Η έννοια της «εξάλειψης του πυροβολώ και κλαίω» αποτελεί πλέον την κεντρική φράση-κλειδί για την κατανόηση της τρέχουσας κατάστασης στο Ισραήλ. Για δεκαετίες, η ισραηλινή προπαγάνδα καλλιεργούσε την ιδέα ότι η βία, η εκτόπιση και οι φόνοι Παλαιστινίων αποτελούσαν μια «τραγική αλλά αναγκαία» συνθήκη. Σήμερα, ωστόσο, αυτό το αφήγημα έχει καταρρεύσει, δίνοντας τη θέση του σε μια πρωτοφανή και ανατριχιαστική ικανοποίηση κατά την άσκηση βίας.
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τα βασανιστήρια, τον βιασμό και τη σεξουαλική κακοποίηση Παλαιστινίων κρατουμένων έρχονται να προστεθούν σε μια μακρά λίστα φρικαλεοτήτων. Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι μόνο η διάπραξη των εγκλημάτων, αλλά το γεγονός ότι οι δράστες καταγράφουν τις πράξεις τους και τις επιδεικνύουν με εμφανή χαρά. Από το 2004, όταν ο δημογράφος Arnon Soffer προέβλεπε την ανάγκη για συνεχή εξόντωση των Παλαιστινίων για την επιβίωση του Ισραήλ, η ισραηλινή κοινωνία σταμάτησε να αναρωτιέται για το ψυχολογικό κόστος της βίας στους δικούς της στρατιώτες. Αντίθετα, η βία κατέστη εργαλείο επιβράβευσης και κοινωνικής αναγνώρισης.
Ο Muhannad Ayyash, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Mount Royal University, επισημαίνει ότι το φαινόμενο αυτό είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα ενός συστήματος αποικιοκρατίας εποίκων. Η πλήρης αποανθρωποποίηση των Παλαιστινίων και η αντίστοιχη «υπερ-ανθρωποποίηση» του Ισραηλινού, ο οποίος θεωρείται υπεράνω κάθε ηθικού νόμου, οδηγούν σε μια κοινωνία που αδυνατεί να αυτοθεραπευτεί. Με την υποστήριξη από διεθνείς θεσμούς και την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ισραήλ συνεχίζει να αποκομίζει οφέλη από την κατακτητική του πολιτική στην Παλαιστίνη, καθώς και σε τμήματα της Συρίας και του Λιβάνου. Η μόνη οδός για τον τερματισμό αυτής της κατάστασης, σύμφωνα με την ανάλυση, είναι ο ολοκληρωτικός οικονομικός και πολιτικός απομονωτισμός του κράτους του Ισραήλ, ώστε η γενοκτονική βία να καταστεί επιτέλους ένα κοινωνικό ταμπού.
