Εκατό ημέρες έχουν συμπληρωθεί από την έναρξη του πολέμου ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν, μιας σύγκρουσης που έχει προκαλέσει παγκόσμια ενεργειακή κρίση και έχει κλονίσει τις οικονομικές προβλέψεις για το μέλλον. Το Ιράν χαρακτήρισε τις επιθέσεις ως «απρόκλητη επιθετικότητα», με τη σύρραξη να επεκτείνεται σε χώρες του Κόλπου και τον Λίβανο. Παρά την εύθραυστη κατάπαυση του πυρός από τις 8 Απριλίου, το Ισραήλ συνεχίζει τις επιθέσεις του, με απολογισμό άνω των 3.000 νεκρών στον Λίβανο.
Οι ευρωπαϊκές σύμμαχοι των ΗΠΑ απέφυγαν να καταδικάσουν τις επιθέσεις, ωστόσο αρνήθηκαν να εμπλακούν στρατιωτικά, εκφράζοντας παράλληλα την αντίθεσή τους σε οποιαδήποτε αλλαγή καθεστώτος. Από την πλευρά τους, η Ρωσία και η Κίνα έχουν ταχθεί κατά του πολέμου, ενώ χώρες σε όλο τον κόσμο, αντιμέτωπες με την εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου και την αστάθεια των αγορών, ζητούν διπλωματική λύση, με το Πακιστάν να διαδραματίζει κεντρικό ρόλο ως μεσολαβητής.
Στην περιοχή του Κόλπου, κράτη όπως το Ομάν, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) βρίσκονται στο επίκεντρο. Το Ομάν είδε υποδομές του, όπως το εμπορικό λιμάνι Duqm και το λιμάνι Salalah, να πλήττονται από drones, ενώ οι ΗΑΕ πραγματοποίησαν δεκάδες αεροπορικές επιδρομές κατά του Ιράν, συντονισμένες με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Στο Ιράκ, η χώρα έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης μεταξύ των προσκείμενων στο Ιράν «Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης» (PMF) και των αμερικανικών δυνάμεων, με σοβαρές επιπτώσεις στις εξαγωγές αργού πετρελαίου.
Η Τουρκία, μέσω του Προέδρου Recep Tayyip Erdogan, έχει καλέσει επανειλημμένα σε τερματισμό των εχθροπραξιών, εκφράζοντας ανησυχία για τη σταθερότητα της περιοχής. Στην Ασία, η Ινδία ανησυχεί για την ασφάλεια των εμπορικών οδών στα Στενά του Ορμούζ, ενώ η Ιαπωνία προειδοποιεί για τον τεράστιο οικονομικό αντίκτυπο στην περιοχή Ινδο-Ειρηνικού.
Καθώς οι διπλωματικές προσπάθειες για μια μόνιμη συμφωνία συνεχίζονται, ο πολιτικός επιστήμονας Chris Featherstone επισημαίνει ότι η έλλειψη σαφών στόχων από την κυβέρνηση του Donald Trump έχει δυσχεράνει τη θέση των άλλων κρατών, ενώ η παρατεταμένη διάρκεια του πολέμου αυξάνει τις πιέσεις στις κυβερνήσεις από τους ίδιους τους πολίτες τους, που βιώνουν καθημερινά τις επιπτώσεις στο κόστος διαβίωσης.
