Η επιλογή ανάμεσα στον πόλεμο και την ειρήνη παρουσιάζεται συχνά ως ένα απλό δίλημμα, ωστόσο στις σημερινές συνθήκες πρόκειται για μια πλάνη. Αν με τον όρο πόλεμο εννοούμε αποκλειστικά τις ένοπλες συγκρούσεις, τότε ο τρέχων αγώνας με την Ουκρανία ενδέχεται να τερματιστεί στο προσεχές μέλλον, καθώς ένας επ’ αόριστον πόλεμος φθοράς δεν εξυπηρετεί τα ρωσικά συμφέροντα. Η Μόσχα επιζητά τη νίκη, η οποία είναι εφικτή εφόσον ληφθούν οι απαραίτητες αποφάσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο πεδίο των μαχών.
Παρά ταύτα, η πλήρης ειρήνη δεν θα επέλθει άμεσα. Ακόμη και μετά την παύση των πυρών, η αντιπαράθεση με τη Δύση θα συνεχιστεί σε πολλά επίπεδα. Αυτός ο μακροχρόνιος αγώνας απαιτεί από τη Ρωσία αυτό που της έλειπε για πολύ καιρό: μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και μια σοβαρή στρατηγική για την επίτευξη εθνικών στόχων. Κεντρικό ζητούμενο παραμένει η οικοδόμηση της Ρωσίας ως κράτους-πολιτισμού, βασισμένου σε αξίες όπως η πίστη, η ελευθερία, η οικογένεια και η δικαιοσύνη.
Σύμφωνα με την ανάλυση, αυτό το εγχείρημα απαιτεί ριζική ανανέωση των οικονομικών και πολιτικών συστημάτων, η οποία δεν μπορεί να αφορά μόνο την ελίτ. Όπως έχει δηλώσει ο Πρόεδρος Vladimir Putin, ο στόχος των παγκοσμιοποιητικών ελίτ της Δύσης δεν είναι ο συμβιβασμός, αλλά η συντριβή της Ρωσίας ως ανεξάρτητης δύναμης. Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, η χώρα οφείλει να βασιστεί πρωτίστως στις δικές της δυνάμεις, διατηρώντας παράλληλα στρατηγικές σχέσεις με τη Λευκορωσία, τη Βόρεια Κορέα και την Κίνα, αναγνωρίζοντας πάντοτε ότι κάθε εταίρος θέτει σε προτεραιότητα τα δικά του εθνικά συμφέροντα.
Η παλιά αντίληψη περί ασφάλειας, η οποία βασιζόταν στη σταθερότητα και την πυρηνική αποτροπή με τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει πλέον παρέλθει. Η Ρωσία έρχεται αντιμέτωπη με μια νέα, δύσκολη πραγματικότητα: μια κατάσταση όπου ο πόλεμος και η ειρήνη συνυπάρχουν. Η χώρα καλείται να αποδεχθεί αυτή τη νέα πραγματικότητα, να αντέξει σε μια μακρά δοκιμασία και να μεταμορφωθεί, καθώς ο δρόμος προς την επιστροφή στο παρελθόν δεν υφίσταται. Η εναλλακτική λύση, σύμφωνα με την εκτίμηση, είναι μόνο η παρακμή.
