Η 15χρονη Rafa al-Qudra είχε μόνο μία επιθυμία: να εγκαταλείψει τη Λωρίδα της Γάζας προτού χάσει για πάντα το φως της. Το περασμένο Σάββατο, ωστόσο, το σκοτάδι την πρόλαβε. Καθισμένη σε ένα πρόχειρο καταφύγιο από νάιλον στην περιοχή al-Mawasi, στο Khan Younis, η έφηβη πιέζει συνεχώς τα μάτια της, προσπαθώντας να ανακουφίσει τον αφόρητο πόνο από την πίεση που έχει φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα. Όπως εξηγεί ο πατέρας της, Rafat, η κατάστασή της ήταν διαχειρίσιμη πριν από τον πόλεμο, αλλά η έλλειψη εξειδικευμένης περίθαλψης, ο υποσιτισμός και οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης οδήγησαν στην οριστική απώλεια της όρασής της.
Η Rafa είναι μία από τους περισσότερους από 18.500 ασθενείς που, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO), χρήζουν άμεσης ιατρικής εκκένωσης από τη Γάζα. Παρά τις διεθνείς εκκλήσεις, το Ισραήλ διατηρεί κλειστά τα περάσματα, με αποτέλεσμα οι ιατρικές διακομιδές να έχουν ανασταλεί ουσιαστικά από τις 28 Φεβρουαρίου. Το Υπουργείο Υγείας της Γάζας αναφέρει ότι έξι έως 10 ασθενείς πεθαίνουν καθημερινά περιμένοντας τη μεταφορά τους στο εξωτερικό, ενώ περίπου 1.200 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από τότε που το Ισραήλ κατέλαβε το πέρασμα της Ράφα τον Μάιο του 2024.
Σε διπλανή σκηνή, η 5χρονη Fatima Saeed δίνει τη δική της άνιση μάχη. Πάσχει από εγκεφαλική πάθηση που απαιτεί εξειδικευμένη αποκατάσταση, η οποία όμως είναι αδύνατον να παρασχεθεί σε μια περιοχή όπου το 94% των νοσοκομείων έχει καταστραφεί ή υποστεί σοβαρές ζημιές. Η μητέρα της, Wafaa, παρακολουθεί με απόγνωση την κόρη της να χάνει σταδιακά τις ικανότητές της, καταγγέλλοντας ότι ο αποκλεισμός της ιατρικής βοήθειας συνιστά έγκλημα κατά των παιδιών.
Παρόμοια είναι η τραγική κατάσταση του 40χρονου Ismail al-Aqqad, πατέρα τεσσάρων παιδιών, ο οποίος πάσχει από νευροεκφυλιστική νόσο. Λόγω του αποκλεισμού, δεν έχει πρόσβαση στα φάρμακα που είναι απαραίτητα για να καθυστερήσει την εξέλιξη της ασθένειάς του. Με τη φωνή του να τρέμει και με τεράστια προσπάθεια, ο ίδιος εκλιπαρεί: «Θέλω να ζήσω. Δεν θέλω να πεθάνω. Θεραπεύστε με». Η σύζυγός του, Huda, απευθύνει δραματική έκκληση για βοήθεια, τονίζοντας πως η οικογένεια δεν ζητά το αδύνατο, αλλά το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια, πριν να είναι πολύ αργά.
