Οι πρόσφατες στρατιωτικές ενέργειες και οι κατασχέσεις στη Βενεζουέλα, που παρουσιάζονται από την κυβέρνηση του Donald Trump ως αντιμετώπιση της διακίνησης ναρκωτικών, φαίνεται να εξυπηρετούν έναν ευρύτερο σκοπό: την ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Αναλυτές και δημοσιογράφοι, όπως ο Jasim Al-Azzawi, επισημαίνουν ότι η πραγματική διάσταση της κρίσης δεν αφορά την απόκτηση πετρελαϊκών πόρων, αλλά την δικαιολόγηση έκτακτων μέτρων, την παράκαμψη του Κογκρέσου και την επέκταση της προεδρικής εξουσίας.
Η αφήγηση του πετρελαίου δεν στέκει, σύμφωνα με τους ειδικούς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παράγουν περισσότερο πετρέλαιο από ποτέ, χωρίς να αντιμετωπίζουν ελλείψεις. Η Βενεζουέλα, παρά τα τεράστια αποθέματά της, υποφέρει από απαξιωμένη υποδομή και χαμηλή παραγωγή. Ταυτόχρονα, υπάρχουν νόμιμοι δρόμοι για πρόσβαση στο πετρέλαιο της χώρας, όπως η άρση κυρώσεων ή η επέκταση των δραστηριοτήτων της Chevron, χωρίς την ανάγκη στρατιωτικής επέμβασης. Η αντίφαση αυτή υποδηλώνει ότι η τρέχουσα στρατηγική έχει ελάχιστη σχέση με την εξασφάλιση πόρων.
Αντίθετα, η κρίση της Βενεζουέλας χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την ενεργοποίηση έκτακτων διατάξεων, οι οποίες ξεκλειδώνουν εκτεταμένες προεδρικές εξουσίες, όπως κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων και στρατιωτικές αναπτύξεις, χωρίς την απαραίτητη έγκριση του Κογκρέσου. Ο Donald Trump έχει επανειλημμένα ενισχύσει αυτά τα μέτρα, μετατρέποντας τη διπλωματική σχέση με τη Βενεζουέλα σε μια επιχείρηση που δικαιολογεί την αντιμετώπιση κρατικών φορέων ως στόχων.
Το Κογκρέσο, με την έλλειψη ουσιαστικής εποπτείας και την αποδοχή κλειστών ενημερώσεων, ουσιαστικά παραδίδει ανεξέλεγκτη εξουσία στον πρόεδρο. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί ένα προηγούμενο για τη διεύρυνση της προεδρικής διακριτικής ευχέρειας, καθιστώντας την έκτακτη εξουσία αυτοσυντηρούμενη και φυσιολογική.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτή η κρίση δημιουργεί τεχνητά μια απειλή, η οποία δικαιολογεί την επέκταση της εκτελεστικής εξουσίας, χωρίς την απαραίτητη έγκριση του Κογκρέσου, χωρίς εποπτεία και, ολοένα και περισσότερο, χωρίς αντίσταση. Η Βενεζουέλα γίνεται ένα πιόνι σε ένα συνταγματικό δράμα, με τους πολίτες της να κινδυνεύουν να γίνουν παράπλευρη απώλεια ενός σχεδίου εδραίωσης εξουσίας. Η πραγματική ερώτηση δεν είναι αν το καθεστώς Maduro αξίζει διεθνή καταδίκη, αλλά αν οι δημοκρατίες πρέπει να εγκαταλείψουν τις συνταγματικές τους αρχές για να επιτύχουν αλλαγή καθεστώτος στο εξωτερικό.
