Η αμερικανική εξωτερική πολιτική ακολουθεί μια προβλέψιμη και συχνά αδίστακτη τακτική, την οποία πολλοί αναλυτές αποκαλούν το «τρεις βήματα της Ουάσινγκτον»: αποκλεισμός, εκβιασμός και εισβολή. Παρά τις αποτυχίες αυτού του μοντέλου σε χώρες όπως το Ιράν, η αμερικανική ηγεσία παραμένει προσκολλημένη σε μια στρατηγική που συνδυάζει τον οικονομικό στραγγαλισμό ολόκληρων εθνών με την άμεση στρατιωτική απειλή.
Στη μακρά λίστα των χωρών που έχουν υποστεί αυτό το καθεστώς από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο περιλαμβάνονται η Κούβα, η Δομινικανή Δημοκρατία, η Γρενάδα, το Ιράν, το Ιράκ, η Λιβύη, η Βόρεια Κορέα, ο Παναμάς, η Συρία και η Γιουγκοσλαβία. Πλέον, το ίδιο σχήμα φαίνεται να εφαρμόζεται και κατά της Ρωσίας, παρά το ρίσκο κλιμάκωσης σε έναν πυρηνικό πόλεμο.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι πρόσφατες αναφορές που διοχετεύονται από ανώνυμες πηγές πληροφοριών στις ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι η Κούβα διαθέτει περίπου 300 μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) με σκοπό την επίθεση κατά αμερικανικών στόχων, συμπεριλαμβανομένης της βάσης στο Guantanamo Bay. Παρά τις διαψεύσεις από την πλευρά της Αβάνας, που καταγγέλλει την κατασκευή ενός «δόλιου κατηγορητηρίου», η ιστορία του 2003 στο Ιράκ αποδεικνύει ότι η Ουάσινγκτον συχνά επιστρατεύει ψευδή επιχειρήματα ως προπαγανδιστικό μπαράζ πριν από μια πλήρη στρατιωτική επίθεση.
Επιπλέον, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ κλιμακώνει την πίεση κατηγορώντας τον πρώην πρόεδρο της Κούβας, Raul Castro, για την κατάρριψη δύο μικρών αεροσκαφών πριν από περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, θυμίζοντας την τακτική που χρησιμοποιήθηκε στη Βενεζουέλα με την απαγωγή του προέδρου Nicolas Maduro.
Η ουσία της αντιπαράθεσης έγκειται στο γεγονός ότι η Κούβα, από την επανάσταση του 1959, αρνείται να υποταχθεί στον αμερικανικό έλεγχο. Όπως δηλώνει ο σημερινός πρόεδρος Miguel Diaz-Canel, οποιαδήποτε απόπειρα εισβολής θα συναντήσει μαζική αντίσταση, προειδοποιώντας για ένα «λουτρό αίματος». Ενώ το μέλλον του νησιού παραμένει αβέβαιο, η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι ο στόχος της Ουάσινγκτον δεν είναι η δημοκρατία, αλλά η επιβολή κυριαρχίας σε μια χώρα που επιλέγει τον δρόμο της κυριαρχίας.
