Η χειμερινή καταιγίδα που πλήττει τη Λωρίδα της Γάζας επιτείνει την ήδη τραγική κατάσταση των εκτοπισμένων Παλαιστινίων, οι οποίοι παλεύουν με πλημμυρισμένες σκηνές, αποχέτευση, ακραία πολυκοσμία και βαθύτερη δυστυχία. Μετά από μια νύχτα αδιάκοπης βροχής, οικογένειες όπως αυτή του Αραφάτ αλ-Γκαντούρ, γονέας πέντε παιδιών, βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν εισροές νερού από κάθε κατεύθυνση σε μια φθαρμένη σκηνή, ανίκανη να προσφέρει οποιαδήποτε προστασία.
Ο Αραφάτ, 39 ετών, μοιράζεται έναν χώρο όχι μεγαλύτερο από οκτώ τετραγωνικά μέτρα με δεκαπέντε μέλη της οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων γονέων του, της αδελφής του με την οικογένειά της και της συζύγου του αδελφού του με τα παιδιά της. Οι συνθήκες, όπως περιγράφει, είναι “απάνθρωπες”. “Όλη νύχτα προσπαθούσα να φτιάξω τρύπες με κουρέλια και πλαστικές σακούλες”, δήλωσε ο Αραφάτ στην Al Jazeera. “Δεν έχω κοιμηθεί καθόλου. Και λένε ότι η καταιγίδα δεν έχει καν αρχίσει σοβαρά.”
Η οικογένεια, που εγκατέλειψε το Beit Lahiya στη βόρεια Γάζα πριν από ενάμιση χρόνο, διαμένει πλέον στην Ντέιρ ελ-Μπαλάχ. “Δεν έχουμε κανένα μέσο να ξαναχτίσουμε ή να επιστρέψουμε, οπότε παραμείναμε στον νότο”, εξηγεί ο Αραφάτ, ο οποίος είναι άνεργος εδώ και δύο χρόνια. “Μπορείτε να πιστέψετε ότι όλοι κοιμόμαστε στριμωγμένοι εδώ χωρίς καμία ιδιωτικότητα; Φανταστείτε εμένα να κοιμάμαι εδώ με τη γυναίκα μου δίπλα μου, ενώ η γυναίκα και ο αδελφός του αδελφού μου κοιμούνται ακριβώς απέναντί μας;” αναρωτιέται πικρά. “Κανένας άνδρας με τιμή στον κόσμο δεν θα το δεχόταν αυτό. Αλλά τι μπορούμε να κάνουμε; Δεν έχουμε άλλες επιλογές. Η αξιοπρέπειά μας έχει πατηθεί από παντού.”
Η οικογένεια, όπως χιλιάδες άλλοι εκτοπισμένοι Παλαιστίνιοι, ζει χωρίς εισόδημα και αδυνατεί να αγοράσει τρόφιμα, πόσιμο νερό, ρούχα ή κουβέρτες. “Δεν μπορώ καν να θρέψω τα παιδιά μου”, λέει ο Αραφάτ. “Πώς υποτίθεται ότι θα αγοράσω μια σκηνή σε αυτές τις γελοίες τιμές; Αν έρθει μια κουζίνα φιλανθρωπίας (tekkiya), τρώμε· αν όχι, δεν τρώμε. Αυτή είναι η ζωή μας τώρα.” Σύμφωνα με τον Αραφάτ, μια καλή σκηνή κοστίζει μεταξύ 1.800 και 2.500 σέκελ, περίπου 550 έως 775 δολάρια, ενώ τα μουσαμάδες και το νάιλον κυμαίνονται από 250 έως 400 σέκελ (περίπου 75-125 δολάρια). “Αυτές οι σκηνές πρέπει να δίνονται δωρεάν στους εκτοπισμένους, όχι να πωλούνται σε τιμές που κανείς δεν μπορεί να πληρώσει”, λέει.
Η Μπασμά αλ-Σεΐχ Χαλίλ, 66 ετών, στέκεται σιωπηλή μπροστά στη βρεγμένη από τη βροχή σκηνή της, παρακολουθώντας τα λύματα να ρέουν μέσα από τα λασπώδη μονοπάτια. “Η κατάστασή μας δεν είναι σαν κανενός άλλου”, παραπονιέται στην Al Jazeera με έναν αναστεναγμό. “Μια γυναίκα στην ηλικία μου χρειάζεται ξεκούραση και ζεστασιά, όχι αυτή την ατελείωτη εξάντληση που έχουμε υπομείνει για δύο χρόνια.” Περιγράφει πώς τα μικρά εγγόνια της έτρεμαν από το κρύο όλη νύχτα. “Τα παιδιά αυτά έχουν υποφέρει τόσο πολύ στον πόλεμο.” “Η καρδιά μου ραγίζει για αυτά”, λέει η Μπασμά, με δάκρυα στα μάτια.
Η Μπασμά και η οικογένειά της εκτοπίστηκαν στην Ντέιρ ελ-Μπαλάχ αφού η γειτονιά τους στην ανατολική πόλη της Γάζας δέχτηκε έντονους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. “Φύγαμε ως εκ θαύματος. Αφήσαμε τα πάντα πίσω, χωρίς κουβέρτες, χωρίς έπιπλα, τίποτα.” Επέστρεψαν στη βόρεια Γάζα μετά την κατάπαυση του πυρός τον Οκτώβριο, αλλά επέστρεψαν στον νότο καθώς η κατάσταση επιδεινώθηκε. “Η κατάσταση είναι καταστροφική σε όλη τη Γάζα. Η ζωή μας είναι ένας συνεχής κύκλος καταστροφής, εκτοπισμού, πείνας, εξάντλησης και ταλαιπωρίας. Είναι σαν να είμαστε γραφτό να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι.”
Για την Μπασμά, οι αλλαγές των εποχών δεν φέρνουν πλέον αισιοδοξία, αφού ζει σε σκηνή. “Το καλοκαίρι, τρέχαμε μακριά από τη σκηνή για να βρούμε σκιά κάτω από οποιονδήποτε τοίχο ή κοντινό κτίριο, αλλά η βροχή και η καταιγίδα; Πώς τα αντιμετωπίζουμε; Πού πηγαίνουμε; Πώς αντέχουμε το πικρό κρύο και τη βροχή ταυτόχρονα;” αναρωτιέται, κουνώντας αργά το κεφάλι. “Καλοκαίρι ή χειμώνας. Κάθε εποχή είναι βασανιστήριο. Δεν έχουμε κανέναν άλλο παρά τον Θεό.”
