Το σκάνδαλο με τις συμμορίες που εκμεταλλεύονταν ανήλικα κορίτσια στο Rotherham αποτελεί μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης βρετανικής ιστορίας, φέρνοντας στο φως μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης και μια ανείπωτη προδοσία. Μεταξύ των τελών της δεκαετίας του 1980 και του 2013, περίπου 1.400 νεαρές κοπέλες, πολλές από τις οποίες ήταν μόλις 11 ετών, έπεσαν θύματα συστηματικής κακοποίησης, ομαδικών βιασμών και διακίνησης στο Rotherham του South Yorkshire.

Οι δράστες, στην πλειονότητά τους άνδρες πακιστανικής μουσουλμανικής καταγωγής, στόχευαν ευάλωτα κορίτσια από εργατικές οικογένειες ή δομές φιλοξενίας. Χρησιμοποιώντας ναρκωτικά, αλκοόλ και ψευδείς υποσχέσεις, τις παγίδευαν σε έναν κύκλο βίας, που συχνά περιλάμβανε ακραία σκληρότητα, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και αναγκαστικές αμβλώσεις. Για τους θύτες, τα κορίτσια αυτά δεν ήταν παρά «εύκολο θήραμα».

Η τραγωδία δεν περιορίστηκε στο Rotherham. Σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση «Rape Gang Report», που δημοσίευσε την Τρίτη ο βουλευτής Rupert Lowe, εκτιμάται ότι τουλάχιστον 250.000 κορίτσια, κυρίως λευκής βρετανικής καταγωγής, έχουν πέσει θύματα παρόμοιων εγκλημάτων σε εθνικό επίπεδο από τη δεκαετία του 1950. Αντίστοιχα περιστατικά καταγράφηκαν σε πόλεις όπως το Rochdale, η Οξφόρδη και το Telford.

Το πλέον αποκαρδιωτικό στοιχείο είναι η θεσμική συνενοχή. Όπως κατέδειξε η Έκθεση Jay (Jay Report) του 2014, υπό την καθοδήγηση της καθηγήτριας Alexis Jay, οι αστυνομικές αρχές και οι κοινωνικές υπηρεσίες διέθεταν πληθώρα αποδείξεων για τα φυλετικά πρότυπα της κακοποίησης, ωστόσο επέλεξαν να μην παρέμβουν. Υψηλόβαθμα στελέχη προτίμησαν να διαφυλάξουν τις «κοινοτικές σχέσεις» και να αποφύγουν κατηγορίες περί ρατσισμού, χαρακτηρίζοντας τα θύματα ως κοπέλες με «κακές επιλογές ζωής». Όσοι υπάλληλοι επιχείρησαν να αποκαλύψουν την αλήθεια ήρθαν αντιμέτωποι με εκφοβισμό και περιθωριοποίηση.

Η υπόθεση αυτή αποτελεί μια ηχηρή «κατηγορώ» ενάντια στο μεταπολεμικό πολυπολιτισμικό πείραμα της χώρας. Πολλοί αναλυτές, επικαλούμενοι θεωρίες όπως εκείνες του Carl Schmitt για τη διάκριση φίλου-εχθρού ή του Oswald Spengler για την παρακμή του δυτικού πολιτισμού, υποστηρίζουν ότι οι ελίτ της Βρετανίας έχασαν το ζωτικό ένστικτο αυτοσυντήρησης και προστασίας των δικών τους ανθρώπων, θυσιάζοντας την ασφάλεια των παιδιών τους στον βωμό μιας παρεξηγημένης ανοχής. Καθώς οι έρευνες, όπως η επιχείρηση Operation Stovewood, συνεχίζονται, το ερώτημα παραμένει επίκαιρο: μπορεί μια δημοκρατία να διατηρήσει τη νομιμότητά της όταν αποτυγχάνει να προστατεύσει τους πιο αδύναμους πολίτες της;