Η κρίση που προκλήθηκε από τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν έχει επηρεάσει τα κράτη-μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) με διαφορετική ένταση. Ενώ το Ομάν έχει μείνει ουσιαστικά ανεπηρέαστο χάρη στη λειτουργία των λιμανιών του, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κατάφεραν να ανακατευθύνουν μέρος των εξαγωγών τους μέσω των τερματικών σταθμών στο Yanbu και τη Fujairah, παρακάμπτοντας το Στενό του Ορμούζ. Αντίθετα, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν και το Κατάρ παραμένουν ουσιαστικά αποκομμένα από την παγκόσμια αγορά, αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο οικονομικής συρρίκνωσης.

Η ανάγκη για συλλογική δράση είναι πλέον επιτακτική. Η αλληλεγγύη δεν αποτελεί απλώς μια πράξη καλής θέλησης προς τους γείτονες, αλλά μια στρατηγική επιβίωσης για το ίδιο το GCC. Οι χώρες του Κόλπου πρέπει να επεξεργαστούν άμεσα μηχανισμούς, όπως οι συμφωνίες ανταλλαγής (swap arrangements), που θα μετριάσουν τις συνέπειες από μελλοντικές απειλές κλεισίματος των θαλάσσιων οδών.

Η καθιέρωση ενός μηχανισμού ενεργειακών ανταλλαγών —φυσικών, συμβατικών ή ποιοτικών— μπορεί να διασφαλίσει ότι οι αγοραστές θα λαμβάνουν τα προϊόντα τους από εναλλακτικές τοποθεσίες όπως η Fujairah ή το Duqm, ακόμη και αν το φορτίο που προοριζόταν για αυτούς παραμένει εγκλωβισμένο. Παρόλο που οι χώρες-μέλη διαθέτουν την απαιτούμενη τεχνογνωσία, όπως απέδειξαν παλαιότερα παραδείγματα με την εταιρεία Oman LNG ή την ENOC των ΗΑΕ, απαιτείται τώρα η πολιτική βούληση για τον συντονισμό των εθνικών εταιρειών πετρελαίου, τραπεζών και ασφαλιστικών φορέων.

Η Σαουδική Αραβία, με την υποδομή της στην Ερυθρά Θάλασσα και την ικανότητα της Saudi Aramco, καλείται να παίξει τον ηγετικό ρόλο σε αυτό το σύστημα. Μια τέτοια κίνηση όχι μόνο θα σταθεροποιήσει τις αγορές ενέργειας, αλλά θα λειτουργήσει ως η ασφάλεια του GCC απέναντι στις γεωπολιτικές αναταράξεις, μειώνοντας την αξία του Στενού του Ορμούζ ως εργαλείου πίεσης κατά της περιοχής.