Η τέχνη της διασκευής στο πιάνο, αν και αποτελεί κανόνα στα τζαζ κλαμπ και τα λόμπι των ξενοδοχείων, για δεκαετίες αντιμετωπιζόταν με σκεπτικισμό από τον κλασικό κόσμο. Πολλοί θεωρούσαν τις διασκευές ως έλλειψη σοβαρότητας ή ακόμη και ως ιεροσυλία. Ωστόσο, η ιστορία της μουσικής αποδεικνύει ότι η «ιδιοποίηση» μελωδιών ήταν πάντα μέρος της δημιουργικής διαδικασίας.

Ο Stephen Hough, στο νέο του άλμπουμ με τίτλο Piano Postcards που κυκλοφορεί από την Hyperion στις 3 Ιουλίου, αναδεικνύει την αξία αυτών των έργων. Όπως εξηγεί, η διασκευή χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες: τις πιστές μεταφορές, όπως οι συμφωνίες του Beethoven από τον Liszt, τις δεξιοτεχνικές παραλλαγές με πλούσια διακόσμηση και, τέλος, τις ελεύθερες επεξεργασίες όπου το πρωτότυπο έργο αποτελεί απλώς το εφαλτήριο για αυτοσχεδιασμό, όπως οι διασκευές του Vladimir Horowitz ή του György Cziffra.

Στην ιστορία, συνθέτες όπως ο Bach και ο Beethoven χρησιμοποίησαν συχνά θέματα άλλων για να δημιουργήσουν κάτι νέο. Στον 19ο αιώνα, η διασκευή γνώρισε δύο δρόμους: τις απλές ενορχηστρώσεις για οικιακή χρήση και τις υψηλών απαιτήσεων επιδείξεις δεξιοτεχνίας από προσωπικότητες όπως ο Liszt και ο Sigismond Thalberg. Ο Hough τονίζει πως οι διασκευές μοιάζουν με την τζαζ: ένα οικείο τραγούδι παρουσιάζεται με προσωπικό ύφος που προκαλεί την αναγνώριση, αλλά εντυπωσιάζει με την εφευρετικότητά του. Στο νέο του άλμπουμ περιλαμβάνονται διασκευές από τον Rachmaninov και τον Wilhelm Kempff, καθώς και 10 δικές του συνθέσεις, από το Supercalifragilisticexpialidocious μέχρι το Nature Boy. Ο καλλιτέχνης θα εμφανιστεί στο Bradshaw Hall στο Birmingham στις 18 Ιουνίου, καθώς και στο Nottingham, το Manchester και το Sheffield το διάστημα 23-25 Σεπτεμβρίου.