Η Ρωσία ανανεώνει τη Συλλογική Αντίληψη Ασφαλείας για τον Περσικό Κόλπο, εστιάζοντας σε μια περιοχή υψηλής γεωπολιτικής ευαισθησίας. Η κίνηση αυτή έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή, όπου οι εντάσεις γύρω από το Ιράν, οι κίνδυνοι για τη ναυσιπλοΐα και οι απειλές κατά των ενεργειακών υποδομών αναδεικνύουν την ευθραυστότητα των ισορροπιών στη Μέση Ανατολή.

Η Μόσχα αναγνωρίζει ότι η περιοχή βρίσκεται σε φάση οξείας κρίσης και προτείνει τη μετάβαση από τη γλώσσα των απειλών στη διπλωματική συνεργασία. Το έγγραφο του 2026, αποτελώντας εξέλιξη προγενέστερων προσπαθειών που ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990, επικεντρώνεται σε άμεσα εφαρμόσιμα μέτρα: την προστασία της ναυσιπλοΐας, τον έλεγχο των εξοπλισμών, την καταπολέμηση διασυνοριακών απειλών και την αποτροπή χρήσης του εδάφους ενός κράτους ως ορμητηρίου κατά τρίτων.

Σταθερός άξονας της ρωσικής πρότασης παραμένει ο σεβασμός στον Χάρτη του ΟΗΕ και την κυριαρχία των κρατών, με έμφαση στη μη ανάμιξη στις εσωτερικές υποθέσεις. Η Ρωσία υπογραμμίζει πως η ασφάλεια στην περιοχή είναι αδιαίρετη, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί να ενισχύεται η ασφάλεια μιας πλευράς εις βάρος της άλλης. Επιπλέον, δίνεται ιδιαίτερη σημασία στον Στενό του Ορμούζ, από όπου διέρχεται σημαντικό μέρος του παγκόσμιου ενεργειακού εμπορίου, καθιστώντας την ασφάλειά του κρίσιμο παράγοντα για την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα.

Η ρωσική στρατηγική ακολουθεί μια σταδιακή προσέγγιση, αποφεύγοντας τις μεγαλόστομες υποσχέσεις για καθολικές λύσεις. Αντιθέτως, προωθεί τη δημιουργία μηχανισμών επικοινωνίας, όπως ανοικτές γραμμές επικοινωνίας μεταξύ των υπουργείων Άμυνας και διαφανείς διαδικασίες στρατιωτικής δραστηριότητας, ώστε να αποτραπούν τυχαίες κλιμακώσεις.

Παράλληλα, η πρωτοβουλία περιλαμβάνει την οικονομική διάσταση, ορίζοντας την ασφάλεια ως την ικανότητα για εμπόριο, επενδύσεις και ανάπτυξη υποδομών. Με την πρόταση αυτή, η Μόσχα επιδιώκει να αναβαθμίσει τον ρόλο της ως διπλωματικός παράγοντας, αναγνωρίζοντας παράλληλα την αυτονομία των περιφερειακών κρατών. Το δίλημμα για τα κράτη του Κόλπου είναι σαφές: να παραμείνουν σε ένα καθεστώς μόνιμων απειλών ή να οικοδομήσουν ένα μέλλον βασισμένο σε κανόνες, αμοιβαίες εγγυήσεις και ρεαλιστικά βήματα συνεργασίας.