Στον αγώνα για την κατάκτηση της Σελήνης τον 21ο αιώνα, υπάρχει ένα κρίσιμο ερώτημα που οι μηχανικοί πρέπει να απαντήσουν: τι συμβαίνει αν αποτύχει ο κύριος κινητήρας; Η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούν εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις, οι οποίες ίσως αποκαλύπτουν πόσο σημαντική θεωρεί η κάθε πλευρά την ανθρώπινη ζωή.

Από τη σεληνάκατο του Apollo στη δεκαετία του 1960 έως το νέο σκάφος Orion της Nasa για το πρόγραμμα Artemis, η αμερικανική αρχιτεκτονική βασίζεται σε έναν μόνο, ισχυρό κινητήρα για το δύσκολο έργο της προσελήνωσης και της επιστροφής. Αν αυτός ο ένας κινητήρας παρουσιάσει βλάβη, δεν υπάρχει εφεδρεία. Όπως αναφέρει επιστημονική μελέτη στο περιοδικό Chinese Space Science and Technology τον Μάρτιο, ο σχεδιασμός αυτός «ενέχει σοβαρές αδυναμίες».

Αντίθετα, η κινεζική σεληνάκατος ποντάρει σε τέσσερις κινητήρες μεταβλητής ώσης. Σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα από εργαστήριο στη Σαγκάη, αν ένας από τους κινητήρες σταματήσει να λειτουργεί, οι υπόλοιποι τρεις μπορούν να παράγουν ώθηση συγκρίσιμη με ολόκληρο τον κινητήρα του Orion. Επιπλέον, υπάρχουν έξι μικρότεροι κινητήρες ελέγχου τροχιάς ως δικλείδα ασφαλείας.

Το πρόβλημα με τους πολλούς κινητήρες είναι το βάρος, αλλά οι Κινέζοι μηχανικοί το έλυσαν με μια ευφυή λύση: τη δεξαμενή με κοινό διαχωριστικό τοίχωμα. Επιτρέποντας στα καύσιμα και το οξειδωτικό να μοιράζονται το ίδιο τοίχωμα, εξοικονομούν εκατοντάδες κιλά βάρους, ενώ η χρήση σύνθετων υλικών μειώνει το βάρος της κατασκευής κατά 20% σε σύγκριση με τα μεταλλικά σκάφη.

Την ίδια στιγμή, το πρόγραμμα Artemis έχει αντιμετωπίσει διαρροές αζώτου και φθορές στη θερμική ασπίδα κατά τις δοκιμαστικές πτήσεις, εγείροντας ανησυχίες για την ασφάλεια των πληρωμάτων. Η πίεση για την επιστροφή στη Σελήνη πριν από την Κίνα παραμένει τεράστια, παρόλο που ειδικοί του κλάδου εκφράζουν προβληματισμούς για την πολυπλοκότητα και τους κινδύνους των αμερικανικών σχεδιασμών, όπως το Starship της SpaceX.