατάξει τον στρατό για την καταστολή των ταραχών, λόγω της εμπλοκής της χώρας στον Πόλεμο του Βιετνάμ.
Στις 16 Ιουλίου 1966, ο ακτιβιστής Kwame Ture (Stokely Carmichael) έδωσε νέα πνοή στο κίνημα με το σύνθημα «Black Power», καλώντας τους Αφροαμερικανούς σε ενότητα και αυτοδιάθεση. Παράλληλα, αθλητές όπως ο Tommie Smith, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στο Mexico City, χρησιμοποίησαν το «μαλακό» κύρος του αθλητισμού για να διαμαρτυρηθούν κατά των διακρίσεων.
Αν και οι νόμοι Jim Crow τελικά καταργήθηκαν και η νομοθεσία κατά των διακρίσεων ενισχύθηκε, η αμερικανική κοινωνία εξακολουθεί να μαστίζεται από φυλετικές ανισότητες. Σε αντίθεση με ευρωπαϊκές χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο ή τη Γαλλία, όπου τα ζητήματα φυλετικής ισότητας ενσωματώθηκαν σε ευρύτερα κοινωνικά αιτήματα, οι ΗΠΑ παραμένουν η μοναδική ανεπτυγμένη χώρα όπου ο φυλετικός διαχωρισμός προκαλεί επί δεκαετίες τέτοια ένταση και κοινωνική ρήξη.
