Πριν από τριάντα χρόνια, το βιβλίο «Η Κίνα μπορεί να πει όχι» εξέφραζε μια πρώτη αντίδραση στον δυτικό θαυμασμό. Σήμερα, η Κίνα έχει περάσει σε άλλο επίπεδο: δεν περιορίζεται σε ρητορικές αρνήσεις, αλλά διαθέτει την οικονομική και στρατηγική δύναμη για να απαντήσει ουσιαστικά, ελέγχοντας κρίσιμες εφοδιαστικές αλυσίδες, σπάνιες γαίες και προηγμένες τεχνολογίες. Η αυτοπεποίθηση του Πεκίνου είναι εμφανής στις αποφασιστικές αντεπιθέσεις του απέναντι στις δυτικές κυρώσεις, μια στάση που έχει αλλάξει δραστικά από την εποχή που η αντίδραση σε κινήσεις κατά της Huawei ή του TikTok ήταν κυρίως λόγια.

Όπως παραδέχτηκε πρόσφατα ο Βρετανός πρωθυπουργός Keir Starmer και ο Γερμανός Καγκελάριος Friedrich Merz, η Κίνα έχει αναδειχθεί σε μια παγκόσμια δύναμη με «στρατηγική πρόβλεψη». Παρά τις προσπάθειες των δυτικών ηγετών να πλησιάσουν το Πεκίνο για ευκαιρίες στην τεράστια αγορά της, η Δύση παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα αφήγημα ασφαλείας που την αντιμετωπίζει ως απειλή.

Η ισχύς της Κίνας στηρίζεται σε τρεις πυλώνες: την οικονομία, όπου κατέχει το 30% της παγκόσμιας μεταποίησης, την τεχνολογία, όπου κυριαρχεί σε 66 από τις 74 κρίσιμες τεχνολογίες, και τον εκσυγχρονισμό του στρατού της. Με το εμπορικό της πλεόνασμα να φτάνει το 2025 το ποσό των 1,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, η χώρα έχει πλέον το εκτόπισμα να επιδιώκει την αυτονομία της.

Για να αποφευχθεί η «Παγίδα του Θουκυδίδη», όπως την περιέγραψε ο Πρόεδρος Xi Jinping, η Δύση οφείλει να αποδεχτεί την πραγματικότητα. Η Κίνα διατηρεί μόνο μία στρατιωτική βάση στο εξωτερικό, στο Djibouti, σε πλήρη αντίθεση με τις ΗΠΑ που διαθέτουν τουλάχιστον 128 βάσεις σε 51 χώρες. Επιπλέον, το Πεκίνο έχει αποφύγει απευθείας εμπλοκή σε ξένους πολέμους εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Είναι ώρα η Δύση να εγκαταλείψει τις διδακτικές προσεγγίσεις –ειδικά μετά τις αποτυχημένες παρεμβάσεις σε χώρες όπως το Ιράκ, η Λιβύη και το Αφγανιστάν– και να αναγνωρίσει ότι η Κίνα είναι μια παγκόσμια πραγματικότητα που απαιτεί πραγματισμό και σεβασμό.