Ο πολιτικός χάρτης του Λιβάνου παραμένει εξαιρετικά κατακερματισμένος, αντανακλώντας τις βαθιές κοινωνικές και θρησκευτικές διαιρέσεις που χαρακτηρίζουν τη χώρα. Καθώς ο Λίβανος αντιμετωπίζει κρίσιμες προκλήσεις στους τομείς της ασφάλειας και της οικονομίας, η ικανότητα σχηματισμού μιας ισχυρής κυβέρνησης δοκιμάζεται από την πολυπλοκότητα των πολιτικών δυνάμεων που δρουν στο εσωτερικό του.

Η Χεζμπολάχ παραμένει ο σημαντικότερος παίκτης στη λιβανέζικη σκηνή, διαθέτοντας ισχυρή στρατιωτική και πολιτική επιρροή. Ιδρυθείσα το 1982 με υποστήριξη από το Ιράν, η οργάνωση διατηρεί τον δικό της οπλισμό, υποστηρίζοντας ότι αποτελεί απαραίτητο αμυντικό μηχανισμό απέναντι στο Ισραήλ. Μετά τον θάνατο του Hassan Nasrallah το 2024, η οργάνωση δέχεται πιέσεις για αφοπλισμό από την κυβέρνηση, ωστόσο ο ηγέτης της, Naim Qassem, εξακολουθεί να διεκδικεί ενεργό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις.

Στον αντίποδα, οι Λιβανέζικες Δυνάμεις (Lebanese Forces) του Samir Geagea αποτελούν το μεγαλύτερο χριστιανικό κόμμα στο κοινοβούλιο και έναν από τους πιο ένθερμους επικριτές της Χεζμπολάχ, αντιτασσόμενοι σθεναρά στην κατοχή όπλων από μη κρατικούς φορείς. Παράλληλα, το Κίνημα του Μέλλοντος (Future Movement), το οποίο ίδρυσε ο Rafik Hariri, προετοιμάζεται για την επάνοδό του στην ενεργό δράση υπό την ηγεσία του Saad Hariri, διατηρώντας την επιρροή του κυρίως σε σουνιτικούς πληθυσμούς.

Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης το Κίνημα Αμάλ, με επικεφαλής τον Nabih Berri, ο οποίος κατέχει τη θέση του προέδρου της Βουλής από το 1992. Ως σύμμαχος της Χεζμπολάχ, το Αμάλ αποτελεί τον δεύτερο πόλο του λεγόμενου «σιιτικού διδύμου». Την ίδια στιγμή, το Ελεύθερο Πατριωτικό Κίνημα (Free Patriotic Movement) και το Προοδευτικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Progressive Socialist Party) –το οποίο εκπροσωπεί κυρίως τους Δρούζους– συνεχίζουν να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο, άλλοτε μέσω συμμαχιών και άλλοτε μέσα από την αντιπολίτευση, επιδιώκοντας να διασφαλίσουν τη δική τους θέση στο ρευστό πολιτικό σκηνικό της χώρας.